1 Eylül 2008 Pazartesi

başlarken...

35 yıl bitti...

yazlıkta öğle yemeği sonrası arka odada uyuyakalıp, 1-2 saat sonra uyandığımda; sahilden gelen insan seslerini duyduğum an... o öğleden sonrayı uyuyarak geçirmekle "hayatın o kısmını kaçırdığımı" hissettiğim zamanlarla.

hakkımda konuşulan güzel ve onurlandırıcı şeyleri, birileri gelip "filanca senin hakkında şöyle söyledi" diye bana anlattığında... tanrı tarafından kutsandığımı ve sonunda "iyi insan" olmayı başarabildiğimi hissettiğim zamanlarla.

yapmadığım, bana ait olmayan şeyler için yanlış değerlendirilip, en acımasız şekilde basit ve sığ biri olarak yargılandığımı gördüğüm, duyduğum ya da hissettiğim zamanlarla.

hayatı kendi akışına bırakıp, sadece evrenin güzelliğine seyirci kaldığım, bilgiyi ve sınırsızlığı hayranlıkla izlediğim bilgeliklerle.

zamanın en azgın yerinde sadece terse kürek çekmekle kalmayıp, bütün bir nehri tersine döndürebileceğimi sanacak kadar çocuk kalabildiğim utançlarla.

tanrının en kutsanmış varlıklarından biri olduğumu yaşayarak.

tanrı tarafından yalnız bırakılıp büyümem için terkedilerek.

öğrenerek.

unutarak.

severek.

nefret ederek.

insan olmayı öğrenerek, uygulayarak, çuvallayarak, yeniden öğrenerek, hep deneyerek geçti 35 yıl...

yaratılmış her duygunun, güdünün, yeteneğin, bilginin ve ilişkinin bir anlamı ve amacı olduğunu hiç unutmayarak, aşkı da nefreti de, kör cehaleti de bilgeliğin doruğunu da, emeklemeyi de koşmayı da, susmayı da şarkı söylemeyi de... aklına ne geliyorsa; bir ömre sığması gereken her "insani" eylemi hakkını vererek yaptım ben.

siz demiyorum, sen diyorum... çünkü yanında arkadaşların da olsa, bu satırları koca bir salon dolusu insanla birlikte de okusan; kendi gözün ve kulağınla görüp duyup, kendi aklınla anlayacaksın, kendi kişiliğince hitap edilecek sana. o yüzden "siz" yok, "sen" var her yazımın karşı tarafında.

hoşgeldin...

ben de :)

Hiç yorum yok: