29 Eylül 2008 Pazartesi

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 14

- kusursuz bir algı aracı, evrende canlı ve cansız herşeyden yayılmakta olan enerji ve titreşimleri kusursuz bir biçimde alan bir alıcı, mükemmel bir verici... fiziksel dünyada deneyimlerinizi edinmenizi, bilgi toplamanızı, diğerleriyle; canlı ve cansız tüm "varlık"larla iletişim kurmanızı sağlayan mükemmel bir makine... ve ikisi arasındaki bağlantıyı kuran, ikisini birleştiren köprü.
- sanırım 3 bileşen konusuna geldik nihayet...
- kalp, beyin ve vücut... ilham, düşünce ve devinim... duygu, muhakeme ve hareket... hedefe hareket etme isteği, direksiyon ve otomobil :)
- aslında üzerinde çok da konuşmaya gerek bile yok. bu son örnek herşeyi açıklıyor.
- hepsini iyi beslediğini düşünyor musun?
- konuşmalarımız başlayana kadar -bundan ne kastettiğimi biliyorsun- ruhumu yeterince besleyemez olmuştum. ama şu sıra iyi durumda olduğunu biliyorum :)
- bedeninle ilgili sorunlar var ama.
- modern tıpla halledilmesi gereken basit bir fıtık sorunum var. bir de sebebini bir türlü anlayamadığım göbeğim... yani, vücudumun hiç bir yerinde yağ yokken, sadece göbeğimde bu kadar çok yağ toplanması saçma değil mi?
- vücudunu dinliyor musun? beni ve aklını dinlediğin kadar?
- bilmem, hiç düşünmedim...
- düşün. vücudunu dinle...
- ben doktor ya da uzman değilim...
- kendine doktorluk yap demedim. dinle dedim. gözle, dinle, hisset.
- profesyonel yardım gerek bence bu göbekle ilgili... yani deli gibi yemek yediğim zaman 83 kiloyum, deli gibi perhiz yaptığımda 82 kilo. sadece bir kilo farkediyor yemekle yememek arasında.
- orası muhakkak. yardım alman gerek...
- vücudumun genel olarak bana hissettirdiklerinden memnunum. yani; genel anlamda huzurlu ve sessiz bir vücudum var. sigarayı bıraktığımdan beri -3 yıldır- özellikle solunum yolu hastalıklarını ve grip gibi şeyleri çok daha çabuk ve kolay atlatıyorum. fıtık dışında vücudumda bir sorun hissetmiyorum. organlarımın sağlıklı olduklarını hissediyorum. hemen her besin cinsinden mutlaka yiyorum. şekeri azalttım, tuzu zaten belli yiyeceklerle ve az miktarlarda tüketiyorum. hiçbir besin türünü aşırı tüketmiyorum. dengede olduğumu sanıyorum. ki aslında, çok yesem de az yesem de kilomun pek değişmemesi vücudumun dengede olduğunu düşündürüyor bana...
- ama bu dengede yanlış bir şeyler var. öyle olmasa göbeğin olmaz!
- yanlış her neyse, beslenmeyle ilgili olduğunu sanmıyorum. belki uyku sorunu, belki hareketsizlik, belki genel anlamda varolan dengenin olması gerekenden daha yavaş bir çalışma temposunda kurulmuş olması... bilemiyorum. bu sonuncu bana yakın geliyor: yani evet dengedeyim ama bu denge, benim gerçek potansiyelimin çok çok altında bi seviyede oluşmuş durumda. bu nedenle yeterince harcayamıyorum, yeterince tüketemiyorum enerjimi... ancak; belli bir denge konumunda olduğum için de bu dengeyi bozmak, yani yeniden dengesiz bir konuma geçmek konusunda isteksizim. yani vücudum ve beynim isteksiz...
- bu isteği neyle sağlayabiliriz? daha üst ve yüksek enerji tüketimli bir konumda yeniden dengeye ulaşmak adına mevcut dengeni bozma isteğini?
- iş... işler. sahip olduğum yetenekleri daha çok ve etkin kullanmak istiyorum. müzikal yazma fikri enerjimi yükseltiyor örneğin... daha yüksek bir çalışma temposu ve daha meşgul bir çalışma ortamında dengemin bozulup tüketimin üst seviyelere çıkacağı muhakkak! ancak şu an kendimi değiştirip daha yüksek bir enerji konumuna geçsem bile, bunun bir faydası olmayacak! yani daha çok çalışayım, daha çok koşturayım tamam ama, ne için? boşa koşturmak da bir noktadan sonra stres yaratıyor ve işler yeniden tersine dönüyor. ben işlere yetişmek için çalışmalıyım, işlerden daha hızlı gittiğimde, yüksek enerji konumu başımı ağrıtmaya başlıyor; zira daha fazla enerjiyi harekete geçirmiş oluyorum ancak yapacak iş olmayınca o enerji akamıyor bir yerlere... ve üzerimde kalıp stres yaratıyor. yani, aslında burada senin yıllardır yapmadığın bir şeyi yapman ve bana "akacak mecra" vermen gerek!
- benim mi?
- evet senin... en azından benim kendim için bulduğum mecralarda önümü tıkamaman gerek!
- peki ama ya o akmaya çalıştığın mecra yanlış bir mecra ise? ya henüz hazır değilsen? daha önce konuştuklarımızı hatırla... seni yolundan neden döndürdüğümü... ya henüz o akışa hazır değilsen ya da o akış seni yanlış bir yöne sürükleyecekse?
- ya ben bunun sorumluluğunu üstleniyorsam? neden seçimimi gerçekten bana bırakmıyorsun?
- bunu denemek istediğinden emin misin?
- en azından denemediğim bir şeyi denemiş olacağım! ve ilk kez deniyor olacağım... ilk denemede "duvara" her zamankinden biraz daha yumuşak çarpmamı sağlayabilirsin en azından... eğer birlikteysek, aynı saftaysak ve sen gerçekten benim isteklerim doğrultusunda çalışıyorsan, bu kez senden bunu istiyorum: seçimi tamamen bana bırakmanı ve bu seçimin muhtemel sonuçlarına karşı bana karşı biraz olsun insaflı olmanı... hatta bir adım daha ileri gidiyorum: bu seçimin muhtemel bütün olumsuz sonuçlarını yolumdan çekmeni ve güzel bir sonuca ulaşmamı sağlamanı istiyorum!
- bu çok fazla değil mi? bütün sorumluluk sendeyse, sonuçlara da katlanman gerek, ne olursa olsun!
- katlanmayacağım demedim ki! ayrıca; madem bütün sorumluluk bende, o halde bütün yetki de bende olmalı!
- zaten sorumluluk da yetki de sende!
- bu kez tamamını istiyorum...
- daha önce başına gelenleri unutma!
- o zaman çok gençtim, hırçın ve aşırı hırslıydım. yetkilerimin farkındaydım ama sorumluluklarım konusunda bilgisizdim... ... şimdi... var mısın?

28 Eylül 2008 Pazar

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 13

- az önce... kendi adıma inanılmaz bir çözümlemeye ulaştım!
- farkındayım :)
- beste yapmak, söz yazmak, şiir ya da yazı yazman tamamen bir esinlenme işi... yani senden gelen ilham aslında temel kaynak!
- evet... bunu, beyninde var olan müzik bilgileriyle birleştirip şarkı haline getiriyorsun...
- işte benim sorunum buymuş! ben sadece beynimde varolanlarla şarkı yazmaya çalışıyormuşum hep. yani... mesela; bir şarkı dinliyorum, o şarkının melodisini, düzenlemesini, genel havasını ya da enerjisini çok beğendiğim zaman, hemen aynı enerjide bir parça yazmak istiyorum. çünkü, o parça, benim ruhumu ve kişiliğimi çok iyi ifade ediyor, ve ben de aynı ifade ile kendi şarkımı yazmak istiyorum!
- peki neden olmuyor?
- çünkü, esin kaynağım yanlış... bilmiyorum belki de bana öyle geliyordur. sırf beğendiğim karakterde bir şarkı yazmış olmak için yazdığımdan sanırım...
- bütün şarkılarını böyle mi yazdın?
- ilk zamanlar yazdıklarımı değil tabi ki. o zamanlar ne yapmak istediğim hakkında net bir fikrim yoktu.
- çünkü bazı parçalarını sen de beğeniyorsun.
- çalışmayan saat bile günde 2 kez doğru saati gösterir!
- kendine bu kadar yüklenme. seninki biraz da tıkanma durumu. içinde 16 yılda oluşmuş kördüğümleri, nasırlaşmış alışkanlıkları, üstüste yığılmaktan katılaşmış ve fosilleşmiş duygusal atıkları temizleyip ruhunu özgürleştirmek o kadar da kolay değil... ki zaten aslında bütün konuşmalarımızın özü bu. bunu yapıyorsun benimle.
- biliyorum. zaten bu nedenle, aslında hiçbir şey eskisinden daha iyi olmamasına ve hala istediklerimden aynı uzaklıkta olmama karşın, içimdeki büyük basınç giderek azalıyor...
- çünkü hayatında ilk kez, esinlendiklerinle öğrendiklerini, yani benden aldığın bilgilerle dünyevi deneyimlerini birleştirmeye başladın! bizim konuşmalarımıza kadar geçen sürede benden aldığın ilhmalar, esinler, kısacası sağduyunla ve maneviyatınla edindiğin tüm bilgilerin üzerine, bu yaşa kadar kitaplardan, belgesellerden, günlük hayatından ve mantıksal çıkarımlarından öğrendiklerini koymaya başladın. iki bilgiden bahsetmiştik: zihinsel bilgi, yani beynin 5 duyu vasıtasıyla fiziksel dünyadan topladığı bilgiler ve bu bilgilerin işlenmesinden oluşturulan "üretilmiş" bilgiler. bir de doğrudan benden aldığın saf tanrısal bilgi.
- evet. ne kadar sağlıklı olduğu tartışılır bir 5 duyunun sağladığı, ve beyinde kayıt edilmeden önce "yargı" ve "korku" gibi filtrelerden geçirilen budanmış ya da şişirilmiş bilgi. ve hiç bir aracı organ ya da filtre olmadan doğrudan kalbe gelen, esinlenilen, hissedilen bilgi.
- 5 duyunun ne kadar sağlıklı olduğu neden tartışılır?
- illüzyon! eğer duyularımız gerçekten mükemmel çalışsaydı, ya da onları yorumlayan beyin gerçekten mükemmel olsaydı illüzyon diye bir gösteri sanatı hiç ortaya çıkmazdı! beyin, 5 duyudan gelen bilgileri yorumlarken kolaylıkla hata yapabiliyor. bu nedenle beynin bilgi kaynakları sınırlı ve pek de güvenilir değil bence. ben bu nedenle kararlarımda aklımı değil kalbimi kullanmayı tercih ediyorum. senden gelen bilgi filtrelenmediği ya da yorumlanmadan eyleme döküldüğü için...
- güzel. ama bazı bilgiler, örneğin okulda öğrendiğin bilgiler, fizik, kimya hakkında öğrendiklerin, belgeseller ve kitaplardan dünya, evren ve yaşam hakkında öğrendiklerin, herhangi bir yargı ya da korkuyla filtrelenmez. doğrudan kaydedilir, en az benden gelen bilgiler kadar temiz olarak!
- neden?
- çünkü fizik, kimya bilgileriniz, yaşam hakkındaki gözlemleriniz ve ispatladığınız tüm gerçekler, sonuçta sizim yorumunuz dışında kalan saf bilgiye dahildir. bir aslanın avlanması, nükleer tepkime kuralları, kütle çekimi, kimya ve fizik hakkındaki şu ana dek elde ettiğiniz tüm bilimsel veriler birer gerçektir. herhangi bir doğa ya da uzay belgeselinde izlediğin hiç bir şeyi değer yargılarınla yargılamazsın, kültürden kültüre farklılık göstermez. hidrojen, nükleer tepkime sonucu helyuma dönüşür ve bu evrensel bir sabittir. bu; sizin yorumunuz değil, zaten varolandır!
- yani ay ile dünya arasındaki kütleçekimsel ya da manyetik ilişkiye dair efsaneler, kültürel inançlar ve benzerleri yorum meselesidir, ama sonuçta dünya ile ay arasında bir kütle çekimi vardır ve bu bir fizik kuralıdır!
- kesinlikle! dolunaydan insanların psikolojilerinin değişip değişmediği, içinizden bazılarınızın kurtadama dönüşüp dönüşmemesi, ya da dolunayda daha romantik olup olmadığınız tamamen kültürlerinizle ilgili yakıştırmalar ve çoğu zaman da şehir efsaneleridir. ama dolunayın kendisi dünya güneş ve ay arasındaki açılarla ilgili bir gerçektir. bir kültür dolunay için "kurtadam" ilişkisini kurarken, diğeri bununla dalga geçebilir. ama her iki kültür de dolunayın fiziksel bir gerçek olduğunu kabul eder. hangi yargıyla ya da korkuyla bakarsan bak, dolunay doılunaydır, ve senin ayı o şekilde görmeni sağlayan şey basit fiziksel etkileşimlerdir.
- peki bestelere dönersek?
- sabırlı ol... ansiklopedik bilgilerin fizik, kimya ve matematiğe dayananları; tamamıyla olmasa da büyük oranda gerçeği yansıtan saf bilgilerdir. sen ömrünün bu aşamasında, 5 duyu ile algılayıp beyninde depoladığın bilgilerle, bizim kalbine verdiğimiz bilgileri birleştirmeye, ikisi arasındaki olağanüstü ilişkiyi çözmeye başladın!
- hissettiğim de bu zaten! daha fazla anlamaya başladığımı hissediyorum.
- anlıyorsun da zaten. daha doğrusu zaten bildiklerini şimdi farklı bir bilgiye doğru sentezlemeye başladın. fiziki dünya bilgileri ile manevi bilgilerin aslında farklı olmadığını, ikisinin de aynı kökten geldiğini farkediyorsun. bunu zaten biliyordun, ama hiç bu kadar farkında ve içinde olmamıştın!
- evrenin bir parçası olduğum ve zaten yaşanması gerekeni yaşadığım hissi giderek artıyor beynimde!
- çünkü beynin susmayı ve gerektiğinde üst bilincinle birlikte kalbini dinlemeyi öğreniyor. yani saf bilgiyi! zaten beyninin en temelde yapmaya çalıştığı şey bu: bütün insanlık olarak doğayı, evreni, hayatı, neden yaşadığınızı ve bütün bunlara ne gerek olduğunu çözmeye çalışıyorsunuz binlerce yıldır. doğru mu?
- evet.
- sebep bu işte. fiziksel evreni çözmek, ve temelde yatan "neden" sorusuna bir yanıt bulmak en çok istediğiniz şey. hepinizin değil tabi ki; maddi ile manevi arasında dengeyi kurmuş olanların ve de bazı akamdemisyenlerin!
- bu konu benim maddiyat-maneviyat teorime gidiyor sanki.
- teorini biliyorum. 3 bileşen konusunda bunu zaten konuşuyoruz seninle...
- evet.
- bir ara bunu da yazmanı istiyorum. yazarken yeni cevaplar bulacaksın ;)
- pekala. besteler?
- şu ana dek beste yapma yöntemin şuydu: bir şey duy, onu çok beğen, bu arada temel noktaları beynine kaydet, sonra sana o kayıtları çağrıştıracak, yani aynı hissi hatırlamanı sağlayacak yeni bir şarkı yaz. yeni şarkıyı yazarken içeriye bakmak pek de aklına gelmiyordu. ilham almak yerine, kaydedilmişleri kesip biçerek bir şeyler yazmaya yöneldin hep...
- biliyorum. yani aslında her birisi, yazdığım her şarkı; bana orijinalinin duygusunu hatırlatacak birer "kopya" idi. ve bu nedenle kendileri kendi duygularına sahip olmadıkları gibi; asla "gerçekleri" kadar doğru da olamadılar!
- çünkü içlerindeki ilham çok azdı, temel itki beyninin bir duyguyu, ve o duyguyla ilişkili anıyı yeniden yaşayabilmek için bir tür "tuş" üretme isteğiydi!
- kendi yazdığım taklit şarkıyı dinlerken bir anlamda "tuş"a basılıyordu, ve böylece bana o şarkıyı yazdıran asıl şarkının duygusunu hatırlamış oluyordum!
- evet.
- peki ama, neden orijinalini kullanmak yerine, kendim bir taklit ürettim hep?
- üretme isteği sende doğuştan varolan bir şey... kendinizi ifade etme isteği. aslında hepinizde var. dansetmek, şiir yazmak, konuşmak, fotoraf çekmek, şarkı söylemek, beste yapmak, oyun yazmak, rol kesmek... aklına gelebilecek herşey! hepsi kendinizi ifade etme, "ben buradayım" deme çabası! varolma ve bunu kanıtlama dürtüsü. en temel dürtünüzün, yani hayatta kalma ve yaşama sarılma dürtünüzün farklı bir yansıması. yaşadığınızı, orada olduğunuzu çevreye, ama en fazla da kendinize ispatlama isteği.
- besteler?
- sabır... bilgileri birleştirme süreci ilerledikçe, içerden gelen itkiyi kullanmaya başlayacak ve hayatında 2. kez, kendine ait "besteleri" yazmaya başlayacaksın! aslında kural olarak size geleceği söylemiyorum asla, biliyorsun. ama bu kez senin de bunu hissettiğini ve farkına varmaya başladığını gördüm. yani aslında sana gelecekle ilgili bilmediğin bir şey söylemedim, sadece bildiğin bir şeyi teyid etmiş olduk...

