- dün gece gördüğüm rüya... yani bilinçatım. neyin pişmanlığı bu? daha doğrusu endişesi...zira rüya boyunca hissettiğim duygu bir endişeydi. yaptığım seçimden pişmanlık duymuyorum, ama bununla ilgili endişelerim var. ki bunun ben de farkındayım zaten!
- seçimini neye göre yaptığını konuşmuştuk!
- aslında çok da inandırıcı değilsin bu konuda.
- neden?
- bana belli yetenekleri veren sen değil misin? verdiğin istek ve yetenekler arasında bir paralellik olduğunu düşünüyorum. geçmişimi hatırlıyorum: ilgi çekmeye çalışan, takdir görmek için didinen çocuk! yalnızlığından, ilgisizlikten, terkedilmişlikten kurtulmak için çevresine insan toplamaya çalışan, ilgi ve takdir için şaklabanlık yapmaya başlayan çocuk... peki bana ilgi çekici yetenekler vermeseydin ne olacaktı o zaman ne yapacaktım?
- illa ki bir şeyler vermiş olacaktım, belki şu an sahip olduklarından farklı, ama illa ki!
- vermediğin hiçmi yok?
- adaletle ilgili söylediklerimi hatırla: adalet, eşitlik değil denkliktir!
- bunu anladığımdan emin değilim
- her öğrenciye 10 vermek eşitliktir, ama adil değildir! daha çok öğrenen ve öğrendiklerini daha iyi kullanan öğrenciye daha yüksek not vermek eşitsizliktir, ama adildir!
- denklik ne peki?
- oran! senin 10 birim yeteneğin varsa ve bunun 3 birimini kullanıyosan, hakettiğin not 10 üzerinden 3'tür... yanındaki adamın sadece 3 birim yeteneği varsa ve o da bunun üçünü kullanıyorsa sence onun hakkı da 3 müdür? sen kendinin %30'unu kullanırken o tamamını kullanıyor... denklik budur. sen de o da 3 birimlik iş yapıyorsunuz, ancak sen bunun için kendinin %30'unu kullanıyorsun, o ise tamamını! aldığın not; ortaya çıkan sonuca değil senin kendini ne kadar adadığına aittir!
- peki ben kendimin toplamda ne kadar olduğunu ve bunun ne kadarını kullanabildiğimi ya da kullanabileceğimi nerden bilebilirim ki?
- GK'ye kendini tanımak ve özgürlükle ilgili söylediklerini hatırla! kendini tanımak ve anlamak, kendi sınırlarını ve performansını keşfetmek senin en temel görevin!
- ama kendimle ilgili bilgim zamanla artar. yani ilk başlarda sınırlarım hakkında bildiklerimle bugün bildiklerim çok farklı! örneğin askere gitmeden önce aklıma bile gelmeyecek kadar yüksek bir fiziksel performansım olduğunu öğrendim askerliğimde... üstelik yine bu zaman içinde bende değişimler de meydana gelir. ben kendimi tanımak için zaman harcarken, kendimi keşfederken kendi sınırlarım da sürekli genişliyor olabilir bir yandan! bu nedenle hiçbir zaman kendimi tam anlamıyla tanımış olabileceğimi sanmıyorum.
- senin görevin ne?
- en iyisini yapmaya çalışmak!
- yani kendini adamak! adanmış olmak... ben ne dedim demin?
- sen benim başarımla değil, niyetim ve bu niyet uğruna gösterdiğim çaba ile ilgileniyorsun...
- niyetinle de ilgilenmiyorum aslında! sen geminin sahibisin! sen o geminin nereye gideceğini bir kez söyledikten sonra, ben sadece oraya varmak için gerekenleri yapıyorum. gemiyi götürmek istediğin yer bana göre çok yanlış da olabilir. ama ben sana akıl, irade ve vicdan verdim! bunları düzgün kullanıp "temiz" bir hedef belirlemek senin asli görevin!
- işte bu "adanmışlık" noktasında sıkışıyorum zaten...
- biliyorum.
- iki seçeneğim var. biri toplumun kabul ettiği, standart, alışılmış, uyumlu hayatı seçmek, diğeri ise kendimi gerçekleştirmek.
- bedeller?
- toplumsal modelleri örnek alırsam, örneğin sıradan bir insan olmaya ve toplumun genel yargıları içinde askin ve uyumlu bir hayat yaşamaya karar verirsem; öncelikle toplumda kabul görürüm. rahat ederim, gündelik sorunların gelip gittiği, çok fazla düşünmek ve karar vermek zorunda olmadığım bir hayat yaşarım. buna karşın, gerçekleştiremediğim hayallerim, ortaya koyamadığım ya da ifade edemediğim bir kendim olur hep... ve onun eksikliğini daima hissederim. eğer kendim olursam; toplumun genel geçer kurallarıyla kavga etmem gerekir, ailemin ve çevremin benden beklentileri, sürekli iniş-çıkışlara sahip, huzurun sık sık bozulduğu bir hayat! buna karşın kendi özgürlüğümde kimseye hesap vermiyor olmanın tadını çıkarırım.
- özetle...
- toplumun kabulünü istiyorsam kendimden, kendim olmayı istiyorsam toplumun kabulünden vazgeçmem gerekir!
- her ikisinde de kazanacakların ve kaybedeceklerin denktir. aslaeşit değil, ama denk! açık büfe örneği üzerinden gidelim.
- açık büfe?
- her birinden birer çatal alarak kaç çeşit yemek yiyebilirsin?
- en fazla 30 herhalde. bilmiyorum, hiç denemedim!
- 30 diyelim. açık büfede 30 çeşit yemek varsa? her birinden birer çatal alırsan, doyarsın, ve hepsinden yemiş olursun.
- evet...
- peki ya açık büfede 100 yeşit yemek varsa?
- ...
- sen yine sadece 30 çatal yemek yiyebilirsin! bu durumda 70 çeşit yemekten vazgeçmen gerekir.
- doğru!
- neyi seçersen seç, kazandıkların kadar kaybettiklerin de olacaktır! seçimi doğru yapmanın anahtarı, bazen, kazanacaklarını değil kaybedeceklerini doğru hesaplamaktır!
- ama 30 çeşiltlik masada yersem hiç kaybım olmayacak?
- bu durumda yemekten de önce seçmen gereken başka birşey var... hangi masada yemek yiyeceğin! doğru masayı seçersen herşeyi yersin ve hiç bir şeyden vazgeçmen gerekmez!
- bu seçimi tam anlayamadım..
- kendini küçültmen gerek gökçer! daha çok çeşit var, daha zengin görünüyor diye, daha fazla çeşidin olduğu masaya oturmak, sonuçta daha fazla şeyden vazgeçmek demektir! bunu sakın unutma...
- kendimi küçültmek derken, beklentilerimden bahsediyorsun sanırım.
- kesinlikle! beklentilerini küçült. hatta onlardan kurtul. mutluluğunu, hayatının devamını başarıya, kazanca bağlama! elbette ki başarmak ve kazanmak için çalışacaksın, hayatınızın temel itkisi bu! ama nasıl ki; korku, dozunda kullanıldığında hayat kurtarırken, fazlası hayatı engellemeye başlıyorsa, isteklerini ve beklentilerini -hatta hırslarını- hayatını zenginleştirmek ve ayakta durmak için kullan, ama bunların da fazlasının zararlı olduğunu unutma. kendini küçült! senin görevin başarmak değil, bunun için elinden geleni yapmak sadece!
- bunun üzerinde düşünmem gerek!
21 Eylül 2008 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder