miyav...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 40

2010-01-11T16:57:00.000-08:00

- merhaba... bugün aslında bir cevap aramıyorum. sanırım cevap zaten açık ve net belli.
- yine de üzerinde düşünelim.
- peki. sohbete çok hızlı girip bir anda ölçütleri koyduk karşılıklı, B ile. bunun sonucunda da sanırım istemeden de olsa bir sınır oluştu. bir tür duvar. üzerinden atlayabileceğimi gayet iyi bildiğim, ama bir şekilde sinirlerimi bozan ve biraz da görüşümü kısıtlayan bir duvar. duvarın arkasındakini gayet iyi bilmeme rağmen, bir şekilde geri adım atmaya başladım. ve şu anda çok dengesizim. bu dengesizliği onda da hissediyorum. ama onu suçlayamam, sanırım benim dengesizliğim ondan yansıyor.
- peki ne istiyorsun?
- sanırım yanlış bir zamanda çıktı karşıma. uzun süre önce gösteride izleyip bayıldığım, sonrasında da inanılmaz tesadüflerle tanıştığım bu kadınla kötü bir zamanda karşılaştık! zira ben, önemli bir kabuk değişimindeyim ve şu an bir yandan bu değişimi başlatabilecek ve kendimi aşabilecek cesaretimle kendimi yenilmez hissederken, bir yandan da kabuğumun olmaması nedeniyle son derece savunmasız durumdayım. ayrıca son saçmalıklardan sonra tesadüfler konusunda da tedirginim. malum, beni inanılmaz tesadüflerle içine ittiğin son olayda canım fena yandı.
- suçu bana atma!
- tamamen suçsuz da değilsin ama...
- bu senin bakış açın.
- ayrıca yakından gördüğümde etkilenmede ciddi bir azalma oluyor. sanırım ilk konuşmada örülen duvarlar yüzünden. yakınına gittiğimde tek gördüğüm şey duvar. biraz uzaklaşında bahçeyi görüyorum ve gördüklerim çok ilgimi çekiyor. ama yaklaştığımda birşey göremez oluyorum. ve tabi bir de bu duvarda kullandığı tuğlaların bende yarattığı etki var!
- komplekslerin çıktı ortaya değil mi?
- evet... uzun süredir ilk kez bir kadının yanında kendime çok da güvenemez bir haldeyim. ama dediğim gibi, bunu biraz da konuşmalarıyla o yarattı.
- ona baktığında gördüklerin?..
- evet! kendimi görüyorum. insanların önüne nasıl bir duvar ördüğümü ve yaklaşmak isteyebilecek kimi insanları, bu isteklerini göstermek konusunda bile korkutup kaçıracak kadar çok konuştuğumu farkettim ona bakarken. onun bana yaptığı da buydu sanırım. ya da o bunu yapmadıysa da ben bunu yaptığımı artık net olarak görebiliyorum. ve susmayı öğreniyorum, insanlara seçme şansı bırakmaya çalışıyorum artık. bugün bununla ilgili haklı olduğumu düşündürecek bir sohbet geçti G. ile aramda.
- evet. içerik olarak onaylamadığım birşey olsa da, kendini geliştirmen adına o sohbetin sana yol gösterdiği ve düşüncelerini pratiğe geçirme konusunda iyi bir başlangıç deneyimi olduğu kesin...
- peki şimdi gelelim son duruma.
- arabada söylediklerin doğruydu. akışa bırak. biliyorsun ki, olması gerekenleri olması gerektiği zamanda gönderiyoruz hepinize. ayrıca sen de farkındasın ki, sen bir imajdan etkilenmiş durumdasın. kadının kendisinden değil.
- şu kabuk değiştirme döneminde hiç birşeyi zorlamadan, bastırmadan sessizce ilerlemek istiyorum sadece.
- o zaman öyle yap. ama sana çeşitli bahanelerle göndereceğim davetlere de katıl mutlaka ;) onlar da gelişimin için önemli...
- tamam. ama şunu bilmeni istiyorum: bu sıra, sana en çok ihtiyaç duyacağım zamanlarmış gibi hissediyorum. eğitimimin bir parçası olarak özellikle yapmayacaksan, şu sıra beni yalnız bırakma! huzurlu ve dingin olmak istiyorum. beni dengesizlikten koru.
- seninleyim...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 39