26 Eylül 2008 Cuma

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 12

- neden yazamıyorum artık?
- büyü bozuldu diye korkuyorsun...
- bozulmadı mı?
- bu sana bağlı...
- ilk zamanlar yazarken sadece seninle konuştuklarıma odaklanabiliyordum. sadece yazıyordum, ve yazdıklarımı yargılamadan, konuştuklarımızı aynen aktarıyordum. sanırım şimdi biraz yargılamaya başladım!
- neden?
- bay mükemmel yeniden ortaya çıktı sanırım. şu, herşeyin en iyisini yapmameraklısı, ilgi delisi adam! ilk zamanlar yazdıklarım insanlardan o kadar olumlu ve güzel tepkiler aldı ki, şimdi yazacaklarımın da aynı tepkiyi almasını, en azından "bunlar eskiler gibi olmamış" dedirtmemesini istiyorum sanırım :(
- hımm... bu da konuştuklarımızı aktarmanı engelliyor.
- evet! bu arada, sadece insanlar beğendi diye mi yazmaya devam etmek istiyorum, acaba aslında yazacak bir şey yok da ben mi zorlamaya başladım diye endişe içindeyim...
- şu an neden yazıyorsun?
- çünkü şu an bunu seninle gerçekten konuşuyorum... bugüne dek seninle konuşmadığımız hiç bir şeyi yazmadım ki! sadece GB ile tanışmamız seninle konuşmadığımız bir şeydi, onu ben o şekilde yazmak istedişm, ama diğerleri hep seninle konuşmalarımız...
- ve şu an sıkıntılısın? gerçekten içinde geliyor da mı yazıyorsun, yoksa beğenilmek -her zamanki gibi- hoşuna gitti ve bunun devamını sağlamak için mi yazmaya zorluyorsun, emin olamadın...
- aynen öyle...
- neleri yazmak istedin de vazgeçtin?
- yapma! sen tanrısın, bunları zaten biliyorsun...
- evet ama belki sana hatırlatmak istiyorumdur.
- bunu içerden de yapabilirsin...
- GÖ'yü seviyor muydun?
- ne alaka?
- cevap ver
- evet, tabi ki...
- peki o bunu biliyor muydu?
- evet!
- peki o zaman neden ona defalarca kez seni seviyorum dedin?
- bunu söylemek hoşuma gittiği için!
- konuştuklarımızı hatırladığını sadece bilmek değil, bazen görmek ve duymak da hoş birşey. benim için bile :)
- pekala! 3 bileşen konusu, eski eşimle tanışmamız, birçok şey. şu an çok da iyi konsantre olamıyorumbu konuşmaya... sanırım bunu da sürdüremeyeceğim :(
- bitirmek istediğin an bitir! her konuşmamız tamamlanmak zorunda değil! ben seninle sen henüz doğmadan da beraberdim, sen hayatta olduğun sürece yanındayım ve sonrasında da yine birlikteyiz. daima... yani; konuşacak bol bol vaktimiz var...
- evet ama benim bilmediğim bir şey var.
- ne kadar vaktinin kaldığı...
- evet! tamam biz hep birlikteyiz ama ben diğer insanlarla ne kadar daha birlikteyim, bunu bilmiyorum ki! ve konuştuklarımızı onlarla paylaşmak için ne kadar zamanım var, bilmiyorum.
- konuştuklarımızı onlarla paylaşman şart değil. bunu yapmaktan keyif aldığını biliyorum, ama buna mebur değilsin... seninle konuştuğumuz herşeyi onlara da söylüyorum zaten. dinlemek isteyenler dinliyor, istemeyenler zaten sen onlara anlatsan da anlamayacaklar.
- yani konuşmalarımızı yazmam çok da önemli değil
- onlar açısından değil. senin açından önemli. çünkü sen genellikle yazmakla benimle konuşmayı aynı anda yapıyorsun! bu nedenle yazmaya başladığın her an biz konuşuyor oluyoruz. sana söylemek istediğim; konuştuklarımızı birebir yazmaktan çekinme! bırak insanlar beğenmesin, bırak okumayı reddetsin, önemli olan senin yazman... benimle konuşman ve aradığının farkında bile olmadığın cevapları bulman!
- evet! bu konuşmalarımız sırasında pek çok cevap buldum kendimle ve hayatımla ilgili. bazıları eskiden karşı çıktığım düşüncelerdi, bazı cevaplarıysa aramıyordum bile! daha doğrusu o cevapların varlığının ve öneminin farkında değilmişim...
- şimdi farkındasın ve artık konuşmalarımızda başka başka cevaplar da arıyorsun!
- evet!
- bir kavanozun içine kaç çakıl taşı sığdırabilirsin?
- bilmem... 10 -15?
- daha fazlası sığar mı?
- sanmam
- ama kavanozda hala boşluklar kalacak. o boşlukları daha küçük taşlarla doldurursun...
- yine boşluklar kalır. ama, geriye kalan boşluklara artık daha küçük taşlar da sığmayacaktır. dolayısıyla geriye kalan boşlukları kumla doldurabilirim!
- büyük cevaplar azdır... daha küçük cevaplar daha çoktur. en önemsiz ve minik detaylarsa kum taneleri kadar çoktur! hayatındaki her cevaptan, her dönemeçten, her karardan ya da seçimden hayatında büyük değişimler yaratmasını bekleme! bazıları büyük çakıllardır, bazılarıysa sadece kum taneleri. ama küçük cevapları ve seçimleri de sakın önemsiz zannetme! evet; hayatında çok küçük değişiklikler yaratırlar, ama sonuçta kum taneleri olmazsa çakıl taşlarının arası daima boş kalır ;)

21 Eylül 2008 Pazar

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 11

- dün gece gördüğüm rüya... yani bilinçatım. neyin pişmanlığı bu? daha doğrusu endişesi...zira rüya boyunca hissettiğim duygu bir endişeydi. yaptığım seçimden pişmanlık duymuyorum, ama bununla ilgili endişelerim var. ki bunun ben de farkındayım zaten!
- seçimini neye göre yaptığını konuşmuştuk!
- aslında çok da inandırıcı değilsin bu konuda.
- neden?
- bana belli yetenekleri veren sen değil misin? verdiğin istek ve yetenekler arasında bir paralellik olduğunu düşünüyorum. geçmişimi hatırlıyorum: ilgi çekmeye çalışan, takdir görmek için didinen çocuk! yalnızlığından, ilgisizlikten, terkedilmişlikten kurtulmak için çevresine insan toplamaya çalışan, ilgi ve takdir için şaklabanlık yapmaya başlayan çocuk... peki bana ilgi çekici yetenekler vermeseydin ne olacaktı o zaman ne yapacaktım?
- illa ki bir şeyler vermiş olacaktım, belki şu an sahip olduklarından farklı, ama illa ki!
- vermediğin hiçmi yok?
- adaletle ilgili söylediklerimi hatırla: adalet, eşitlik değil denkliktir!
- bunu anladığımdan emin değilim
- her öğrenciye 10 vermek eşitliktir, ama adil değildir! daha çok öğrenen ve öğrendiklerini daha iyi kullanan öğrenciye daha yüksek not vermek eşitsizliktir, ama adildir!
- denklik ne peki?
- oran! senin 10 birim yeteneğin varsa ve bunun 3 birimini kullanıyosan, hakettiğin not 10 üzerinden 3'tür... yanındaki adamın sadece 3 birim yeteneği varsa ve o da bunun üçünü kullanıyorsa sence onun hakkı da 3 müdür? sen kendinin %30'unu kullanırken o tamamını kullanıyor... denklik budur. sen de o da 3 birimlik iş yapıyorsunuz, ancak sen bunun için kendinin %30'unu kullanıyorsun, o ise tamamını! aldığın not; ortaya çıkan sonuca değil senin kendini ne kadar adadığına aittir!
- peki ben kendimin toplamda ne kadar olduğunu ve bunun ne kadarını kullanabildiğimi ya da kullanabileceğimi nerden bilebilirim ki?
- GK'ye kendini tanımak ve özgürlükle ilgili söylediklerini hatırla! kendini tanımak ve anlamak, kendi sınırlarını ve performansını keşfetmek senin en temel görevin!
- ama kendimle ilgili bilgim zamanla artar. yani ilk başlarda sınırlarım hakkında bildiklerimle bugün bildiklerim çok farklı! örneğin askere gitmeden önce aklıma bile gelmeyecek kadar yüksek bir fiziksel performansım olduğunu öğrendim askerliğimde... üstelik yine bu zaman içinde bende değişimler de meydana gelir. ben kendimi tanımak için zaman harcarken, kendimi keşfederken kendi sınırlarım da sürekli genişliyor olabilir bir yandan! bu nedenle hiçbir zaman kendimi tam anlamıyla tanımış olabileceğimi sanmıyorum.
- senin görevin ne?
- en iyisini yapmaya çalışmak!
- yani kendini adamak! adanmış olmak... ben ne dedim demin?
- sen benim başarımla değil, niyetim ve bu niyet uğruna gösterdiğim çaba ile ilgileniyorsun...
- niyetinle de ilgilenmiyorum aslında! sen geminin sahibisin! sen o geminin nereye gideceğini bir kez söyledikten sonra, ben sadece oraya varmak için gerekenleri yapıyorum. gemiyi götürmek istediğin yer bana göre çok yanlış da olabilir. ama ben sana akıl, irade ve vicdan verdim! bunları düzgün kullanıp "temiz" bir hedef belirlemek senin asli görevin!
- işte bu "adanmışlık" noktasında sıkışıyorum zaten...
- biliyorum.
- iki seçeneğim var. biri toplumun kabul ettiği, standart, alışılmış, uyumlu hayatı seçmek, diğeri ise kendimi gerçekleştirmek.
- bedeller?
- toplumsal modelleri örnek alırsam, örneğin sıradan bir insan olmaya ve toplumun genel yargıları içinde askin ve uyumlu bir hayat yaşamaya karar verirsem; öncelikle toplumda kabul görürüm. rahat ederim, gündelik sorunların gelip gittiği, çok fazla düşünmek ve karar vermek zorunda olmadığım bir hayat yaşarım. buna karşın, gerçekleştiremediğim hayallerim, ortaya koyamadığım ya da ifade edemediğim bir kendim olur hep... ve onun eksikliğini daima hissederim. eğer kendim olursam; toplumun genel geçer kurallarıyla kavga etmem gerekir, ailemin ve çevremin benden beklentileri, sürekli iniş-çıkışlara sahip, huzurun sık sık bozulduğu bir hayat! buna karşın kendi özgürlüğümde kimseye hesap vermiyor olmanın tadını çıkarırım.
- özetle...
- toplumun kabulünü istiyorsam kendimden, kendim olmayı istiyorsam toplumun kabulünden vazgeçmem gerekir!
- her ikisinde de kazanacakların ve kaybedeceklerin denktir. aslaeşit değil, ama denk! açık büfe örneği üzerinden gidelim.
- açık büfe?
- her birinden birer çatal alarak kaç çeşit yemek yiyebilirsin?
- en fazla 30 herhalde. bilmiyorum, hiç denemedim!
- 30 diyelim. açık büfede 30 çeşit yemek varsa? her birinden birer çatal alırsan, doyarsın, ve hepsinden yemiş olursun.
- evet...
- peki ya açık büfede 100 yeşit yemek varsa?
- ...
- sen yine sadece 30 çatal yemek yiyebilirsin! bu durumda 70 çeşit yemekten vazgeçmen gerekir.
- doğru!
- neyi seçersen seç, kazandıkların kadar kaybettiklerin de olacaktır! seçimi doğru yapmanın anahtarı, bazen, kazanacaklarını değil kaybedeceklerini doğru hesaplamaktır!
- ama 30 çeşiltlik masada yersem hiç kaybım olmayacak?
- bu durumda yemekten de önce seçmen gereken başka birşey var... hangi masada yemek yiyeceğin! doğru masayı seçersen herşeyi yersin ve hiç bir şeyden vazgeçmen gerekmez!
- bu seçimi tam anlayamadım..
- kendini küçültmen gerek gökçer! daha çok çeşit var, daha zengin görünüyor diye, daha fazla çeşidin olduğu masaya oturmak, sonuçta daha fazla şeyden vazgeçmek demektir! bunu sakın unutma...
- kendimi küçültmek derken, beklentilerimden bahsediyorsun sanırım.
- kesinlikle! beklentilerini küçült. hatta onlardan kurtul. mutluluğunu, hayatının devamını başarıya, kazanca bağlama! elbette ki başarmak ve kazanmak için çalışacaksın, hayatınızın temel itkisi bu! ama nasıl ki; korku, dozunda kullanıldığında hayat kurtarırken, fazlası hayatı engellemeye başlıyorsa, isteklerini ve beklentilerini -hatta hırslarını- hayatını zenginleştirmek ve ayakta durmak için kullan, ama bunların da fazlasının zararlı olduğunu unutma. kendini küçült! senin görevin başarmak değil, bunun için elinden geleni yapmak sadece!
- bunun üzerinde düşünmem gerek!

