- konuşmamız gerek.
- tam anlamıyla rahat değilim.
- bu yüzden konuşmamız gerek zaten!
- yanlış bir şey yaptığımı sanmıyorum...
- konuşalım...
- dürüstlükten hiç taviz vermedim. onu kızdıracak dahi olsa, ona dürüst davrandım. pekala yalan söyleyebilirdim ama söylemedim...
- evet
- ama o bana "beni üzmemek için yalan söyle" dedi... işte sanırım bu benim midemi altüst eden. çünkü insan, başkalarının kendisine, onlara davrandığı gibi davranmasını ister. yani ben herkese dürüstsem, herkesin de dürüst olmasını isterim. o, benden, onu mutsuz etmemek için yalan söylememi istiyorsa, o halde o da beni mutsuz etmemek için yalan söylüyor olabilir!
- ve bu durumda, duymaktan ne çok nefret ettiğin şeyi her duyduğunda, korktuğun başına geliyor olabilir.
- evet, aynen öyle... bana yalan söylüyor olabileceği çok konu var, ama bunlardan hiç biri benim midemi bulandırmaz. zira bunlar ilişki ile ilgili şeyler değil. binanın üst katlarındaki duvarları inceltmek o binayı çökertmez. ama burada bir yalan varsa, bu yalan ta temelde! yani herşey bir yalanın üzerine kuruluyorsa... o zaman üzerindekiler de yalandır. en azından kolay yıkılır gerçeklerdir. başka bir şey daha var: ona bir kez yalan söylersem, ve o da bunu bilirse -bunu o istemiş olmasına karşın- bir daha bana nasıl güvenecek? bunu hiç düşünmüyor...
- yalanlarını hatırlamak zorundasın üstelik. hangi durumda hangi yalanı uydurduğunu unutmaman gerek ki, hikayen tutarlı olsun.
- evet. yalanlar çoğaldıkça karıştırma riski artacak, bu sefer gerçekten bir yalan döngüsüne girecek herşey. bu kez doğruyu söylediğimde bile "mutsuz etmemek adına yalan söylüyor" durumunda kalacağım!
- ve bütün bunlar iştahını kaçırdı.
- çok! herşeyden hkolayca vazgeçmek tarzım değil biliyorsun. uğraşmayı, emek harcamayı seviyorum. haketmediğim şeyler konusundaki hassasiyetimin her iki yönde olduğunu da biliyorsun!
- evet biliyorum. nasıl ki kötü şeyleri haketmediğin halde başına gedikleri zaman "ben bunu haketmedim" diyorsan, hakkın olmayan iyi şeyler için de aynı dürüstlükte ve hakkaniyette davranıyorsun.
- bu biraz ukalalık gibi oldu... kendi adıma yani.
- ama gerçek bu! gelişmiş bir hakkaniyet duygusu, sıkı çalışan bir vicdan ve her iki yöne de eşit güçte dağılmış bir bilinç... seni, onları üzme pahasına da olsa, sevdiğin insanlara yalan söylemekten alıkoyan da bu zaten.
- her iki yönde?
- beynin iki yönlü çalışır. o, sizin ruhunuzla vücudunuz arasındaki köprüdür. kalbin ve ruhunun temel bilgi kaynağı benim, ama bu, ruhunun da dünyadan hiç beslenmediği anlamına gelmez! bir müzik parçasının seni ağlatması, bir komediyi izlerken gülmen, bir kadına aşık olmanı sağlayan fiziksel özellikler, bir kokuyu duyduğunda onun sana hatırlattığı kişi ya da olayla ilgili hatırladığın duygular. bak farkettin mi; tüm bu örneklerde, fiziksel dünyadaki bir etkiden, yani 5 duyu ile algıladığın fiziksel bir gerçeklikten, ve bunun sonucunda ruhunda gerçekleşen tepkilerden bahsediyorum. fiziksel dünyayı beynin ile algılarsın, duygulanma beyinde değil ruhtadır, ama ruhun o duyguyu sağlayacak etkene beynin sayesinde ulaşır.
- peki diğer taraf? yani iki taraflı dediğin şey?
- ruhundaki dalgalanmaları, duygularını, tepkilerini anlatabilmek için yazıyı, müziği, konuşmayı, sesi, renkleri, resmi vb. kullanırsın. bunları fiziksel dünyaya aktarabilmeni sağlayan da beynindir ;)
- anladım sanırım...
- zor birşey değil...
- şu an bu konuşmayı seninle yapıyorum. bunun için beynimi değil, kalbimi kullanıyorum. çünkü seninle iletişim kurduğum yer kalbim. ancak bu konuştuklarımızı kavramlara dönüştürmem, daha da önemlisi onları buraya aktarmam beynim sayesinde oluyor. beynim kaslarıma gerekli emirleri gönderip bu yazıların yazılmasını sağlıyor. bir yandan da, gözlerim, ekrana yazılanları beynime gönderip doğru yazılıp yazılmadıklarını kontrol etmemi sağlıyor.
- aynen öyle :)
- peki ben ne yapmalıyım şimdi?
- bekle... sadece bekle. diğer yanda düşündüğün gelişmeler oluyor. HS ile sohbetiniz tahmin ettiğin etkiyi sağladı. onun ruhundaki dalgalanmalarını, aklının karıştığını biliyorsun...
- hayatının bu döneminde dinginliğe ve sükûnete ihtiyacı var ve ben bunu biraz bozdum sanırım.
- evet
- bununla ilgili sıkıntılı. ama, bir yandan da bu sıkıntıları gidermenin kendi elinde olduğunu farketmeye başladığını, bunun için cesaret topladığını hissediyorum. hayatında bazı değişiklikler yapacak ve bunların sonucunda özgür ve kendi kararını vermiş bir insan olacak.
- ve bunlar olana kadar beklemen gerek.
- sence beklediğime değer mi?
- bu sorularına asla cevap vermediğimi bilirsin... sana geleceği hiç söylemedim. ben sana sadece şu andan bahsederim, daima ;)
- diğer konu?
- doğruların doğru...
- yani; büyü bir kez bozuldu... eski samimiyeti hissetmiyorum. hissedemiyorum. bu elimde değil... ve bu şartlar altında, olaya sakin ve dingin yaklaşmam gerek... ve ne olacaksa zaten olacak, öyle mi?
- evet. aklını boşaltmaya çalış... en azından yanlış bir şey yapmadığını biliyoruz...
- peki ama, 35 yaşında bir insan olarak, sence bu "çocuk"a daha ılımlı, daha hoşgörülü ve yumuşak davranamaz mıydım?
- davranırdın.
- peki neden bunu şimdi düşünüyorum? ya da şimdi telefon açıp bunu yapmalı mıyım? işte bunu kestiremiyorum...
- içgüdüsel hareket ettin. her zaman yaptığın gibi. beyninin çarpık filtrelerini dahil etmediğin, temiz, ilham kökenli bir davranıştı seninki. biraz bekle. zamanı geldiğinde doğru şeyi yapmak için harekete geçeceksin, kendiliğinden...
- bazen birine bir mesaj atmak isterim, yazarım silerim, yazarım silerim, defalarca kez. bir türlü içime sinmez. bir şeyler yanlış gelir, en sonunda vazgeçerim. aradan bir süre geçer, aynı kişiye aynı mesajı aynı cümlelerle yazdığım halde, bu kez içime siner ve o mesajı o kişiye tereddütsüz yollarım.
- çünkü artık herşey o mesajın gönderilmesi için hazır ve uygundur!
- şu anki durumda da, o anı beklemeliyim sanırım...
- bekle bakalım.