2009-12-19T07:09:00.000-08:00

- şu "hiç kimse %100 suçlu ya da %100 masum değildir" olayı... neden orada vermeye başladın cevabı?
- farkındaysan, orada durduk yerde S'yi düşünmeye başladın. ve kendi inadını kırıp gerçeklerle ve kendine ait hatalarla yüzleşmeye giriştin... artık cevapları teker teker alma vaktin geldi. ve kendine tanıdığın her fırsatta, öfkeni ve egonu yenip sağduyunu dinlediğin her noktada sana cevapları vermek benim işim ;)
- benzeri birşeyi E'de de yaşamıştım. o da bana "ilişki milişki düşünmüyorum, işim olmaz" demişti. ve ben de "o zaman bana müsade, zira ben buraya türlü şirinlikler yapıp senin kalbini çalmaya gelmiştim, ama madem işin olmaz o zaman hem seni rahatsız etmeyim boşu boşuna, hem de kendi zamanımı harcamayayım" deyip yanından ayrılmıştım. ve bunu yaparken kesinlikle samimi ve nettim; yani bu bir blöf değildi, gerçekten söylediğim şeyi düşünüyordum.
- bunu biliyorum. bu sefer neden yuapmadın?
- bilmiyorum. sanırım bulmam gereken cevaplardan biri de bu! yani S de bana "ilişki istemiyorum" dediği halde, onun peşini bırakmadım. bir şekilde ikna edici gelmedi, ya da 1.5 yıldan sonra o kadar istekli ve yükselmeye o kadar hazırdım ki, ikna olmak istemedim. eğer E'de yaptığım gibi "o zaman bana müsade" deseydim, bunların hiçbiri yaşanmayacaktı!
- evet. başka şeyler yaşanacaktı.
- ama bu yaşadıklarımın yaşanması gerekiyormuş deyip kendimi aklayabiliyor muyum bu durumda?
- işte bu zor bir soru. aslında, hangi yolu seçersen seç; farklı deneyimlerden geçip farklı şeyleri yaşayarak da olsa aynı "sonuç"ları elde ediyorsun. 0+4, 1+3, 2+2... hepsinin sonucu 4. ama hepsinde bambaşka deneyimler ve anılar var.
- yani bu durumda temize çıkıyorum aslında.
- bir anlamda evet bir anlamda hayır.
- anladım. eğer ona baştan "hadi eyvallah" deseydim, bambaşka şeyler yaşanacaktı, aşk acısı çekmeyecektim belki. ama bambaşka bir şekilde, şu an tahmin edemeyeceğim farklı şeyler yaşayıp yine bu sonucu elde edecek ve onunla ilgili çektiğime denk bir başka sıkıntı illa ki yaşayacaktım.
- kendi sözün bu, hatırladın mı: "neyi seçersen seç, kazandıkların ve kaybettiklerin daima denktir!"
- tabi şu an konuştuklarımız ufak ara sonuçlar. asıl büyük sonuca henüz var.
- öfken dindikçe daha başka sonuçlar almaya başlayacaksın. ve bunlar seni asıl sonuca ve deneyime götürecek ;)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 38

2009-12-19T01:02:00.000-08:00

- eee? zaman dedin, zaman geçti... onunla vedalaşmayı bırak, ona duyduğum öfkeyle bile vedalaşma noktasına geldim. ama hala ne olup bittiği hakkında bir fikrim yok! bu kadını hayatıma neden soktun, onunla birlikte ne geldi, ya da ne kazandım? ne öğrendim? bana ne kattı? 1.5 yıldan sonra sağlam ve hiç de gereği olmayan bir aşk acısı çekmek ve kararsız/dengesiz bir kadının ego mastürbasyonuna vibratör olmak dışında ne oldum bu olayda ben?
- demin ne dedin? öfkeyle bile vedalaşma noktası...
- evet?
- işte bundan sonra anlayacaksın olan biteni. çünkü o gittiği zaman, daha doğrusu sen onu gönderdiğin zaman öfke kaldı geriye. ve bu öfke, çektiğin ızdırapla doğru orantılı, epeyce keskin ve kör edici bir öfkeydi. bu öfke körlüğü ve can acısının verdiği hırçınlık içinde cevapları görmen ve bulman imkansızdı! tam 4 yıl sonra intikamını sessizce aldığın G. ile yaşadıklarını düşün! onun seni bulup tekrar yaklaşması ve senin de kini bir kenara bırakıp yaklaşmasına izin vermen... herşeye rağmen ona bir şans tanıman... yaşananlar... hiç bir intikam niyeti gütmediğin halde, bu kadar uzun bir aradan sonra, neden yaşadığını bilmediğin G. olayı ile ilgili her türlü hesaplaşmayı yaptın ve intikamını da aldın. hem de fazlasıyla. hatta dipte bir yerlerde hala sürüyor bu intikam. ve sen hala intikam niyetinde değilsin, ama bu kendi kendine oluyor. tam da senin herkese "ben yoluma devam ederim, zaman öyle şeyler getirir ki benim intikamım, üstelik ben kılımı bile kıpırdatmadan alınır" dediğin gibi!
- yine mi öyle olacak?
- bunu sana asla söylemeyeceğimi biliyorsun. ayrıca öyle olacak veya olmayacak, senin bu niyette olmaman gerekiyor. geceleri yatarken kendine söylediklerin çok doğru şeyler.
- "birilerinin mutsuzluğu ile mutlu olmamam gerek. bu bana yakışmaz"
- kesinlikle! yanlış birşey yapmadığından ve haksızlığa uğradığından eminsin. ama tıpkı G. olayında olduğu gibi, bu olayda da öfkeni gerçekten geride bırakıp, sükunete kavuştuğunda birşeyler olmaya başlayacak. ancak bu bir intikam mı olur yoksa bir türlü alamadığın cevapları mı alırsın, onu söylemeyeceğim!
- biliyorum... ve aslını ararsan, zaman zaman cevaplara yaklaştığımı da hissetmiyor değilim.
- biliyorum, ama acele etme. sadece ona değil, bana öfkeni de halletmen gerek. ancak ondan sonra görmeye başlayacaksın.
- evet ama, cevapları alamadığım sürece öfkem ayakta kalıyor. yani bana cevapları şimdi versen, öfkem de daha kolay dinmez mi?
- evet. aslında öyle... ama olması gereken bu değil. zira, senin de bildiğin ve hep tekrarladığın gibi, herşey olması gereken şekilde ve zamanda oluyor! bu nedenle cevapları sana öfken dinmeden vermiyorum. ayrıca, yine senin hep söylediğin gibi, beynini ve mantığını kandırmak çok çok kolay. öfkeliyken bunu yapmak daha da kolay, zira duyuların sağlıklı çalışmaz öfke içindeyken ;)
- hımmm, haklısın. ve bu sağlıksız algı halindeyken, bana doğru cevapları versen bile, onları yanlış algılamam fazlasıyla mümkün.
- kesinlikle!
- şimdi seninle konuşurken aklıma geldi: bu sefer yine de bir fark var. kızdığım kendim değilim, yani S. konusunda kendimi affetmem gerekmiyor, çünkü başından beri farkında olduğum bir gerçek var: onu alamamış olmak benim eksiğim ya da kusurum değil. ya da haftalardır yaşadığım berbat ruh hali ve düştüğüm durum. bu benim kendi hatam değil.
- neden böyle düşünüyorsun?
- çünkü öyle olduğunu bana sen söyledin!
- algıların sağlıklı mıydı sence? çünkü "aşk" da, tıpkı öfke gibi, algıları bozan bir ruh durumu...
- elimi tutması, başbaşa kalınan anlarda alınıp verilen elektrik, benden hoşlanmış olması -kendi itirafıdır, ve benzeri bir yığın şey! benim algılamamla ilgisi olan şeyler değil bunlar, herkesin her durumda aynı şekilde algılayıp yorumlayacağı şeyler. yanlış mıyım?
- kendime yontmadım diyorsun yani?
- mutlaka yontmuşumdur. hiç bir olayda hiçkimse tamamen suçlu ya da tamamen masum olamaz. ama bu noktada benim suçum, insani zaaflara sahip olmaktan öteye geçmiyor!
- cevaplara yaklaşma konusunda haklısın :) yakın bir zamanda alacaksın bütün cevapları... şu kadarını söyleyim: başka bir kompleksinle ilgili bir tedavi idi bu kadın. ve daha da ötesi, kariyerin ve tasarım işine yaklaşımınla ilgili sende köklü değişiklikler yaratmanın en etkili ve kalıcı yolu S'ye aşık olmandı...
- bu son konuştuklarımızdan emin değilim...
- daha sonra yine konuşuruz ;)
- peki...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar -37

2009-12-13T09:40:00.001-08:00

- hala anlamamış olmam seni ilgilendirmiyor mu?
- intikam senaryoları dolaşmaya başladı, ancak! anlamak için gerekli ruh durumuna bundan sonra ulaşacaksın.
- bana dünya kadar zaman, emek, umut ve çabayı boşa harcattığına inanamıyorum yaa :(
- dönüp dolaşıp aynı yere geliyorsun. aslında bu işten aldığın önemli bir iki dersin farkındasın.
- evet... ne olursa olsun, olayı ya da kişiyi çok fazla deşifre etmemem gerektiğini biliyorum. şu saatten sonra benim ona gidecek yüzüm yok neredeyse! zira hakkında o kadar çok ve olumsuz konuştum ve konuşturdum ki! peki ama bunu neden yapıyorum?
- haklı olduğunu duıyma isteği. bunu zaten biliyorsun, yani bu istekle dolu olduğunu. hatta bunu sadece duymak değil, bunu tatmin olana kadar defalarca kez duyma isteği! bu nedenle biri yaptığın bir espriye güldüğü zaman aynı espriyi arka arkaya bir kaç kez yapıyorsun, ya da temel espri üzerinde çeşitleme yapıyorsun. çünkü "anlaşılma" anını tatmin olana dek olabildiğince fazla kez yaşamak istiyorsun. bu olayda kendinden birçok konuda eminsin, ama farkında mısın bilmiyorum, aslında emin olamadığın şeyler de var.
- evet, geçen gün arabada kendime itiraf ettiğim şeyler.
- neydi onlar?
- sonuçta hiç kimse herhangi bir olayda bütünüyle suçlu ya da masum değil.
- işte bu yüzden kaç kişiden duyarsan duy, kendini hiç bir zaman bütünüyle temiz hissetmiyorsun, masumiyetini kendine ispatlayamıyorsun! bu da seni daha fazla insandan senin haklı olduğunu duymaya zorluyor!
- sanırım haklısın... içimdeki sesi dinlememek yaptığım en temel hata oldu bu kez. ve senin de dediğin gibi, haklı olduğum konusunda bir türlü emin olamadığım için her seferinde birilerinin bana "haklısın" demesini sağlayacak şekilde anlattım olan biteni. dürüst olduğumu sanıyordum, ama artık o kadar da emin değilim :(
- dürüstsün. ama ilk başlarda sadece dertleşmek ya da içini dökmekken, gittikçe bir haklılık yarışına dönüştü olay. şimdi ondan iyice uzakta ve nispeten daha iyisin. ama hala kırık dökük şeyler var.
- evet çünkü nasrettin hocanın da dediği gibi "hırsızın hiç mi suçu yok?"
- tabi ki onu savunmayacağım, o konuda haklı olduğun muhakkak. ama işlerin bu kadar sarpa sarmasında kendi payını da görüyor olman iyi bir şey.
- ya senin payın?
- geçmişe dön. kılavuz kaptanım ben. senin geminin senin istediğin yere götürmek için çalışıyorum. bunun için bazen gemiyi senin istediğinin tam tersi yöne çevirmem gerekebiliyor. senin bunun nedenini anlayabilmen için zaman gerek.
- burdan sonra yazdıklarımı sildim, zira bu konuşma beni rahatsız etmeye başladı. her ne yapmaya çalışıyorsan, lütfen benim insan olduğumu ve hassasiyetimi unutmadan yap olur mu!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 36

2009-11-30T10:14:00.000-08:00

- başladın anlamaya.
- henüz değil. çok küçük kırıntılar halinde birşeyler gidip geliyor aklıma, ama net bir sonuç oluşturmuyor...
- zaman ;)
- dün gece hakkında konuşmak istiyorum.
- biliyorum
- tabi ki, sen tanrısın. zaten bilmen gerekir.
- senin için önemli bir gelişme bu.
- farkındayım. neden bilmiyorum, bunu bir şekilde fazla yaymak istemiyorum. çok uzağımdaki bazı insanların bilmesinde bir sakınca görmüyorum, ancak yakın çevrem bilmese sanki daha iyi olacakmış gibi geliyor.
- çünkü burada asıl mesele katılacağın şyin içeriği değil, oraya katılmış olmak. her türlü baskıdan uzakta, kimse sana birşey sormadan sessiz sedasız gelişimini sürdürmek derdindesin. bu da çok normal.
- bu arada, şu aşk meşk mevzuyla ilgili birşeyler hatırladım.
- çeneni kapalı tutmak konusu. bunu hatırlamana sevindim.
- neden bilmiyorum, uzun bir konuşma olacağını düşünmüştüm ama kısa sürdü. daha fazla konuşmaya gerek görmüyorum.
- zaten gerek de yok ;) basit bir dersi anlamışsın, unuttuğun bir kuralı hatırlamışsın ve şu an açıklamanın ya da insanlara anlatmanın gerçekten de doğru olmadığı bir girişimini saklamayı akıl etmişsin ;) daha fazlası zaten olayı konuşmana ve açık etmene sebep olabilir.
- peki iyi miyim ben?
- sen ne hissediyorsun?
- tam değil. ama güçlü bir "geri dönüş" hissi var içimde.
- zaman ;)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 35

2009-11-08T09:32:00.000-08:00

- yine "kırıcı" bir dönemdeyiz sanırım...
- herşeye saldırmaya başladın, biraz sakinleşmen gerek!
- bunu ben de anlayabiliyorum, ama bunun benim için ne kadar zor olduğunu bilmiyormuş gibisin. çok heveslendiğim, 1.5 yıl aradan sonra gerçekten müthiş şekilde yükseldiğim bir aşk hikayesiniden daha yeni, mağlup olarak çıktım! canım yanıyor ve bu da beni saldırgan yapıyor ister istemez...
- biliyorsun, canının yanması bitene dek, sakin ve sağlıklı bir ruh haline kavuşana dek yeni bir ilişki ya da yakınlaşma sana daha çok zarar verir.
- çok güzel, o zaman keşke beni bu kadar hırçınlaştıracak sonuçlara giden şeyler yapmasaydın! bile bile yani...
- sonuna kadar gitmeyi sen istedin. "ne olacaksa olsun, ben yaşayarak görmek istiyorum" demedin mi?
- bundan ne kastettiğimi sen benden daha iyi biliyorsun! ben ilişkiden bahsettim. yani bir ilişki başlayacak ama sonuçta bu ilişki kötü bir şekilde bitip hüsran olacaksa dahi o ilişkiyi yaşamak istiyorum dedim. ne dediğimi ve ne zaman dediğimi gayet iyi hatırlıyorum ben!
- yine kızgın ve hırçınsın.
- hayata tutunmak için bir ev fikrinden, iyi bir işten ya da müzikten daha fazlasına ihtiyacım var. gerçekten doyurucu ve ayaklarımı yerden kesecek bir aşk ilişkisi istiyorum ben...
- bunun için erken değil mi?
- neden erken olsun ki? ha "bunun için erken" diyorsan, daha önümde zaman olduğunu garanti ediyorsun o zaman? henüz değil, daha sonra vereceğim diyorsun... demek ki daha sonrası var benim için. en azından şimdilik planın bu. tabi planların sabitse. bunu da bilmiyorum...
- acelen neden?
- çünkü duygusallığımı, romantik yönümü, tutkulu taraflarımı yaşayabileceğim bir ilişki istiyorum. fırlama piç yönümü sahnede yaşıyorum yeterince. hatta günlük hayatta da öyle... insanları güldüren, sürekli fırlamalıklar yapan serseri adamken eğleniyorum. böylece zekamı ve hazırcevaplığımı, enerjikliğimi ve neşeliliğimi yaşayabiliyorum. bir işe başladım, bu iş hayatıma yeni bir düzen getirdi. sabahları erken kalkıyorum, gün içinde planlı ve disiplinli bir şekilde çalışıyorum; kendimi çok daha sağlıklı hissettiğim gibi, "işe yarama" psikolojisi de bana iyi geliyor. evde boş boş oturmak yerine, yaratıcılığımı ve zekamı dökebileceğim birişle meşgul olmak iyi hissettiriyor. disiplinli, çalışkan, yaratıcı ve azimli taraflarımı bu iş sayesinde yaşamaya başladım. dahası bir ev almak niyetindeyim artık. 2010 yılı için hedefim kendime minicik de olsa bir ev alıp oraya yerleşmek ve artık "maddi zorunluluk" nedeniyle benimsemek zorunda kaldığım -ama asla onuruma yediremediğim- bu sığıntı yaşam biçimden kurtulmak! bu hedef işime daha sıkı sarılmamı, daha azimli çalışmamı sağlıyor. sıkılır gibi olduğumda, vazgeçecek gibi olduğumda anında ev almak istediğimi hatırlıyorum ve bu da beni yeniden ayağa kaldırıp devam etmemi sağlıyor...
- ve bunlar yeterli değil?
- hayır değil... zira gayet iyi bildiğin gibi aşırı derecede duygusal ve kırılgan bir insanım. duygusallığımı da yaşamaya ihtiyacım var. sıradan, rastgele ilişkileri sevmediğimi de biliyorsun. hoşlandığım biriyle değil, gerçekten aşık olduğum -ve bana aşık- biriyle bir sevgililik ilişkisi benim istediğim. işs gelip giderken onun için çalıştığımı hissedeceğim, gece yatağa yattığımda "tanrım benim bir sevgilim var" diyerek mutlulukla gülümseyeceğim, sabah kalkar kalkmaz gözümün önüne gelecek, tıpkı GB ile yaşadığım türden ayaklarımı yerden kesecek bir aşk ilişkisi. yaşım ilerliyor, yaşlanmakla ilgili bir sıkıntım yok, ama sanırım artık baba olma isteği artıyor bende. ve bunca ilişki ve aşk deneyiminden sonra sıradan ve ortalama bir ilişki ya da kadına burun kıvırmak kaçınılmaz. bu bir ukalalık değil, bunu sen de biliyorsun. artık bunun "başlangıç"ını yapmam gerek bence. hemen yarın baba olmak değil niyetim. ama kızımın annesiyle şimdi tanışsam, zaten evlenip baba olana kadar en az 2 yıl geçecek... e daha fazla geç kalmasam? hem bu hayal ve motivasyonla her şekilde daha başarılı ve mutlu bir insan olacağımı sanıyorum...
- ya sana çok özel bir şey hazırlıyorsam ve bunun için senin biraz zaman ihtiyacın varsa? mesela asla yanlış yapmaman gereken bir şey seni bekliyorsa ve şu an onu sana verirsem hata yapacağını görüyorsam?
- bunu söyleyeceğini biliyordum. tabi ki de bunu sadece sen bilebilirsin. benim senden istediğim bana herşeyi benim istediğim anda vermen değil. doğru zamanı sen biliyorsun ve kesinlikle sen tamam dediğinde ver. benim senden istediğim; insan olmamı ve kırılganlığımı gözönünde bulundurarak bu bekleyişleri ya da ertelemeleri benim için daha çekilir hale getirmen... sen herşeyi bildiğin için beklemen kolay. ama ben neyi beklediğimi, ya da beklediğimin gelip gelmeyeceğini bile bilmiyorum... beni anlıyor musun? çok zor benim için.
- bekleyeceksin. yapabileceğin başka bir şey olmadığına göre ;)
- işte bu tavır beni üzüyor. eğer ben üzüldüğümde sen de üzülüyorsan o zaman şu an nasıl bu kadar ketum olabiliyorsun?
- kedini çok seviyorsun değil mi?
- evet
- apartmana girdiği zaman onu azarlıyorsun, hatta bazen hafif hafif vuruyorsun bir daha girmesin diye...
- evet, çünkü apartmandaki komşular, kedimin paspaslarına işediğini söylüyor. eğer kedi apartmana girerse komşulardan biri kedime zarar verebilir.
- daha büyük bir zarar görmemesi için, örneğin herhangi bir komşunun şiddetine maruz kalmaması için sen ona hafif şiddet uygulayarak korkutuyorsun ve apartmana girmesini engelliyorsun. işte benim yaptığım da bu! seni hafif yollu hırpalamak zorundayım, sanma ki bu hoşuma gidiyor. şu an içindeki kırgınlığı ve hüznü görmek beni üzüyor, seni ben yarattım ve sendeki her sanıcıyı, her hüznü birebir hissediyorum. ama seni durdurmanın tek yolu bazen bu!
- az daha keşke diyecektin; tanrı keşke der mi?
- demez... ama nedense az daha diyecektim evet...
- yardımına ihtiyacım var. sana şu an çok ihtiyacım var. işte, müzikte, hayatta... planlarımı gerçekleştirmem için bana yardım et, ve şu sancıyı daha hızlı atlatmamı sağla. lütfen! hala anlamadığım, amacını hala çözemediğim bu insafsız ders bitsin artık :(((
- :(((