17 Eylül 2008 Çarşamba

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 10

- ruhumun acıyan tarafını hep gizliyorum...
- aslında bunu yapmak zorunda değilsin artık. çocukluğunda, gençliğinde bunu yaptığın zaman, bir nedenin vardı: yalnız ve korkak büyütüldün ve gözlerinin ardında zeka belirmeye başlayan her insan gibi sen de ilgi istedin!
- göremeyince de ilgi çekmenin yollarını aramaya başladım... ve buldum! ama şimdi görüyorum ki; ilgi çekmek için bulduğum yol "ben" olmuş artık! aklımda bir soru var.
- aşırı ilgi çekme isteğin var ve bunun sonucunda mı bu adam oldun, yoksa zaten bu adam mısın?
- evet! sanırım bu sorunun cevabını bulmam gerek. komik olarak, insanları güldürerek ilgi çekmeyi seviyorum. ama buradaki soru şu: ben ilgi çekmemi sağladığı için mi komiğim, yoksa zaten komik miydim en başından?
- bu sorunun cevabı neden önemli?
- kendimi kaybettiğimi hissediyorum bazen. insanların arkamdan söyledikleri, birlikte çalıştığım insanlarla sık sık karşı karşıya gelmem. eleştirilmek, yargılanmak, hele ki dün son örneğini yaşadığım olaylardaki gibi saçma sapan ve tamamen "yorum" neticesinde varılan yanlış mesnetler üzerinden yapılan suçlamalara maruz kalmak beni çok yaralıyor! eğer komiklik sadece bir ilgi çekme yöntemiyse, ben kendim olmak ve komikliğin kontrolünü ele geçirmek istiyorum. yok eğer ben komiksem gerçekten, yani her dakika espri yapan adam gerçekten bensem, o zaman bunu elden geçirmem gerek!
- her ikisinde de yapman gereken şey aynı, farkettin mi?
- nasıl yani?
- cevap ne olursa olsun, "elden geçirilmesi" gereken bir gökçer var. kendin olmak ve komikliğin kontrolünü ele geçirmek ilk muhtemel cevap: bunun anlamı, komikliğinin senin kontrolün dışında da fazlasıyla çalıştığı... yani? şu anki gökçer, bu "komik adam"ı kontrol altında tutamıyor! o zaman gökçer'in kendini geliştirmesi ve o adamı kontrol altına alması gerek. diğer durumda, eğer o komik adam, senin kişiliğinin bir parçası değil bütünüyse, o zaman da o bütünde ayarlamalar yapman gerek!
- ikisindeki ayarlar farklı ama!
- hayır değil! her ikisinde de zarar veren kısım aynı. her ikisinde de kontrol mekanizmasına ihtiyaç aynı...
- ama sen biliyorsun, ben hayatımda kimseyi aşağılamadım, kimseye laf sokmak gibi bir derdim de olmadı. o benim işimi yapma biçimim sadece. sahneden indiğimde, sahnedeyken takıldığım insanlarla ilişki kuruyorum mutlaka, onlarla yüzleşip herşeyin sadece basit bir gösterinin parçası olduğunu gösteriyorum...
- ben biliyorum, ama diğerleri bilmiyor. belki de zekan ve komikliğin kadar, nazik ve ince ruhlu yönünü de insanların gözüne sokmalısın! ki bunu yapmakla rol yapmış olmayacaksın. bu senin ruhunda zaten var; bazen öyle bir nezaket, öyle bir incelik sergiliyorsun ki insanlar şaşırıyor, senden beklenmeyen bir şey bu onlar için. bunu yaşadın kaçkez, hatırla.
- evet.
- herkesin aynı olmadığını biliyorsun, ama sanırım unutuyorsun. bazı insanlar hayata senin baktığın gibi bakıyor, herşeyin aptal bir gösteri olduğunun farkında; seninle ilişki kurarken, duyabileceklerini göze alarak bunu yapıyor. ama herkes böyle değil. bunun da sebebini biliyorsun!
- kendi sınırlarını bilmemeleri.
- evet! GK'ye anlattıklarını hatırla... kendi kanatlaryla uçmayan, kendi özgürlüğünde kendi sınırlarını kendisi keşfetmeyen insanlar çoğunlukta. bu insanlar neye nerede ne tepki vereceklerini, sınırlarının nerede olduğunu çoğu zaman bilmiyorlar. bu nedenle de ilk anlarda sana senin gibi karşılık veriyorlar. böylece sen de onların senin tarzına uyum sağlayabileceklerini düşünüp onlarla şakalaşmaya başlıyorsun. onlar kendi sınırlarını bilmedikleri için seninle gidebildikleri kadar gidiyorlar, sonra aniden kendi sınırlarına gelip duvara toslayınca; canları yanıyor! o ana kadar seninle yürütmeye çalıştıkları şakalaşma ilişkisi birden ızdırap halini alıyor; ve birdenbire sen kötü adam oluveriyorsun!
- HA'da da aynısı oldu! başlangıçta yaptığım tüm şakalara aynı samimiyetle karşılık verdi, benimle şakalaştı, ancak bir noktada beni hiç de kastetmediğim birşeyle suçlayarak pasif tepki verdi!
- çünkü o an yaptığın şaka, onun kendisinin de bilmediği gizli bir sıkıntısını, ya da kendisini barışık zannettiği bir sorununu çimdikledi!
- peki neden insanlar benimle ilgili sorunlarını bana iletmiyor? neden hep ikinci, üçüncü ağızlardan duyuyorum?
- biraz ukala ve korkutucu olduğunu kabul et!
- niyetimin bu olmadığını biliyorsun...
- ben tanrı olduğum için biliyorum. kalp gözü seninki kadar açık olmayan biri bunu asla anlayamaz.
- şu nezaketimi göze sokma meselesi! sanırım bu konuda birşeyler yapmanın bir yolunu bulmalıyım... geçen gün, seninle sohbetlerimizi ilk kez yazmaya başladığımda, arkadaşım AK şöyle dedi: "o yazıları bir yerlerden alıntı yaptığını sanıyordum. çünkü sana hiç benzemiyordu. dışarıdan görünen sert, ukala ve sevimsiz kabuğunun altında bunların olduğunu bilmek çok ilginç. hiç tahmin etmezdim!"
- artık çocuk değilsin. hem yaralarını iyileştirmeyi de öğrendin. dahası, esnekliğin giderek artıyor ve bırak iyileştirmeyi, GB ile olan ilişkindeki gibi, yara bile almamanı sağlayacak mantığı da geliştirdin artık. bence artık insanları uzakta tutmanın gereği kalmadı! edindiklerini ve konuştuklarımızı hatırlayıp uyguladığın sürece canın yanmadan devam edebilirsin. dahası, insanların sana bu kadar yüklenmelerinin bir sebebi de görüşünün çok sert olması! içeriye kolayca girilebiliyor, ama bunu o kadar inandırıcı bir şekilde örtüyorsun ki; kimse bunun mümkün olduğunu düşünmüyor. bu nedenle de hafifçe iterek içeri girmek mümkünken, sırf çok sert görünüyor diye, kapıya koçbaşıyla yükleniyorlar, sonuçta senin canın yanıyor!
- gerçekten yaralanmaz mıyım sence artık?
- bence mi?
- özür dilerim. senin tanrı olduğunu unuttum bir an...
- yaralanırsın, bundan kaçışın yok. ama şunu söyleyim: yumuşak yanını gösterdiğin zaman insanlar sana yüklenmeyecek, seni kırmaya çalışmayacak, sen yumuşadıkça onların da daha yumuşak yüzleriyle karşılaşacaksın! şu an canının yanmasının asıl sebebi, canının yanmasına karşı geliştirdiğin yöntemin yanlış çalışması!
- SP ile ilişkimde öğrendiğim şey: eğer bir şeyden çok korkar ve ona karşı lüzumsuz derecede sert bir tedbir alırsan, aldığın tedbir o korkuyu gerçeğe dönüştürür...
- sana olmadığın biri ol demiyorum. sen komiksin, buna devam et. sen busun ve bununla mutlusun. ama sadece bu değilsin! insanlar sendeki yumuşak ve narin tarafı gördüklerinde rahatlıyorlar, bunu görüyorsun.
- evet.
- sende zaten varolan ve en az komikliğin kadar etkileyici olan ruhunu göster insanlara!

12 Eylül 2008 Cuma

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 9

- neden başladığımız hiç bir konuda kalıp o konuyu bir yere bağlayamıyoruz biz?
- konuşmayı seviyorsun. düşünmeyi seviyorsun. unuttun mu, sen rüzgarın estiği yöne uçmayı seven bir adamsın...
- evet, ama bazen saçmaladığımı düşünüyorum. dün seninle sonbaharda yaşadığım ilişkimin 4 yıl öncesini konuşacaktık, bir baktım, "ben sahnede neden komiğim"e gelmiş konu...
- düşünürsen sebebini bulursun...
- ne yani? sahnede komik olmak istemem ve ilişkilerimin seyri, ortak bir neden üzerinden birbirleriyle bağlantılı mı yani?
- değil mi?
- yine de ben konuşmak istediğimi konuşamadım dün...
- peki, anlat o zaman.
- intikam planları yaptım hep...
- o, seni istemediğini söyleyip sonra seninle beraber olduktan, ve hemen arkasından da seni yine reddettikten sonra yani.
- hatırlatmasan olmaz değil mi?
- bununla çoktan yüzleşmiştin hani?
- o kadar da güçlü olmadığımı biliyoruz. onu ilk tanıdığım yer... hep orada hayal ettim intikamı. aslında bir intikamdan çok klip gibi birşeydi.
- :)
- onu ilk kez tanıdığım mekandayız yine, yine bir arkadaş gurubu toplantısı... bir ara sahnedeki adam beni sahneye davet ediyor şarkı söylemem için. ben de çıkıyorum ve önce levent yüksel'in "zalim"ini söylüyorum.
ten beyaz saç kızı güller
kahkahasında bülbüller
kirpiği kapkara tüller
ben o afete vuruldum...
herkes beni izliyor. "ben o afete vuruldum" derken o'na bakıyorum ve başımla da hafifçe işaret ediyorum onu... o da bana bakıyor, yüzünde biraz çekingen ve özgüvenini yitirmiş bir bakış! seyirci başımla yaptığım işareti farkedip şarkıyı kime söylediğime bakıyor, ve herkes onu görüyor. bütün bakışlar ondayken ezildiğini hissediyorum. şarkı devam ediyor:
göz değil, bakış mübarek
bendeki aşk değil ibadet
elleri sevdi nihayet
ben ebedi saadetten kovuldum...
"göz değil, bakış mübarek bendeki aşk değil ibadet" derken yine ona bakıyorum, insanlar ona nasıl aşık olduğumu anlasınlar diye... onu ne kadar beğendimi. aslında güzel bir kadın değil. ama bana o kadar güzel görünüyor ki... şarkı bittiğinde herkes "zalim"in o olduğunu öğrenmiş oluyor.
- bu, intikama pek benzemiyor.
- sonra yaşar'ın "kör bıçak"ı. o geceden sonra, hayatımda, dinlerken ve söylerken en çok ağladığım parça! her söylediğimde, her duyduğumda hıçkıra hıçkıra ağladım o geceden sonra. kör bıçağı, orada, ona söylemek isterdim. insanlar ona nasıl aşık olduğumu, nasıl istediğimi, ve onun bana nasıl karşılık verdiğini görsün istedim... daha fazla devam etmek istemiyorum aslında buna. - neden?
- ona saygım var, hala! bir yandan affettiğimi söylerken, bir yandan konuşmak pek ahlaklı gelmedi bana...
- dikkat ettin mi kendine?
- ne konuda?
- yine de, bütün kırgınlığına ve öfkene rağmen, aslında gerçek bir intikam istemedin.
- evet
- neden?
- bilmiyorum. sanırım insanlara bile isteye zarar veremeyeceğim için...
- ama hakettiğini düşünüyorsun!
- o zaman ettiğim bir dua vardı sana... onunla ilgili. beddua gibi etmiştim o duayı, ama o duada bile aslında onun için kötülük istemiyordum. "tanrım, lütfen bana yaptığını başkalarına yapmasına izin verme!"
- ... ... ... çok sevdin onu
- :(
- biliyor musun, her ne kadar sana "ben layık değilim" dese de, sana güvenmediğini ve inanmadığını söylese de, "kimsenin beni bu kadar sevebileceğine inanmıyorum" dese de, aslında sana inandı...
- neden kaçtı o zaman? neden inanmaz göründü, neden yıkmaya çalıştı?
- çok korktu!
- kimden?
- kendinden... senden. senin ona yaptırabileceklerinden... aslında sen de onun seni ne kadar sevdiğini hep hissettin. hatta gördün... hatta sen de kendine "onu bu kadar etkilemiş olmam mümkün mü?" diye sorup durdun ya kaç kere! çünkü sen bile inanamadın senin için yaptıklarına...
- evet ama ben...
- o sensin! sen de biliyorsun ki; o, senin gibi olmak zorunda değil. ki olmayacağını da sana baştan gösterdi kaç kez! ama sen pes edeceğin noktayı hep es geçtin... hep umudunun ve hayalinin peşinden gittin. sana öğrettiğim şeyi uygulamadın!
- hangisini?
- umudun bile fazlası zarardır! bazı şeyleri açıkça görüp bir kaç kez de denediysen ve sonucun aynı olacağını anladıysan, mucize bekleme! size mucize vadetmiyorum hiç bir konuda... elinden geleni yapmakla yükümlü olduğunu sen söylüyorsun hep. "insan olarak benim görevim başarmak, mükemmel olmak değil, sadece bunun için elimden geleni yapmak" diyen sen değil misin?
- evet :(
- başaramadığını gördüğünde ne yaparsın?
- yeniden denerim
- aynı şartlarda mı?
- hayır... en az bir şeyi değiştiririm
- ve?
- neyi değiştirirsem değiştireyim, bu kez de başka birşeyi sorun etti hep.
- ve edecekti!
- evet... bunu farkettim çok da geç olmadan. ama haklısın, umut tatlı geldi... aslında bu değişiklikleri sonsuza kadar yapıp yapıp yeniden denesem de, o mutlaka birşey bulacaktı. çünkü zaten buna odaklanmıştı. bir şekilde bu işin olmayacağını ispatlamak üzerine kurmuştu denklemini!.. bunu mantıken kavrayabilsem de, yine de kalben ikna olamıyorum bir türlü. bir insan, hayatı boyunca aradığını söylediği şeyi bulduğunda -üstelik bunu da kendi ağzıyla itiraf etmişken- neden onu korumak ve tadını çıkarmak yerine yıkmaya çalışır?
- korkular! sevdiğin birini kaybettiğinde üzülürsün. çok sevdiğin birini kaybettiğinde kahrolursun. ama hayatının insanını kaybettiğinde yaşama sevincin biter. mutluluk ne kadar büyükse, öncesinde ya da sonrasında ödemeniz gereken bedel de o kadar büyüktür... o, sende öyle büyük ve benzersiz bir mutluluk gördü ki; bunun bedelini ödemeyi göze alamadı!
- :(

11 Eylül 2008 Perşembe

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 8

- o ana, o geceye geri dönüp tam tersini seçmek ister miydin?
- hayır...
- ama çok acı çektin?
- olsun. yine de istemezdim... o gece olanlar sayesinde belki de 4 yıl sonra hala bu kadar öfkeli ve doluydum. bu sayede içimdeki herşey "canlı" kaldı, soğumadı duygularım...
- bunu yaşayacağını başından beri biliyodun aslında... yani sonbaharda yaşadıklarını.
- sanırım bana bunu fısıldamıştın! çünkü, neden bilmiyorum, hissetmek, duymak, anlamak falan değil, resmen "biliyordum" gerçekten. şaşmaz bir şekilde!
- o gece yaşadıklarını hiç unutmadın.
- nası unuturum ki? yıllar evvel bir arkadaşım karısından boşandıktan sonra ona, neden çocuk yaptıktan hemen sonra boşandığını sormuştum. o da çocuğuna anne olarak o kadını seçtiğini söylemişti. bu bana çok bencilce ve saçma gelmişti o zaman. ama bu kadını gördüğümde -5 yıl önce- ben de aynı şeyi hissettim! evet, birgün baba olucaksam, annesi kesinlikle bu kadın olmalı!
- neden böyle düşündün?
- emin değilim. onun parçalanmakta olan ailesini toplamaya çalışması, herşeye rağmen gülümsemesi, samimiyeti, içine sığmayan dişiliği, enerjisi, hayatla kavga ediş biçimi... hepsi birden çok güçlü ve pes etmeye niyeti olmayan bir kadın görüntüsü çiziyordu. belki de bundan! korkularıyla, endişeleriyle hareket eden, olabilecek iyi şeyleri değil, olması muhtemel en kötü şeyleri düşünüp, onlara karşı temkinli olma saplantısı yüzünden hiç birşey yapamayan insanlardan nefret ettim hep...
- ama bunlar normal, siz korkularınızla da varsınız...
- hayır! her binada yangın çıkabilir. bu ihtimal her zaman var. binaya, yangın ihtimaline karşı yangın söndürücüler koymak, yangın merdiveni yapmak tamam. benim kastettiklerim; yangın ihtimali yüzünden binaya girmeyi reddeden insanlar! aşkı da, işi de, kendi hayatlarını da, bazen benim hayatımı da korku çöplüğüne çeviriyorlar... önlem almak başka şey, korkup hiç birşey yapmamak bambaşka birşey.
- o korkmuyor muydu sence?
- çok korkuyordu hem de! ama korkuyu doğru kullanıyordu sanırım. korkup kaçmıyordu, korkularını biliyordu ve korktuğu şeylerin gerçekleşmesi ihtimaline karşı önlemler alıyordu. ki bence doğrusu da bu!
- peki sana sonradan anlattıkları... yani sonbaharda konuştuklarınız? inandın mı söylediklerine?
- ne önemi var ki? bana söylediklerinin gerçek olduğunu ispatlayamaz, ama ben de olmadığını ispatlayamam!
- bu bakış açını seviyorum... neden anlaşamadığınızı anladın mı peki?
- onun gücüne ve inatçılığına aşıktım sanırım. ama o güç ve inatçılık bizim ilişkimize de girdi durmadan.
- ışığın olduğu yerde gölge de vardır!
- evet. o da benim serseriliğimi, asiliğimi, sanatımı, sahnedeki görkemli halimi seviyordu. serseri erkek, asi erkek; şövalye ruhludur, dikkafalıdır, güçlüdür ve gücünü kullanmayı sever, kadınını sahiplenir, romantiktir. ama bir yanı asla ehlileştirilemez, asla memur olamaz, hayata meydan okumayı sever. bu nedenle sakinliği çok azdır. bunlar da benim ışığımın gölgeleri sanırım!
- alınanlar ve verilenler konusu yine...
- evet! zeki biriyle birlikteysen, o zekanın çok faydasını görürsün. ama onu kızdırırsan, ona karşı suç işlersen, aynı zeka senin başına bela olur bu sefer...
- ki sen zekanı göstermeyi seviyosun.
- çok! müziği de bu yüzden seçtiğimi düşünmeye başladım bir kaç aydır. sahnede kendime bakıyorum bazen. sürekli komiklik peşindeyim. tıpkı günlük hayatta olduğum gibi. ben nota yazmayı, düzenleme yapmayı, yazı yazmayı, bir takım şeyleri "çözmeyi" seviyorum. bunları yaparken beynimi kullandığımı hissediyorum, bu hoşuma gidiyor. ama sahnede beynimle birşey yapamam müzikte. müzikte beyin, yazımda ve provada kullanılır, sahneye çıktığında robotsundur, notaları doğru basmak dışında bir görev yoktur. belki de ben bu yüzden sürekli işi komediye, kabare tarzı bir gösteriye çevirmeye çalışıyorum. zekamı sahnede de kullanabilmek için. bilmiyorum...
- sen ilgi çekmeyi seviyorsun
- evet. ve sahnedeyken sadece şarkı söylersem, diğerlerinden hiçbir farkım olmaz. onlar da şarkı söylüyor. o aşamaya gelmeden önce çalışıp ezberlediğimiz şeyleri çıkıp yapıyoruz tekrar tekrar. bunda bir zeka yok, sadece hafıza var. ve bunu yapan herkes -sahnedekiler yani- aynı değerde aslında. herkes ezberlediklerini tekrarlıyor, seyircili olarak. bu benim için yetersiz galiba! orada da birşey yapmam ve zekamı sergilemem gerek. ben sadece ezberlediklerini yapan bir robot değil, sahne üzerinde anlık olarak da zihnini kullanan biri olduğumu göstermek istiyorum seyirciye... çünkü daha önce de konuştuğumuz gibi; benim için kimse "harika bir sesi var" veya "çok güzel şarkı söylüyor" demeyecek hiç bir zaman. bunu biliyorum, çünkü iyi bir şarkıcı değilim ve harika bir sesim yok! ama şunu söyletebilirim: "çok zeki herif!"
- başka?
- ilişkiden bahsediyorduk buraya mı geldik? :S

9 Eylül 2008 Salı

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 7

- o ana ait düzgün bir fotorafın olmalıydı bence.
- evet ama başlangıçta öyle bir niyet yoktu ki, ortamı ve seyirciyi görünce o an istedim bunu yapmayı. yoksa düşünmüyorduk aslında!
- neden?
- şarkı söylemeyi çok seviyorum, özellikle queen şarkılarını, ama malesef güzel bir sesim yok. evet notalara düzgün basıyorum, gurup içinde uyumluyum ama, öyle oturup "vay be adamdaki sese bak" dedirtecek bir sesim yok ki!
- rod stewart'ın da yok! cengiz'e böyle söylemiştin, ya da brian adams?
- evet. ama bir phil collins'in sesine benzesin isterdim sesim. freddie'ninki gibi keskin ve metalik bir sesim var kendimi dışarıdan dinlediğim zaman. ama onun gibi gösterişli ve özel değil :(
- ama çok seviyorsun onun şarkılarını söylemeyi.
- çünkü o, benim yapmak istediğim herşeyi yapmış biri. büyük bir müzik dehası; yazdığı parçalar, müziğe getirdiği yenilikler, sesi, yorumu, sahne performansı... dünyada milyonlarca insanı kendine hayran bırakmış, ki bunu da fazlasıyla haketmiş, olağanüstü bir varlıktı o. bence yarattıklarının en iyilerinden biriydi... onun şarkılarını söylerken, o beğenmediğim sesimin hiç kullanmadığım, kendi şarkılarımda asla açığa çıkmayan renklerini, enerjisini görüyorum. onun şarkılarını söylemek bütün bedenimi enerjiyle dolduruyor, sesimi güzelleştirdiğini hissediyorum. onun şarkılarını söylerken, o an ben kötü söylediğimi farketsem de, şarkının ve o şarkıyı söylüyor olmanın verdiği mutluluk sanırım bunu örtüyor. dinleyen kişiye geçen tek şey mutluluk hissi oluyor, benim yaşadığım mutluluk!
- kıbrısta ne oldu?
- cengizi "minnie the moocher"ı söylerken izledim. seyirciye baktım. benim hayalim 30.000 kişi, ama bu 2000 kişi de çok enerjik ve o hissi küçük çapta da olsa yaşatabilecek kadar coşkuluydu. bu nedenle guruba dönüp isteğimi söyledim, onlar da kabul ettiler... atakan'ın benim için stüdyoda kullandığı bir deyim var ya hani; "gözünden ateş çıkmak". sanırım öyle bir andı bunu onlara sorduğum an, çünkü tereddütsüz kabul ettiler :)
- sonra?
- sonra parçaya girdik. solonun çok inceldiği yerlerde, riske girmemek için, tıpkı freddie'nin konserlerde yaptığı gibi, melodiyi biraz bozup daha rahat söylediğim yerlere çektim... nakaratı söylerken seyircinin "we are the champions" diye bağırması inanılmazdı!
- :)
- 93 yılına gittim bir an. oyunculuk çalışmaları için kullanacağımız mekanı temizleyip boyarkenki o sahne :). duvara dayanmış yüksek bir merdivene tırmanıp, elimdeki süpürgeyle tavandaki örümcek ağlarını temizlerken, birden aşağıya baktım, aşağıdaki tüm arkadaşlarım -içlerinde o zamanlar henüz arkadaşım olan eski karım da vardı- bana bakıyorlardı. onları o halde görünce, birden süpürgenin sapını mikofon yapıp we are the champions söylemeye başlamıştım... onlar da ellerini yukarı kaldırmış bana bakarak nakaratı söylüyorlardı. o an tek hissettiğim, bir gün bunun gerçeğini yaşamak istediğimdi!
- ve merdivenden indin.
- şarkı bitip merdivenden indiğimde sanki bir dünya starıymışım gibi çevreme toplanmışlardı. rüya gibi bir şey. kendimde o enerjiyi hep hissetmiştim ama bu sefer o enerjiyi yaşamıştım, ilk kez :)
- kıbrısta ne hissettiğini hatırla...
- şarkı benim değildi, ama benimmiş gibi severek ve benimseyerek söyledim her seferinde, belki de bu yüzden hatalarım affedildi, detonelerim duyulmadı! belki ne kadar yanlış da yapsam, ne kadar kötü de söylesem, söylemekten aldığım sınırsız zevki gördüğü için kerem sürekli o şarkıyı söylememi istiyor, her programda!.. nakaratın sonunda "of the world" derken gözlerim kapalıydı, başımı yukarı dikmiştim! karşımda binlerce kişiden gelen "of the world"ü duydum... uzadı ses, uzadı uzadı, sonra ıslık sesleri artmaya başladı, derken seyircinin "world" hecesinin yerini tamamen çığlık, ıslık ve alkışlar aldı.
- güzeldi değil mi?
- şakamı yapıyorsun? muhteşemdi! hayata bunun için geldiğimden bir kez daha emin oldum! bunu 30.000 kişinin karşısında yaptığımı düşündüm konserden sonra. oradaki sesleri onbinlerle çarptım, bir stadyum dolusu insanın sesini... gurup benim şarkımı çalmaya başlıyor... seyirci şarkıyı tanıyor ve ıslıklar - çığlıklar yükseliyor... ben henüz yokum. şarkı başlayıp sıra sözlere geldiğinde ben beliriyorum sahnede. kıyamet kopuyor! seyircinin coşkusundan müzik duyulmaz hale geliyor. sonra susuyorlar, ben sözlere başlıyorum. derken yine başlıyor seyirci; benim şarkımı bana söylüyor, tek nefes, tek ses, beni susturup onlar devam ediyor. devam edemem, susup dinliyorum, bana dünyanın en büyük ödülünü vermelerini: şarkımı beğendiklerini, onu ezberlediklerini ve şimdi onu benimle söylemekten mutlu olduklarını gösteriyorlar! söylüyorlar hep bir ağızdan, onbinlerce kişinin ağzında benim şarkım, benim sözlerim... ... bir şey söylemiycek misin?
- lütfen kesme ve devam et... sana bu kadar güzel bir hayal verdiğimi bilmiyordum!
- sen mi? yani tanrı... bunu bilmiyor muydun?
- ben sana sadece yeteneği ve hayali verdim. bu ikisini bu kadar coşkulu birleştirdiğini görmek...
...
- ağlıyor musun sen?
- ben senim unuttun mu?
- peki izin verecek misin bunları yaşamamıza?
- ...

