- neden başladığımız hiç bir konuda kalıp o konuyu bir yere bağlayamıyoruz biz?
- konuşmayı seviyorsun. düşünmeyi seviyorsun. unuttun mu, sen rüzgarın estiği yöne uçmayı seven bir adamsın...
- evet, ama bazen saçmaladığımı düşünüyorum. dün seninle sonbaharda yaşadığım ilişkimin 4 yıl öncesini konuşacaktık, bir baktım, "ben sahnede neden komiğim"e gelmiş konu...
- düşünürsen sebebini bulursun...
- ne yani? sahnede komik olmak istemem ve ilişkilerimin seyri, ortak bir neden üzerinden birbirleriyle bağlantılı mı yani?
- değil mi?
- yine de ben konuşmak istediğimi konuşamadım dün...
- peki, anlat o zaman.
- intikam planları yaptım hep...
- o, seni istemediğini söyleyip sonra seninle beraber olduktan, ve hemen arkasından da seni yine reddettikten sonra yani.
- hatırlatmasan olmaz değil mi?
- bununla çoktan yüzleşmiştin hani?
- o kadar da güçlü olmadığımı biliyoruz. onu ilk tanıdığım yer... hep orada hayal ettim intikamı. aslında bir intikamdan çok klip gibi birşeydi.
- :)
- onu ilk kez tanıdığım mekandayız yine, yine bir arkadaş gurubu toplantısı... bir ara sahnedeki adam beni sahneye davet ediyor şarkı söylemem için. ben de çıkıyorum ve önce levent yüksel'in "zalim"ini söylüyorum.
ten beyaz saç kızı güller
kahkahasında bülbüller
kirpiği kapkara tüller
ben o afete vuruldum...
herkes beni izliyor. "ben o afete vuruldum" derken o'na bakıyorum ve başımla da hafifçe işaret ediyorum onu... o da bana bakıyor, yüzünde biraz çekingen ve özgüvenini yitirmiş bir bakış! seyirci başımla yaptığım işareti farkedip şarkıyı kime söylediğime bakıyor, ve herkes onu görüyor. bütün bakışlar ondayken ezildiğini hissediyorum. şarkı devam ediyor:
göz değil, bakış mübarek
bendeki aşk değil ibadet
elleri sevdi nihayet
ben ebedi saadetten kovuldum...
"göz değil, bakış mübarek bendeki aşk değil ibadet" derken yine ona bakıyorum, insanlar ona nasıl aşık olduğumu anlasınlar diye... onu ne kadar beğendimi. aslında güzel bir kadın değil. ama bana o kadar güzel görünüyor ki... şarkı bittiğinde herkes "zalim"in o olduğunu öğrenmiş oluyor.
- bu, intikama pek benzemiyor.
- sonra yaşar'ın "kör bıçak"ı. o geceden sonra, hayatımda, dinlerken ve söylerken en çok ağladığım parça! her söylediğimde, her duyduğumda hıçkıra hıçkıra ağladım o geceden sonra. kör bıçağı, orada, ona söylemek isterdim. insanlar ona nasıl aşık olduğumu, nasıl istediğimi, ve onun bana nasıl karşılık verdiğini görsün istedim... daha fazla devam etmek istemiyorum aslında buna. - neden?
- ona saygım var, hala! bir yandan affettiğimi söylerken, bir yandan konuşmak pek ahlaklı gelmedi bana...
- dikkat ettin mi kendine?
- ne konuda?
- yine de, bütün kırgınlığına ve öfkene rağmen, aslında gerçek bir intikam istemedin.
- evet
- neden?
- bilmiyorum. sanırım insanlara bile isteye zarar veremeyeceğim için...
- ama hakettiğini düşünüyorsun!
- o zaman ettiğim bir dua vardı sana... onunla ilgili. beddua gibi etmiştim o duayı, ama o duada bile aslında onun için kötülük istemiyordum. "tanrım, lütfen bana yaptığını başkalarına yapmasına izin verme!"
- ... ... ... çok sevdin onu
- :(
- biliyor musun, her ne kadar sana "ben layık değilim" dese de, sana güvenmediğini ve inanmadığını söylese de, "kimsenin beni bu kadar sevebileceğine inanmıyorum" dese de, aslında sana inandı...
- neden kaçtı o zaman? neden inanmaz göründü, neden yıkmaya çalıştı?
- çok korktu!
- kimden?
- kendinden... senden. senin ona yaptırabileceklerinden... aslında sen de onun seni ne kadar sevdiğini hep hissettin. hatta gördün... hatta sen de kendine "onu bu kadar etkilemiş olmam mümkün mü?" diye sorup durdun ya kaç kere! çünkü sen bile inanamadın senin için yaptıklarına...
- evet ama ben...
- o sensin! sen de biliyorsun ki; o, senin gibi olmak zorunda değil. ki olmayacağını da sana baştan gösterdi kaç kez! ama sen pes edeceğin noktayı hep es geçtin... hep umudunun ve hayalinin peşinden gittin. sana öğrettiğim şeyi uygulamadın!
- hangisini?
- umudun bile fazlası zarardır! bazı şeyleri açıkça görüp bir kaç kez de denediysen ve sonucun aynı olacağını anladıysan, mucize bekleme! size mucize vadetmiyorum hiç bir konuda... elinden geleni yapmakla yükümlü olduğunu sen söylüyorsun hep. "insan olarak benim görevim başarmak, mükemmel olmak değil, sadece bunun için elimden geleni yapmak" diyen sen değil misin?
- evet :(
- başaramadığını gördüğünde ne yaparsın?
- yeniden denerim
- aynı şartlarda mı?
- hayır... en az bir şeyi değiştiririm
- ve?
- neyi değiştirirsem değiştireyim, bu kez de başka birşeyi sorun etti hep.
- ve edecekti!
- evet... bunu farkettim çok da geç olmadan. ama haklısın, umut tatlı geldi... aslında bu değişiklikleri sonsuza kadar yapıp yapıp yeniden denesem de, o mutlaka birşey bulacaktı. çünkü zaten buna odaklanmıştı. bir şekilde bu işin olmayacağını ispatlamak üzerine kurmuştu denklemini!.. bunu mantıken kavrayabilsem de, yine de kalben ikna olamıyorum bir türlü. bir insan, hayatı boyunca aradığını söylediği şeyi bulduğunda -üstelik bunu da kendi ağzıyla itiraf etmişken- neden onu korumak ve tadını çıkarmak yerine yıkmaya çalışır?
- korkular! sevdiğin birini kaybettiğinde üzülürsün. çok sevdiğin birini kaybettiğinde kahrolursun. ama hayatının insanını kaybettiğinde yaşama sevincin biter. mutluluk ne kadar büyükse, öncesinde ya da sonrasında ödemeniz gereken bedel de o kadar büyüktür... o, sende öyle büyük ve benzersiz bir mutluluk gördü ki; bunun bedelini ödemeyi göze alamadı!
- :(
12 Eylül 2008 Cuma
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder