durduğum yer...

müzik benim için yetersiz! hayatın çetrefilli ve nalet tarafında yaşıyorum... üzerimdeki imaj, yaşadığım hayata o kadar ağır ki, daralıyorum, eziliyorum! hayatla başa çıkma şeklim; insanlara kendimi izletmek ve onları eğlendirmek... bununla ilgi çekiyorum, bununla tanınıyorum, bununla kimsenin farkında olmadığı karanlık yönümden kaçabiliyorum. bu bi yöntem, ya da arayarak bulunmuş bi kaçış değil, bu; ayaklarımın, beni -bana sormadan- götürdüğü "acil çıkış"ım!ve...müzikte kahkaha yok! icrasında belki, ama kendisinde kahkahayı bulamadım ben... müziği komik sunduğunda komik oluyo, ama müziğin kendisi hala komik değil! ben komik olmak istiyorum... komik olmayı seviyorum. müzik dar işte bu noktada! komik şeyler yapmaktan bahsetmiyorum, müziği komik şekilde sunmaktan da... "komik"in kendisi olmak benim bahsettiğim. kendimi ait hissettiğim... kendimde bulduğum, bende bulunmasını sevdiğim. müzik zayıf kalıyor, ben hayatla dalga geçmek için gülüyorum! komik olmak değil çabam, zaten komiğim, bu benim doğam...çok kısa söylemek gerekirse; ben kendim de dahil herşeye gülmek zorundayım!

bu "ben"im...