7 Eylül 2008 Pazar

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 6

- peki sonbahardaki ilişkimde ne öğrendim?
- bunu bana mı soruyorsun?
- öğrendiklerimin farkındayım. ama farkında olmadıklarım yok mu?
- yöntemi biliyorsun!
- pekala... 4 yıl önce açılmış ama bir türlü kapanamamış bir dosyaydı.
- 4 yıl boyunca, onu her düşündüğünde, acı çekmesini değil ama pişman olmasını sağlayacak intikam senaryoları düşledin.
- evet. ve sonunda hiç tahmin etmediğim bir yere vardı!
- vardığı yer, aslında senin en başından beri istediğin yerdi dikkat ettiysen...
- yine de anlamıyorum.
- sabır!
- ne sabrı?
- bir çiftçi için asıl iş tarlayı ekmektir. toprağı havalandır, tohumları ek, sula ve gerisini zamana bırak! ne yaparsan yap, tarladaki ürün, doğal olandan, bizim onun için belirlediğimiz zamandan önce çıkmaz!
- yani ben 4 yıl önce bu ilişkinin fitilini ateşledim ve ancak mı oldu?
- bu 4 yıl içinde çok şey oldu ama. öncelikle bu ilişkiyi yürütebilmen gerekiyordu! belli bir süre boyunca. çünkü birbirinize vereceğiniz bilgilerin tamamı için zamana ihtiyacınız vardı. ilişkiniz olması gerekenden kısa sürseydi, alışveriş tamamlanamazdı. bu 4 yıl içinde; sen de, o da, ilişkiyi gerekli uzunlukta yaşayabilecek olgunluğu edindiniz. aslında birbirine 1 hafta bile dayanamayacak kadar farklı kişiliklersiniz.
- evet :)
- öğrenmen gerekenleri sana başka bir kişilikle gönderemezdim, zira ancak bu ilişkindeki gibi bir karakter o bilgileri sana iletebilirdi. ancak o karakterden gerekli olanları edinmen için de onunla belli bir süre temasta kalman gerekiyordu ve bunun için sana biraz "sabır" yüklemem gerekti...
- bu ilişkinin kendisinde de sabrı öğrendim bence.
- ne gibi?
- sen söyledin. normalde 1 hafta bile birlikte olamayacak iki kişiydik. kafamın içinde her zaman soru işaretleri oldu. bazı davranışları beni tam anlamıyla çileden çıkardı.
- kıskançlık?
- kıskançlık, güvensizlik, inançsızlık, sürekli bir olumsuz algılama hali, kötümserlik, kendini aşağı görme, sürekli olarak bir "yaralama" gayreti...
- bunların sebebi neydi düşün bakalım?
- onun kendisi hakkındaki cümlelerden yola çıkarsam... "ben mutlu olmaya alışık değilim", "beni neden bu kadar seviyorsun?", "beni gözünde çok büyütüyorsun", "ben bu kadar sevilecek bir insan değilim", "etrafında bir yığın mankenler, güzel hatunlar varken neden ben?". sanırım ciddi bir yaralılık durumu. özgüven yokluğu... kendini iyi şeylere layık görememe.
- ne yapıyordu?
- sürekli, ama sürekli geçmişimi kurcalıyordu. ki o geçmişin bir kısmını biliyordu zaten, bilmediği kısımları da ben anlattım. saklamam gereken bir şey yok ki! ayrıca adı üstünde, geçmiş...
- neydi asıl derdi?
- eski karım! ve eski sevgililerimden bazıları... ama özellikle eski karım! ben, yaşadıklarımı yaşadığım yerde bırakırım, almam gereken dersi, ana cümleyi alırım, ama olayları ve kişileri yanımda götürmem. ondan önceki ilişkilerim yaşandıkları yerde ve zamanda kalır. benim için onlar artık "geçmiş"tir. ama buna bir türlü izin vermedi! tutup tutup geçmişimi ve eski ilişkilerimizi getirdi ilişkinin ortasına. ondan önce birileriyle bişeyler yaşamamış olmamla kavga edip durdu...
- neden sence?
- bilmiyorum. bunu gerçekten çözemedim! bir ara bana ailesinin, önceden evlenip boşanmış biriyle bir evliliğe asla sıcak bakmayacağını söylemişti. sonradan babasının benden haberi olmuş, geçmişimi biliyor muydu bilmiyorum ama, babasının bana son derece sıcak baktığını kendisi anlattı.
- başka?
- aslında bu sadece bir tanesi... sürekli bir sorun arayışı görüyordum tavırlarında. herşeyin çok güzel göründüğü anlarda, birdenbire konu ya benim mesleğime, ya eski karıma, ya da bunların çevresindeki diğer konulara geliyordu.
- hatırla o konuları...
- mesleğimle ilgili; öncelikle ailesinin bir "sanatçı"ya olumlu bakmayacaklarını söylüyordu. ayrıca işim gereği çevremde çok sayıda kadın vardı. ama bu çok normal bişey. sahneye çıkan bir erkeğin kadın hayranları olması, kadınların o erkeğe ilgi göstermesi çok sıradan bir şey. ayrıca ben, bana her ilgi gösterene yaklaşmıyorum ki! ne yani, kim ilgi gösterirse ona meyleden kişiliksiz biri miyim ben?
- başka?
- mesleğim gereği gelirim sabit ve düzenli değil. bazen inanılmaz paralar kazanıyorum, bazen kazancım çok düşük kalıyor. "sigortalı bi işte 9-5 çalışsam, müziği hobi olarak yapsam olmaz mı?"ymış! bunu yapan çok insan var. eğer böyle bir adam istiyosan, gider öyle biriyle olursun. beni neden değiştirmeye çalışıyorsun? bana geldiğinde işimi gücümü, kazancımı, hayat tarzımı, çevremi biliyordun, daha önceden evlilik yaşadığımı da! peki o zaman derdin ne? bunları bile bile gelip, sonradan neden bunları sorun haline getiriyorsun?
- sence?
- tahminim şu: yine kendi söylediklerinden çıkardıklarım. hayalindeki erkekle, yani onu duygusal olarak cezbeden erkekle, mantığındaki erkek arasındaki uyumsuzluk. bunu çoğu yaşıyor aslında! sevdikleri tüm özelliklerin tek bir insanda toplanmasını istiyolar. ama bu imkansız! bir insanı hayatına, sevdiğin yönleri için alırsın. ama bunun anlamı; onun sevmediğin yönlerini de hayatına aldığındır. ve gülü seven dikenine katlanmak zorunda... eğer beni serseriliğim, romantikliğim, asiliğim, sahnedeki görüntümün cezbediciliği ile beğendiysen, bu özelliklerimin ters etkilerine de hazır olmak zorundasın. hayatına dahil ettiğin her kişinin, her olayın, her özelliğin, her süsün bir bedeli var, ve bunu ödemek zorundasın illa ki!
- devam et...
- biz insanlar, aslında, dengeli ve doğru kullanıldığında mucizevi doğrulukla çalışan 2'li bir karar mekanizmasına sahibiz... bir yanda beyin, diğer yanda kalp var. bu ikisini aynı anda kullanmak mümkün, birlikte karar vermeleri mümkün. ancak bunun mümkün olmadığı yerde hangisini dinleyeceğimizi, kararı hangi tarafa bırakacağımızı bilmemiz gerekiyor. ve sanırım, ne yazık ki, bize verdiğin bu yeteneği kullanmayı unuttuk!
- belki de.
- insan bilmediği bir gelecekle ilgili, ne getireceği hakkında zerre kadar kadar fikrinin olmadığı bir yarınla ilgili, bugünün şartlarına bakarak -ki onları doğru algıladığımız bile şüpheli- nasıl bir karar verebilir ki, bütün bilgi kaynağı geçmişi ve 5 duyusu olan bir beyinle? beynimin şu anki bilgisi; geçmişte kaydedilmiş deneyimlerimden, onların kıyaslamalarından, bu kıyaslamaların ürettiği yeni bilgilerden, toplum ya da kültür tarafından yüklenmiş değer yargılarından -ki onların doğruluğu da çoğu zaman şüpheli- ve nihayet sahip olduğum 5 duyunun şu an için çevreden aldığı sinyallerin yorumundan ibaret! karar verdiğim anki şartlar, 1-2 saniye sonra 180 derece değişebilir, ben değişebilirim, algım değişebilir, aldığım karar; ben o kararı aldığım an çok doğru görünmesine rağmen, değişen şartlarla birlikte tamamen yanlış da çıkabilir! kim boşanmak için evlenir ki? ya da kim başarısız olmak için bir işe girişir? kim iflas etmek için şirket kurar? kim ayrılmak için sevgili olur? kimse! herşeyi doğru yaptığımızı iddia etmiyorum, belki de karar doğru ama uygulama yanlıştır. ama ben beynimin, geleceğimi yönlendiren kararlarda sağlıklı bir başvuru mercii olduğunu düşünmüyorum! gelecekle ilgili bilgiyi bize vermiyorsun zaten, o sende saklı kalan ve bizim yaşadıkça gördüğümüz bir şey. ancak gelecekte meydana gelebilecekler ve kendi hedefimize ulaşabilmemiz konusunda bizi doğru noktalara yönlendirdiğini düşünürsek, ben senin rehberliğinle karar almayı tercih ediyorum. senin rehberliğini aldığım, senin sesini duyduğum yer de beynim değil kalbim! tıpkı bu yazıları deneyimlerimden, yani beynimin kaydettiklerinden derlememe rağmen, bunları yazma ilhamının kalbimden ve sebepsiz yere gelmesi gibi! yazdıklarım benim kayıtlarım. o kayıtlar yıllardır beynimde duruyor, yazmayı hiç düşünmedim. ama kısa bir süre önce sen bana yazmamı söyledin, ve şimdi yazıyorum. beynin, kendinde saklı olan, sahip olduğu bilgiyi kullanmak için bile, kalpten gelen ilhama ihtiyacı var.
- birleştir yavaş yavaş...
- aşk. bize armağan ettiklerinin en büyüğü... bence yani. hayatın devamlılığı bütün türler için genetik olarak yazılmış bir tür emir! bütün canlılar türlerinin devamı için, hayatta kalmak için yaşıyor. doğanın özü bu: canlılığı, yaşamı devam ettirmek! ama yalnızca biz insanlar türümüzü devam ettirmek için dünyanın en tatlı heyecanını duyuyoruz. sadece biz, fiziksel zevkin çok ötesinde, kelimelerin asla anlatamadığı büyülü bir ruh durumuna giriyoruz.
- çünkü siz bilinçlisiniz. doğadaki herşey, tüm canlılar, hatta cansızlar bile hayat için, canlılığın devamı için kurgulanmıştır. astronomiyi seviyorsun, bilgilerini hatırla...
- güneş sisteminden önce, evrenin bu noktasında bir süpernova olmuş olmalı. çünkü dünyanın çekirdeği demir ve bu elementin oluşabilmesi, süpernova patlaması dışında bir şeyle mümkün değil!
- bütün herşey, yıldızlardaki tepkimelerin şekli, süresi, üretilen elementler, fizik ve kimya yasaları, sürtünme, atalet, momentum, çekim, manyetizma, size verdiğim bu "ev"in güneşe olan uzaklığı, çevredeki diğer boş "ev"lerin konumu! herşey, ama herşey bu gezegende canlılığın sürmesi için! hayatın ortaya çıkması için!
- yani en başından, henüz evren bile yokken, bir gün burada "hayat"ın başlaması için programladın herşeyi? fiziği, kimyayı, matematiği?
- matematiği değil! fizik ve kimya benim yarattığım bilgilerdir. matematik, sizin benim bilgilerimi açıklamak ve sistematik olarak kaydedebilmek için geliştirdiğiniz bir sistem...
- peki bunun aşkla ne ilgisi var? fizik ve kimya yasaları yüzünden mi terkedildim? :)
- bir anlamda evet!
- nasıl yani?
- doğadaki canlı cansız herşey -insan hariç- kendi doğalarının gereğini yapar sadece, sorgulamadan, yargılamadan, düşünmeden, sonucunu önemsemeden, herhangi bir değer yargısıyla ölçüp biçmeden! onun bir görevi, ona yüklenmiş olan bir doğal süreç vardır, onu yaşar yalnızca. hidrojen güneşte helyuma dönüşürken, ağaç toprağa kök salarken, bakteriler vücudunuza yerleşirken, nehirler taşları aşındırırken, kaplumbağalar yumurtadan çıkarken, serengeti sürüsündeki 2 milyondan fazla hayvan o dev göçe başlarken, çita saatte 100 km hıza çıktığında, elma yerçekimi nedeniyle yere düşerken, yoğurt mayalanırken "neden" diye düşünmez! sadece yapar! çünkü biz onlara bilinç vermedik, çünkü onlar yalnızca kendi doğalarını ve onlar için bizim "doğal yaşam döngüsü" olarak belirlediğimiz şeyleri gerçekleştirirler. doğan cüceloğlu'unun savaşçı kitabında, bonsailerle ilgili bölümü hatırla... kültürlerinizin ve değer yargılarınızın, korkularınızın sizi büyümekten, sizlerin doğasına kattığım en doğal güdülerinizi ve yaşam amacınızı gerçekleştirmekten nasıl alıkoyduğunu! şunun farkına varmanız gerek: insan dışında hiç bir varlık -canlı ya da cansız- kendi doğal akışını ve tabiatın onun için belirlediği içgüdüsel seyri, beyninin yarattığı unsurlarla (korku ve yargı) sekteye uğratmaz! doğadaki pek çok canlı ve cansız, sizinkine benzer bir "kayıt sistemi"ne sahip. bu da hayatın devamlılığı açısından bir zorunluluk. hayati tehlikeyle karşılaşan bir canlının bunu kaydetmesi, benzer bir durumda temkinli davranmasını sağlar, bunu biliyorsun... korku, hayatta kalmanıza yardımcı olan en önemli güdülerinizden biri. tehlikelerin üzerine aptalca yürümenizi engelleyen; cesaretinizin, size yeteneklerinizin üzerinde işler yaptırmaya kalkışmasına engel olan bir dengeleyici...
- şu kayıt sistemi... yani onlar da kaydediyor ama bizim gibi kullanmıyorlar?
- onlar bir bilgiyi nerede ve hangi olayla ilgili kaydetmişlerse, sadece orada ve o olayla ilgili kullanırlar. siz insanlara verdiğimiz beyin bundan daha fazlasını yapacak güçte. siz, bambaşka olay ve kavramları birleştirme ve "olmayan" bilgileri de üretme yeteneğine sahipsiniz. keşiflerinizin, gelişiminizin, teknik ve estetik ilerlemelerinizin altında bu yetenek var.
- aşkla ilgiyi hala kuramadım!
- acele etme.
- kabaca toparlarsak; biz insanlar 5 duyudan gelen bilgileri kaydeden, onları işleyen, eskilerle kıyaslayıp yargılara varan, bu kıyaslama ve yargılar sonucu duyguları çalıştıran, bu arada birleştirme yöntemiyle henüz "fiziksel olarak algılanmamış" olanın bilgisine de ulaşabilen, yani kendi bilgisini kendi üretebilen bir beyne sahibiz.
- evet. ve bu beyin, ona verdiğimiz son derece yararlı "üretme" yeteneğinin bir yan etkisi olarak; yine bu yetenek yüzünden, bir noktadan sonra hayatın doğal akışını budamaya başlıyor!
- nasıl yani?
- korku üreterek! 5 duyudan gelen bilgileri sadece ait oldukları alanda tutmuyor, onu başka alanlara yayıyor, başka kavramlarla birleştirip yeni kavramlar ve bilgiler üretiyor, çıkarımlar yapıyor. böylece beynin elinde 2 tip bilgi oluyor: 5 duyudan gelen ve fiziksel bir etki sonucu edinilmiş bilgi, ve fiziksel olarak henüz yaşanmamış, beynin kendi içinde üretilmiş bilgi... sizi diğer canlılardan ayıran işte bu ikinci tip bilgi! ortada bir bilgi var ama üretilmiş olduğundan bu bilgiyle ilgili bir "anı" yok! çünkü 5 duyuyla ilgili bir "girdi" yok!
- kafam karıştı...
- bir cisim görüyorsun. görmek, duyulardan biri. gidip o cisme vurduğunda dokunma duyusu devreye giriyor, onun sert olduğunu hissediyosun, daha doğrusu vurduğun an elinin acıması o cismin sert olduğu bilgisini beynine kaydediyor. böylece artık bir "anı"n var: uzaktan filanca biçimde görünen bir cisme dokundun ve sertti! bunu kaydettin. bir başka cisim görüyorsun, ilk cisme çok benziyor, ona henüz dokunmadın ama görsel benzerlik sendeki "anı"yla bağlantı kuruyor ve yeni gördüğün cisme daha dokunmadan, onun da sert olduğunu ve canını yakacağını düşünüyorsun! burada görsel kayıtların benzerliği, sende dokunma hissinde de benzerlik yaşanacağı önyargısını oluşturuyor!
- sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer!
- aynen öyle! işte önyargılarınız ve korkularınız böyle oluşuyor. daha önceki anılarla, yani kayıtlı bilgilerle bağlantı kurup, henüz fiziksel olarak yaşamadığınız şeyleri de önceki deneyimlerle ilişkilendiriyorsunuz beyninizde. ve cesaretsiz olanlarınız; bu ilişkilendirmelerin sonuçlarına, gerçek deneyimlerden daha fazla değer veriyor! bu da çoğunuzu henüz yaşamadığı deneyimlerden kaçmaya itiyor.
- cesaret?
- yeni deneyimlere açık olabilme yetisi. kendi sınırlarını bilmek ve kendini kontrol edebilmekle ilgili uzun bir konu... sonra girelim
- yani sonuç olarak, bir insanın bişeylerden kaçmasının, misal benimle daha önce bir ilişki yaşamadığı halde benimle ilişkiden -bunu istemesine rağmen- kaçmasının nedeni, daha önceki ilişkileriyle kurduğu benzerlikler, öyle mi?
- evet! seni kalben hissediyor, seni istiyor, duyguları, güdüleri, yani beyni tarafından kirletilmemiş saf enerjisi ve gürültüden uzakta kalmış ses ona seninle olmasını söylüyor. senin kalbinden onun kalibe akan, beynin yanlış ve "taraflı" yorumlarıyla bozulmamış bilgiler... ama sendeki bir şeyler, seninle ilgili bazı "fiziki dünya bilgileri", örneğin sende gördüğü bazı şeyler, senin geçmişinle ilgili duydukları... örneğin; senin parfümünü daha önce ona acı çektirmiş olan bir başka erkekte koklamış olması gibi basit bir sebep, onun beyninde bu kokuyla birlikte kaydedilmiş olan anıyı canlandırıyor, ve bu anı malesef hüsranla biten bir anı! böylece yeni bilgi, eski bilgilerin ışığında yargılanıp, seninle de aynı hüsranı yaşayacağı sonucunu oluşturuyor. yani beyin, henüz ispatlanmamış bir bilgiyi üretiyor önyargı olarak!
- ve bu kez bunu ispatlamak için uğraşmaya başlıyor!
- :)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 5

- herkese eşit davranmak bana adil gelmiyor.
- koşulsuz sevgi konusundan bahsediyorsun...
- evet. yani eğer yanlış anlamıyosam, karşımdaki ne yaparsa yapsın onu sevmekten ve affetmekten bahsediliyor. affetmek tamam ama "sevmek" bana farklı geliyor.
- anlat...
- iyiye de kötüye de aynı davranmak... adaletli değil! dersine çalışmayan öğrenciye, çalışanla aynı notu verirsen, çalışmayanın tembelliğini teşvik etmiş olmaz mısın?
- olursun.
- yanlışı affetmek tamam ama, bunu özendirmeyi anlamıyorum. yanlış yapana doğru yapanla aynı tavrı gösterirsen, şunu düşünür: "ne yaparsam yapayım, bana iyi davranılıyor. o halde ben yanlış yapmıyorum demeki ki!". bu tarz bi düşünce kişisel gelişimin, toplumsal gelişimin, hatalardan ders almanın ve ilerlemenin önünü keser! ayrıca adalet duygusunu da zedeler. şahsen ben, bir öğrenci olarak, çok çalışıyorsam, öğrenmeyi ciddiye alıp buna zaman ve akıl harcıyorsam, bunu hiç yapmayanla aynı kefeye konmak istemem! ve bence bu ukalalık ya da bencillik değil. iyiye ve kötüye aynı davranmak, iyiye haksızlık etmektir. insanları geliştiren şey hatalardan ders alma ve yeni yollar deneme alışkanlığıdır. ya da becerisi, her neyse artık...
- affetmekle sevmek arasında fark var mı?
- kesinlikle var: birinin bir şeyi neden yaptığını, yaptığı şeyin sonuçlarından tam olarak haberdar olup olmadığını bilmek onu affetmemi sağlayabilir. ama onu "sevmek" bambaşka bir şey!
- nedir affetmek?
- bence; bir sözün, bir davranışın ya da bir olayın ardındaki nedenleri anlayıp, o olayın meydana gelişinin engellenemez olduğuna, ya da söz konusu olayda bize karşı kasıtlı olarak yönlenmiş bir kötü niyet bulunmadığına ikna olmaktır.
- ya sevmek?
- bundan emin değilim... sanırım, karşımızdakini affedebilme yeteneğimizin toplamı...
- çok ilginç bir tanımlama bu!
- sevginin tam bir tanımını yapabileceğimi sanmıyorum. bir duygu durumu. tek bir duygu değil ama. çok farklı, belki de tüm duyguları farklı oranlarda içeren bir toplam duygu durumu. sevdiğimiz insana çoğu zaman daha fazla anlayış gösteririz, onun için daha çok endişeleniriz, herhangi bir hatayı ona yakıştıramadığımız için ona daha çok kızarız, daha çok öfkeleniriz, onu daha çok kıskanırız, onunla ilgili iyi şeylere daha çok sevinir, kötülere daha çok üzülürüz... belki de şöyle söyleyebilirim: tüm duyguları içeren ve onları daha üst bir konumda yaşamamızı sağlayan bir süper-duygu durumu. ya da bir tür duygu platformu... bilmiyorum.
- aslında; size verdiğim bütün duyguları, senin duygu platformu dediğin bu süper-duygu konumundan üretiyorsunuz. aşk, nefret, kin, kıskançlık, iğrenme, sadakat, heyecan, korku, zafer, hüzün, mutluluk. aklına gelebilecek bütün duygularınız ve insani tepkileriniz, sevgiden türemiştir. daha doğrusu; sevgiyi bir tarla olarak gör, diğer bütün duygularınız bu tarlada yetişir. özünde ise kendini sevmek vardır. ve bu kesinlikle bencillik değildir.
- biliyorum. seni seviyorum demek için "ben" demeyi bilmekten bahsediyorsun... iyi davranabilmem için iyi olmam gerekir, iyi konuşabilmek için iyi kelimelere ve düşüncelere sahip olmam gibi... ben o sevgi tarlasını eken ve diğer tüm duyguları yetiştiren kişiyim ve o tarlayı ekebilmem için sağlıklı ve iyi olmam gerekir. yoksa tarla ekilmez!...
- ve o tarladaki her bir duygunun bir işlevi vardır.
- bize, ihtiyacımız olmayan bişey verdiğini hiç bir zaman düşünmedim zaten, bunu biliyorsun. nefretin, kinin, kıskançlığın, günümüzün modern (!) felsefelerinin karalamaktan zevk aldığı "öfke"nin bile bir amacı ve işlevi var. eski felsefeler "herşey zıttıyla vardır" diyor, ve ben de buna sonuna dek katılıyorum. öfkeyi, kini, nefreti yenmek demek, tarladaki bazı "zararlı" bitkilerin kökünü kurutmak demek. oysa zararlı sandığımız o bitkiler de o sistemin birer parçası, ve onları yoketmek şu an öngöremediğimiz birçok olumsuz sonucu getirecektir.
- belgeselleri hatırla :). zararlı (!) bitkiler ölürlerken, yaşamları ya da mevsim boyunca ürettikleri maddeleri, üzerinde yetiştikleri toprağa aktarır. toprağa aktarılan bu maddeler, o toprakta yetişen diğer bitkiler ve canlılar için, kısacası o sistemin bütünü için hayatidir ve o maddeeyi sadece sizin zararlı dediğiniz bitkiler üretir. zararlı bitkileri o topraktan uzaklaştırırsan, o toprakta diğer bitkiler de yetişemez!
- öfkemle yaşamayı öğrenmem gerek. ama bunu yaparken, öfkeyi kontrol etmeyi öğrenmeliyim.
- sadece öfkeyi değil, bütün duygularını kontrol etmen gerekir. sevgiyi bile! bir yöne çok ağırlık verirsen, önüne gelen herşeyi koşulsuz seversen dengen bozulur ve devrilirsin! önemli olan herşeyi sevmek, herşeyi kabullenmek ve öfke nefret gibi duyguları yenmek değil, dengeyi sağlamaktır. sizin asıl işiniz bu!
- sevginin bile fazlası iyi değil yani.
- hiç bişeyin fazlası iyi değil! "ölçü". hayatını yönlendirecek temel kavram bu olmalı. herşeyde ölçü! nefret de yararlıdır, kin de, öfke de. yararlı ve gerekli olduğu için size verildiler. onları da yaşaman gerek, hem de tadına vara vara! hakkıyla yaşaman gerek. ama sakın unutma: hangi duygu olursa olsun, ölçüyü kaçırdığın an sana zarar vermeye başlar. asıl işlevi dengelemekken dengeyi bozar!
- asıl işi dengelemek?
- nefret aşkı, hüzün mutluluğu, korku cesareti, heyecan dinginliği, inat kabullenmeyi, ve nihayet vicdan aklı ve nefsi dengelemek için verildi size! içinde duygu çiftlerinden oluşan binlerce terazi var. herhangi birinin herhangi bir kefesinde ağırlık çok artarsa denge bozulur...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 4

- doğru yönde mi ilerliyorum?
- daima!
- peki bu nasıl oluyor?
- senin, çevrendeki insanlara sıkça söylediğin bir sözün var: "hiç kimse, bir kararın sonucunu, o kararı uygulamadan kesin olarak bilemez!"
- peki bu doğru mu?
- evet. kesinlikle...
- şu durumda, şu an üzerinde bulunduğum ve ilerlediğim yol. bu yola girmek için karar vermiştim, ve kararımı uyguluyorum. ancak bazı kararların sonucunu görmek için onlarca yıl beklemek gerekebiliyor. 20 yıl sonra yanlış karar verdiğimi görürsem?
- bu mümkün değil!
- neden?
- çünkü sen beyninle değil kalbinle hareket ediyorsun, yani 5 duyundan edindiğin bilgiye göre değil, benden aldığın bilgiye göre...
- karışık
- hayır çok basit! ileriki bir sohbetimizde sana bunun detaylarını anlatacağım. şu an senin 3 temel bileşeninden 2'si hakkında konuşuyoruz. akıl ve güdü! ya da adına ne dersen de... beynin ve kalbin, mantığın ve hislerin. bildiklerini anlat, ben de tamamlayım
- beynim, 5 duyu organımdan aldığı verilerle bilgi topluyor. görme, işitme, tatma, dokunma ve koklama... bu 5 duyudan, yani fiziksel alemden gelen verileri yorumlayıp bunları sistematik bir şekilde işliyor, bazılarını kaydediyor, bazılarını daha önceki kayıtlarla birleştirip yeni çıkarımlar yapıyor... böylece çevreden topladıklarından çok daha fazla bilgiye sahip olabiliyor. yani duyulardan aldığı 10 bilgiyi kendi içinde ilişkilendirip bunlardan 10 yeni bilgi daha çıkarabiliyor. buna da "düşünmek" deniyor. ya da muhakeme... duyulardan gelen bilgileri işleyip bunları bir sisteme oturtma, denklemler kurma, daha önceki bilgilerle yeni bilgileri tepkimeye sokup henüz 5 duyu tarafından fiziksel olarak algılanmamış bilgileri de "üretebilme" yeteneği...
- çok güzel... devam et!
- ama kalbim, yani 6. hissim, ya da vicdanım, ya da güdülerim -adı herneyse- doğrudan sana bağlı. onların fiziksel alemle bir bağlantısı yok. doğrudan doğruya senden ya da çevremdeki varlıklardan gelmekte olan madde ötesi bilgiyi alıyor. üstelik beyin sahip olduğu yeteneklere de sahip değil; muhakeme yeteneği yok, kıyaslama yapmıyor, 5 farklı organdan gelen bilgileri "yorumlayarak" değil, doğrudan bilgisinin kendisini alarak çalışıyor. beynin bilgi kaynakları hata yapabilir (illüzyon sanatının esası budur zaten), ya da beyin kendisine gönderilen bilgileri herhangi bir sebeple yanlış yorumlayabilir. ancak kalp bilgiyi kendisi doğrudan alıyor ve yorumlamıyor. bu nedenle beynimin tepki verdiği ve beni harekete geçirdiği bilgiler, beynim tarafından yorumlanmış ve saflığı bozulmuş bilgiler olmasına karşın, kalbimin bana verdiği emirler hiç yorumlanmamış saf bilgi! senin gönderdiğin şekliyle yani... bir şey soracağım, benim ne düşündüğümü, ne bildiğimi biliyorsun, neden bunları bana tekrarlatıyorsun?
- tekrarlarken kendini duymanı istediğim için!
- devam ediyorum
- evet
- beynim kendisine gelen bilgileri, hemen, daha önce kaydedilmiş olanlarla kıyaslar, iyi - kötü gibi yargılar ekler, daha önceki kaydedilmişlerle -yani alışkanlıklarla- uyumunu inceler, buna göre bilgiyi kabul eder ya da reddeder. bazı durumlarda savunmayı harekete geçirip o bilgiye savaş açar...
- beynin, ona gelen her bilgi için bir duyguyu harekete geçirir! işte temel nokta bu... bir şey gördüğünde, duyduğunda, bir tat aldığında, bir şeye dokunduğunda, farkında ol ya da olma, sürekli olarak bir "yargılama" halindesindir aslında! "güzel kadın", "öff, çok kötü koktu", "nefis bir şarkı!", "yumuşacık" vs vs vs... 5 duyunun beynine ilettiği her bilgi, önceki deneyimlerin ve bilgilerinle kıyaslanır ve bu kıyaslamanın sonucuna göre de bir "duygu" hissedersin. beğenme, mutluluk, nefret, aşk, üzüntü, öfke, heyecan, sıkıntı vb... diğer yolla, yani benden doğrudan aldığın bilginin yarattığı tek şey "coşku"dur! buna ilham dersiniz, 6. his dersiniz, içine doğmak dersiniz, malum olmak dersiniz. teknik olark bu 5 duyu dışındaki bilgi edinme yetinizdir. ama bunun iyi çalışması için 3 temel bileşeninin iyi durumda olması ve her birinin dengeli bir şekilde beslenmesi gerekir!
- 3 bileşen konusunu biliyorum aslında. bu farkında olduğum bişey.
- yine de bu konuda eksiklerin var ve onları tamamlamak gerekiyor. şu an değil ama!
- doğru yönde ilerlemekten bahsediyoduk...
- yürüdüğün yolun senin hedefine giden yol olup olmadığı...
- evet, yolun sonunu görmediğim için bunu asla bilemem. yaptığım sadece "denemek" aslında.
- hayır! yolun sonunu biliyorsun ve bu yüzden bu yoldasın. bu benim senin kalbine yolladığım bilgiyle ilgili bir şey...
- nasıl yani? yolun sonunu gördüm mü?
- hayır, ama sana bu yolda gitmeni söyleyen benim!
- bunu anlamadım.
- yol ayrımına geldin. sağa ya da sola gideceksin. senin istediğin, seni hedefine ulaştıracak olan ana yolu bulmak... ama hangisi bunu yapacak bilmiyorsun. bu durumda ben seni bilgilendiriyorum. "içinden bir ses" sana sağdan git diyor, ya da soldan! işte bu saf bilgidir. şunu bilmen gerek: eğer içindeki sesin söylediği yoldan gittiğinde gerçekten ana yola çıkmışsan, buna hazırsın demektir. eğer saptığın yol seni anayola ulaştırmamışsa, örneğin bir benzinliğe çıktıysan, bil ki benzin alman gerekiyordur, bu nedenle bu seçimi yapmışsındır, seni oraya ben göndermişimdir. beynin bu seçimi asla yapamaz. bu senin kalbinin seçimidir, yani "hangi yola sapayım?" sorusuna benden gelen cevaptır.
- peki bu ne kadar sürer?
- gerçekten "hazır" olana dek... bak, senin hedefin neyse, biz senin oraya ulaşman için çalışırız. ancak burda anlaman gereken nokta, senin neye ihtiyacın olduğunu senden daha iyi bildiğimiz... sen kendini hazır zannedebilirsin. ancak, hedefine ulaşman için bazı donanımlara, deneyimlere ve bilgilere ihtiyacın vardır. sen bunların farkında olmayabilirsin, ama biz hepsini görürüz ve biliriz. bu nedenle, sen hedefine varmak için didinirken, biz senin o hedefe varmak için gerekli donanıma ve bilgiye kavuşacağın şekilde seni yönlendiririz.
- yani eğer hala hedefime ulaşamadıysam, henüz yeterli değilimdir...
- evet
- ve eğer gittiğim yolla ilgili şüphelerim varsa, yanlış yolda olduğumu, hatta hedefimden uzaklaştığımı görüyorsam, aslında o hedefe varmam için gerekli bir başka eksiğimi tamamlamaya gidiyorumdur...
- işte bu! unutma: senin hedefin neyse, ben bunun için çalışırım.
- o zaman, ben neyi seçersem seçeyim, asla yanlış bi seçim olmaz... bu mu yani?
- seçimi kalbinle yapıyorsan evet! sana o seçimi biz yaptırırız çünkü.
- o zaman herşeyi ben seçmiyorum?
- sen seçiyorsun...
- az önce "o seçimi sana biz yaptırırız" dedin?
- hedefi seçen sen değil misin?
- evet.
- kaptan, geminin nereye gideceğine karar vermez, oraya gitmesi için gerekenleri yapar sadece ;)
- :) (bu sırıtışı hepimiz defalarca kez yaşadık)

6 Eylül 2008 Cumartesi

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 3

- bu sefer farklı olan ne?
- hangi konuda?
- hadi ama! sorduğum şeyi pekala anladın...
- daha az acı çekiyorum bunu mu soruyosun?
- evet... ne değişti?
- sanırım odağımı değiştirdim. beklentim ve yaklaşımım farklıydı. ama hala acıyor canım!
- bir seferde herşey değişmez. ayrıca ilk sefer için bence gayet başarılısın ;)
- yine de yaşamamış olmayı tercih ederdim
- bedelden söz ediyosun... yaşamamış değil, bu bedeli ödememiş olmayı tercih ederdin. demek istediğin bu!
- evet
- farkına var...
- neyin?
- sen söyle! önemli olan senin bunu anlaman, benim anlatmam değil! sen kendin çöz ki; bu mantığı ve yaklaşımı başka alanlara da uygula...
- her an gidebileceğini biliyordum. bu nedenle ona çok da bağlanmadım... aslında onu çok sevdim, ona deli divane aşık oldum resmen.
- buna inanmıyor diğerleri...
- onların neye inandığı onların sorunu! benim içimde ne olup bittiğini, kime ne şekilde ne hissettiğimi benden başka bilen yok ki!
- ben?
- sen zaten bensin! sen tanrı ben insan evet, ama ikimiz ayrı değiliz ki! sen benim içimdesin ve ben senin parçanım...
- güzel. devam et...
- onunlayken çok mutlu oldum. onu çok sevdim, çok değerliydi benim için. onun elini tutarken, onu öperken koklarken çok mutluydum, onun benim kadınım olması harika bir duyguydu... ayaklarımı yerden kesti. bana bir "canımmmm" dedi ki, hayatımda duyduğum en güzel şeydi bu...
- biliyorum :) onun bunu söylerkenki titreşimi ve senin bunu duyduğun anki enerjin olağanüstüydü.
- herşeye rağmen bir gün gideceğini biliyordum, bunu sen söylemiştin. bu yüzden onunla her saniyemi sonsuz bir teslimiyet ve coşkuyla yaşarken, bir yandan da bunun son olabileceğini hep aklımda bir yerlerde tuttum; ama çok geride, o anı mahvedemeyecek kadar geride!
- ve bu sayede hazırlıklı olduğun için de o gittiğinde canın daha az yandı?
- öyle değil mi?
- hayır!
- ne peki?
- onu sana neden gönderdiğimi hatırla!
- kendimi affetmem ve kusurlarımla barışmam için...
- evet.
- eee?
- demek ki başarmış ;)
- nasıl yani?
- daha önceki terkedilişlerde canını yakan şeyi düşün... terkedilmek; bir şekilde "artık istenmemek"tir. senden daha iyisinin bulunmuş olmasıdır. artık yetmemektir. kısacası terkedilişte senin canını yakan şey, onu elinde tutamamış olmanın verdiği beceriksizlik ve eksiklik hissidir. ona değil, kendine kızarsın aslında onu elinde tutmayı beceremediğin için! bu nedenle artık eskisi kadar sevmediğin sevgiliyi bile kaybettiğinde için acır! kendini değersiz hissedersin, öfken bunadır. kendinedir yani!
- ama bu sefer onun neden geldiğini biliyordum... görevini bitirdiği zaman gidecekti...
- görevini bitirdiği için gidecekti!
- yani onun gidişi benim onu elimde tutamadığım, eksik olduğum ya da artık tercih edilmediğim anlamına gelmiyor... ben kim ya da ne olursam olayım o gidecekti illa ki, çünkü görevi bitmişti!
- bu yüzden bu seferki terkedilişin faturasını kendine kesmedin ;) ne güzel söyledin; SEN, KİM YA DA NE OLURSAN OL, O GİDECEKTİ!
- bütün gelenlerin ve gidenlerin ortak noktası bu mudur? yani hiç istisnası yok mudur? herkes görev için gelir ve işi bitince gider mi?
- bu sana asla açıklamayacağım bir bilgi. bunu da bilirsen mutsuz olursun! bazı şeyleri sizlerin inancına bırakmak, sizi çok daha büyük yüklerden ya da sorumluluklardan kurtarmak için yaptığım bir şey... çoğu zaman, gelenin size ne verdiğini ya da sizden neyi aldığını anlamazsınız bile. sen neye inanmak istersen o senin doğrundur ve senin için o kural işler :) bu size sunduğum bir kolaylık. herşey için, hepinizden ortak bir beklentim olsaydı bunun altından kalkamazdınız. sizi farklı yarattığım gibi, her birinizden beklediğim de farklı. bu farkı sizlerin kendi kendinize bulmanız gerek. farklı düşünceler, farklı inançlar, farklı algılar, her biriniz farklı bir konumdayken hepinizin aynı yere, yani bana ulaşması için tek bir yol olması mümkün mü? hepinizin şu an bulunduğunuz yerden bana ulaşacağınız yol sizinle benim aramda tek ve benzersizdir. işte bu nedenle bu yolu sadece siz bulursunuz, herbiriniz kendiniz için!
- bunu düşünmem gerek!
- ben buradayım... BEN HEP BURADAYIM!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 2

- anlat bakalım...
- niye? zaten herşeyi bilen ve görensin. dahası hissedensin. neden anlatmamı istiyosun ki?
- senin coşkun, senin heyecanın hoşuma gidiyo... ona bişey armağan ettiğinde sevindiğini görmek hoşuna gidiyor di mi?
- evet
- buna rağmen yine de "beğendin mi" diye soruyosun. neden?
- anladım :)
- dinliyorum...
- bunu çok seviyorum. ilk anları... henüz başlamamışken; bi taraftan içimden bi ses aslında çoktan başladığını söylerken diğer taraftan "ya terslerse" endişesi... o kararsızlık ve emin olamama hali... aslında koyduğun basit doğa kuralları işliyor herşeyde olduğu gibi.
- neymiş onlar?
- bilmiyor musun? onları sen koymadın mı?
- senin gözünle nasıl görünüyorlar onu anlat bana...
- evet ama bunu da biliyosun. benim hissettiklerim senin hissettiklerin
- birine bişey armağa...
- tamam... aslında bir erkeğin bir dişiyi tavlaması diye bişey yok. biz erkekler güzel, güçlü, yetenekli olan tarafız. ama bu bir üstünlüğün değil, tam tersi bir beklentinin sonucu...
- ne beklentisi?
- bir dişinin bizi beğenmesi beklentisi. ben erkek olarak türlü çeşitli taklalar atar numaralar yaparım. ve bununla o dişiyi etkilemeye çalışırım. aslında sistem şu: dişi zaten beni beğenmiştir ve beni çoktan seçmiştir. ama işi yokuşa sürmesi hem onun için hem benim için daha zevkli. ona yaklaşıp kur yapmama izin verir. böylece ben de ona yaklaşır ve bildiğim en iyi numaraları sergilerim. bu, onun kadınlık gururunu okşar, bir erkeğin onun için uğraşması, onu elde etmeye çalışması dişiyi mutlu eder. bi süre uğraştırıp sonra bana pasaportu verir. bu sırada ben de dişiyi etkilemek yaptığım numaraların karşılığını alırım... yani bi çeşit başarmışlık duygusu. zafer gibi bişey... aslında tavlayan erkek yoktur; dişi erkeğin kendisini tavlamasına izin verir hepsi bu!
- peki bunu bile bile hala zevk almanı neyle açıklıyosun?
- suyun kaldırma kuvvetini bilsem de bilmesem de geminin dalgalarda salınmasından zevk alıyorum. aynı şey :)
- çok takla attın mı peki? :)
- hayır :) o gerçekten çok sıcak ve dobra bi kadın... onun gibiler kalmadı sanıyordum. ne istediğini ve nasıl istediğini çok doğrudan ve içten bi şekilde gösterdi, açık ve net davrandı. gerçekten özel bi kadın göndermişsin bana :)
- unutma!
- neyi?
- gidecek... görevi bittiğinde. ve bunun ne zaman olacağını ben bile bilmiyorum. çünki bunu sen belirliyceksin!
- yani?
- her an gidebileceğini unutma, bunu bil ve buna hazırlıklı ol. ama bi yandan da onunla "ne kadar kaldfığını bilmediğin" vaktini mümkün olan en iyi şekilde değerlendir... belki son 10 saniyendir. onu çok seviceksin, o da seni! büyük mutluluk istiyosan büyük risk almalısın! onunla her anın tadını çıkar, çok sev, ve bunu ona her zaman göster. sana verdiğim bir yetenek var ki; bu yeteneğe karşı koyamaz: samimiyet! kendine ve bana olduğun kadar samimi ol ona da... ve sonra her zaman alışkın olduğunu, bir insanın senin samimiyetine karşı koyamayışını izle... ama bu kez karşındaki de özel biri. sadece yaşa! YAŞA!
- adaletsizsin :(
- ADALET; EŞİTLİĞİ DEĞİL DENKLİĞİ SAĞLAMAKTIR!
- ...

5 Eylül 2008 Cuma

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 1

- hazır mısın?
- sanırım...
- o zaman tanış onunla...
- bunu neden yapıyorsun?
- çünkü buna ihtiyacın var... kendini affetmen ve kusur sandığın özelliklerinle barışman için. sana bu kadını bu yüzden yolluyorum.
- peki kalıcı mı?
- bu size bağlı. onun sana verecekleri var. tabi senin de ona. hayatındaki herkes gibi o da bir amaç için geliyor sana, karşılıklı görevleriniz bittiğinde gidecek. görevlerinizi ne kadar çabuk yaparsanız o kadar çabuk gider.
- seçimi nasıl yapmalıyım?
- bilemem. kendini çabuk affetmenin bedeli, bu kadının çabuk gitmesidir. uzun süre kalsın istersen, bunun bedelini de ücretini aldığın bi işte fazla mesai ödenmeden geç saatlere kadar çalışmak olarak ödersin :) seçim senin...
- verdiği kadar alıcak di mi?
- kuralları biiyosun...
- neden bedelsiz bişey yok?
- denge!
- çok da adaletli sayılmazsın bence
- insan olarak yorumun bu... kendince haklısın da.
- ne zaman başlıyorum?
- birazdan. şimdi gözlerini kapa. onu karşına çıkarıcam ve ikiniz de hazır olduğunuzda sana gözlerini açmanı söyliycem. ben söylediğim zaman saat 1 yönüne bak. ve gözünü ondan ayırma. zaten istesen de ayıramıycaksın :)
- o kadar mı iyi?
- çok özel bişey hazırladım sana, bu sefer :)
- neden gülüyosun peki?
- insan olarak senin dağarcığındaki bütün duyguları, aşkı, sevgiyi, öfkeyi, neşeyi, kini, üzüntüyü, heyecanı, mutluluğu ve kederi sana ben verdim. sen bana döndüğünde olnlar da bana dönecek. yaşadığın herşeyi ben de yaşıyorum zaten. anladın mı? bende olmayan bişey yok sende :) bu nedenle sen her güldüğünde ben de gülüyorum. sen kızdığında ben de kızıyorum. sana öfkeyi de ben verdim, onu yaşamana bu yüzden izin veriyorum... evet vakit geldi, hazır mısın?
- huhhhh, heyecanlıyım
- esmer, çok uzun boylu ve çok güzel bir kadın
- yoksa demin gördüğüm kadın mı?
- kapa gözünü ! :)
- ya lütfen, o mu? söylesene...
- kapat gözünü :D
- tamam peki...
...

...

- tamam aç!
- ama bu çok güzellll !!! :)))))))))))))))))))))))))) (teşekkür ederim)

4 Eylül 2008 Perşembe

af...

kulaklarımı tıkamama bile gerek yok. çünkü duymak istemediğim bişey yok sana dair, sendeki bana dair... çünkü seni bir kelime, bir davranış, bir anlık tavır değil, bütün bir ilişki boyunca olduğun "kadın" olarak sakladım ben :) kelimelerini, mimiklerini, kızmanı ya da sevişmeni kaydetmedim, ben "sen"i kaydettim, sen olan herşeye binbir değer vererek...

her zaman, ama her zaman; tüm ilişkimiz boyunca sevgi dolu, sıcak, en az benim kadar tutkulu ve aşk dolu, yumuşak, coşkulu, sevgisini inanılmaz derecede güzel gösteren dünya tatlısı bir kadındın sen. seni öyle kaydettim, sana o şekilde bir "kendin olma"yı yakıştırdım...

iyi ki geldin, iyi ki sevdin, sevdirdin. teşekkürler yaşattığın tüm güzellikler için, göstermekten esirgemediğin sınırsız sevgin, paylaşmaya doymadığımız tanrısal aşkın, kokun, varlığın, adını bile koymaya cüret edemediğim anlamın için. seni sevebilmeyi bana armağan ettiğin için. seni her öptüğümde benim olmanı, senin olmayı yaşattığın için... verdiklerin ve aldıkların için. bende kalan herşeyin için. sana verdiğim her şey için... teşekkürler.

1 Eylül 2008 Pazartesi

güle güle GB

telefonu kapattığımda, nihai konuşmanın o olduğunu anlamıştım. kendimi bildim bileli güvendiğim ve beni asla yanıltmayan kalbim; noktanın konduğunu söylüyordu. işin tuhafı, belki de bu kez bile bile lades dediğimi unutmadığım için, acısı kısa ve hafifti... gülümsemem bikaç saniye asılı kaldı, sonra da silikleşti, beraberinde güzel bir iki kareyi de alıp hızla gitti yüzümden...

konuşmalar samimi gibi geliyordu... 20 gün içinde 2 kez 180 derecelik dönüş tuhafıma gitse de, herkes ikinci bi şansı hakeder diye düşündüm ve onu görmeyi kabul ettim. sıcak ve içten görünüyordu buluştuğumuzda. her zaman yaptığım gibi demokratik davranmayıp benim istediğim yere götürdüm onu. oturduk. sorularıma cevap verme ve kendini anlatma konusunda isteksizdi... ama en azından rol yapmıyordu... yalan cevaplar vereceğine cevap vermek istemediğini açıkça belirtmesi benim için daha iyiydi. niyet çok önemlidir, niyetim zaten affetmekti ve o da bunu hakedecek biriydi. çünkü benim hayatımdaydı ve hayatımdaki herkes özeldir benim için, sırf hayatımda olduğu için bile olsa...

kötü bir insan olduğunu düşünmedim, ondan nefret de etmedim. aksine aşırı yaralı ve kırılmış bi insan olduğunu görmüştüm pek çok kez, ve onun için üzülüyordum. pek çok şeyi başarabilecek bir insandı, bunun da farkındaydı; ne var ki çoğu gibi o da çıkış kapısını bulamayanlardandı. nereden başlayacağını bilmiyorsan, bilgin yeteneğin ve deneyimin hiç bir işe yaramaz!

buluşmanın bitişinde şaka yaptım ona, "ne zaman gideceksin bu sefer?". o bu şakayı ciddiyetle cevapladı "belli olmaz". şaka yaptığını düşündü belki, ama ben ciddiyetini görmüştüm. bu nedenle şövalye bu sefer temkinli ve hazırlıklıydı. sorduklarında verdiğim cevap basitti: "ben de biliyorum ve güvenmiyorum zaten. ama korkularımla hayatımı grileştirmem ben. tadını çıkarıyorum sadece, giderse güzel bi kare olucak benim için, kalırsa güzel bi film, seçim onun".

işlerime dalmış çalışırken, zaman zaman aklıma geliyor, açıp profiline bakıyorum. fotolar farklı tabi, gerçeğin "hata"larına rötuş yapılmış fotolar... içerdeki yaralı kadını ve onun komplekslerini hiç göstermeyen süslü ambalajlar :) ilişkimizin sadece başlarında reklam panolarındaydık. dönüp geldiğinde "neden?" dedim. "gerek yok" dedi, ve benimle ilişkide olduğunu göstermedi başkalarına.

başlayalı 1 aydan fazla olmuştu ama biz hiç sevişmemiştik. başlarda yadırgadığı bu durumun tadını çıkardığını söylüyordu. hemen hemen bütün kadınların ortak endişesidir "acaba benimle sırf seks için mi birlikte?". onda bu endişe yoktu, seks yoktu ve ben onunla yine de birlikteydim. ilk sevişmemizden sonra bir akşam, sahilde yürüdük uzun uzun. "komik, yakışıklı, güzel sevişen, sevgi dolu, çok güzel yürekli" bir şövalye hakkında konuştu benimle... mutluyduk.

yeni fotolar eklemiş, hoş da görünüyor, merakla girip bakıyorum. bu arada, 1 hafta 10 gün kadar önce ona yolladığım iyi niyet mesajı kesinilkle samimi. insanların kötülüklerini isteyen biri değilim, asla da olmadım. ilişkimizi reklam panolarına taşımaya gönülsüz kadın, yeni başladığı ilişkisini 8 sütuna manşet yapmış... vaayyy. işte bu hareket beklediğimden daha iyiydi. çok yakın 1-2 dostum hariç kimsenin duymadığı düşüncelerimin ispatıydı... gösteriş? eziklik? kompleks? farketmez... ilk gidişindeki "biçim" ve şu an gördüğüm şey birbiriyle tutarlı :) şaşırmadım ama etkilendim, çünkü beklediğimden daha güçlü bi tepkiydi. demek izlerim derin olmuş...

buluştuğumuz son gün sorun üzerine sorun çıkardı. niyetinin bitirmek olduğunu görmek için çok zeki olmaya gerek yok! anlaşmaya niyeti olan bi insan anlaşmaya çalışır şekilde hareket eder, hoşgörüsünü, esnekliğini, anlayışını sonuna kadar kullanır. onun bana eleştiri adı altında hakaret ettiği zamanlarda benim yaptığım gibi :) bütün gün yanımda ağlamaya yüz tutmuş ifadelerle şikayetlendi söylendi durdu, günümü -gayet de severek- onu teselli etmek enerjisini yükseltmek ve moralini toparlamakla geçirdim. ama anlaşılan, yanımda bu kadar "güçsüz" duruma düşmeyi, en zayıf yönlerini bu kadar yakından görmemi, ve en önemlisi de tentürdiyotun tedavi ederken acıttığı gibi, gerçek sevginin yaralı ruhlara dokunduğunda verdiği acıyı kaldıramadı... güçlü olmak zorundaydı, ve bunu yapmasının yolu beni güçsüz duruma düşürmekti. bu senaryoyu daha önce okumuştum :) kendisini daha fazla yaralamadan gitmesine izin vermeliydim, öyle de yaptım zaten...

şu an "o"nunla. ve ilişkisi reklam panolarında asılı :) sürdürmek için elinden geleni yapacak muhtemelen... çünkü "bu sefer" başarmak zorunda. "kaybetmeye alışığım" demişti, bunu değiştirmesi gerek. ama ne için? işte orası zincirin zayıf halkası. umarım bu son paragraf yanlış bir kehanet olarak kalır. ama sanmıyorum, sanamıyorum... yakın zamanda o reklam panosu yine boşalacak... çünkü kötü bir erkekle yapamaz; geçmişini hatırlayıp tekrarlanmasına izin vermeyecek, bitirecek, ya da iyi bir erkek ona sevgiyle dokunduğunda canının acısına dayanamıycak... can'ı acımaz inşallah, alkış'larım bu kez başarırsa ;)

...

dün akşam saatlerinde havuzdayım... üzerimdeki son kalıntılarını alıp götürdü ılık havuz suyu... temizlendim ondan. hayat listemden uzaklaştırdım onu, bu nedenle bu yazıyı o okuyamıycak, ama ona okuyacaklar var orda."soyadını değiştirebilirsin ufaklık, ama kendini değiştiremezsin, tamir et!

sevgiyle..."

durduğum yer...

müzik benim için yetersiz! hayatın çetrefilli ve nalet tarafında yaşıyorum... üzerimdeki imaj, yaşadığım hayata o kadar ağır ki, daralıyorum, eziliyorum! hayatla başa çıkma şeklim; insanlara kendimi izletmek ve onları eğlendirmek... bununla ilgi çekiyorum, bununla tanınıyorum, bununla kimsenin farkında olmadığı karanlık yönümden kaçabiliyorum. bu bi yöntem, ya da arayarak bulunmuş bi kaçış değil, bu; ayaklarımın, beni -bana sormadan- götürdüğü "acil çıkış"ım!ve...müzikte kahkaha yok! icrasında belki, ama kendisinde kahkahayı bulamadım ben... müziği komik sunduğunda komik oluyo, ama müziğin kendisi hala komik değil! ben komik olmak istiyorum... komik olmayı seviyorum. müzik dar işte bu noktada! komik şeyler yapmaktan bahsetmiyorum, müziği komik şekilde sunmaktan da... "komik"in kendisi olmak benim bahsettiğim. kendimi ait hissettiğim... kendimde bulduğum, bende bulunmasını sevdiğim. müzik zayıf kalıyor, ben hayatla dalga geçmek için gülüyorum! komik olmak değil çabam, zaten komiğim, bu benim doğam...çok kısa söylemek gerekirse; ben kendim de dahil herşeye gülmek zorundayım!

bu "ben"im...

başlarken...

35 yıl bitti...

yazlıkta öğle yemeği sonrası arka odada uyuyakalıp, 1-2 saat sonra uyandığımda; sahilden gelen insan seslerini duyduğum an... o öğleden sonrayı uyuyarak geçirmekle "hayatın o kısmını kaçırdığımı" hissettiğim zamanlarla.

hakkımda konuşulan güzel ve onurlandırıcı şeyleri, birileri gelip "filanca senin hakkında şöyle söyledi" diye bana anlattığında... tanrı tarafından kutsandığımı ve sonunda "iyi insan" olmayı başarabildiğimi hissettiğim zamanlarla.

yapmadığım, bana ait olmayan şeyler için yanlış değerlendirilip, en acımasız şekilde basit ve sığ biri olarak yargılandığımı gördüğüm, duyduğum ya da hissettiğim zamanlarla.

hayatı kendi akışına bırakıp, sadece evrenin güzelliğine seyirci kaldığım, bilgiyi ve sınırsızlığı hayranlıkla izlediğim bilgeliklerle.

zamanın en azgın yerinde sadece terse kürek çekmekle kalmayıp, bütün bir nehri tersine döndürebileceğimi sanacak kadar çocuk kalabildiğim utançlarla.

tanrının en kutsanmış varlıklarından biri olduğumu yaşayarak.

tanrı tarafından yalnız bırakılıp büyümem için terkedilerek.

öğrenerek.

unutarak.

severek.

nefret ederek.

insan olmayı öğrenerek, uygulayarak, çuvallayarak, yeniden öğrenerek, hep deneyerek geçti 35 yıl...

yaratılmış her duygunun, güdünün, yeteneğin, bilginin ve ilişkinin bir anlamı ve amacı olduğunu hiç unutmayarak, aşkı da nefreti de, kör cehaleti de bilgeliğin doruğunu da, emeklemeyi de koşmayı da, susmayı da şarkı söylemeyi de... aklına ne geliyorsa; bir ömre sığması gereken her "insani" eylemi hakkını vererek yaptım ben.

siz demiyorum, sen diyorum... çünkü yanında arkadaşların da olsa, bu satırları koca bir salon dolusu insanla birlikte de okusan; kendi gözün ve kulağınla görüp duyup, kendi aklınla anlayacaksın, kendi kişiliğince hitap edilecek sana. o yüzden "siz" yok, "sen" var her yazımın karşı tarafında.

hoşgeldin...

ben de :)