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 34

2009-11-02T10:23:00.001-08:00

- ilginç!
- hoş ama...
- bu ikisinin doğru orantılı olduğunu hiç düşünmemiştim. hatta insanlar genelde ikisini zıtmış gibi algılarlar... yani "hiçkimse için değmez" sözü de bu noktadan hareket eder aslında. "sen ondan daha değerlisin, bu nedenle kendini üzme".
- ama şimdi farklı bakıyorsun, az önceki konuşmadan sonra...
- evet!
- nedir fark?
- daha önce, aşk acısının temel nedeninin "gurur kırılması" olduğunu görmüştüm. reddedilmek, terkedilmek... hepsi aynı temel sonuca varıyor: tercih edilmiyor olmak! kısacası bir şekilde yetersiz bulunmak, layık görülmemek, vs vs. bu nedenle reddedildiğimizde ya da terkedildiğimizde canımız yanıyor: çünkü biri bize "sen yetersizsin" ya da "artık bana yetmiyorsun" demiş oluyor, daha doğrusu egomuz bunu bu şekilde algılıyor!
- ve?
- kendimize olan güvenimizi bir anda yitiriyoruz. bizi sürekli güçlü, canlı, sağlıklı, işe yarar ve üstün durumda görmeye odaklı egomuzun istediğinin tam zıttı yönde bir sinyal geliyor dışarıdan. aslında gelen sinyal bu değil, gelen sinyal sadece "artık o kişiyle alışverişimizin bittiği ve o kişinin artık hayatımızda kalmasına gerek kalmadığı". gelgelelim, herşeyi kontrol altında tutmaya çalışan ve ancak bu şekilde kendini güvende hisseden benliğimiz; dışarıdan gelen, yani kontrolü dışında gelişen bu durum karşısında panikliyor. sağlıklı düşünme yetimizi yitirip endişeye kapılıyoruz, sanki reddeden ya da terkeden kişiyle birlikte sahip olduğumuz herşey gidiyormuş gibi. zira, o ana dek kontrolümüzde "görünen" ve belli bir dengede duran herşey bir anda bu denge durumundan çıkıyor. ve bu dengesizlik de, her an "devrilme" riskini getiriyor. buna bir de egomuzun yarattığı panik eklenince yıkılıyoruz!
- iyi gidiyorsun!
- sonuçta biz, hayatımızı ve çevremizi kontrol edebildiğimiz (daha doğrusu bunu sandığımız) ölçüde kendini mutlu ve güçlü hisseden varlıklarız. herhangi bir şey kontrolümüzden çıktığı anda güçsüz ve zayıf hissetmeye başlıyoruz.
- peki az önce vardığın doğru orantı?
- "üzüldüğüne değmez, sen çok değerlisin!". çok komik... aslında durum bunun tam tersi. zaten ben çok değerli olduğum için daha çok üzülüyorum! zira kendime biçtiğim değer yüksek olduğu için acı artıyor. kendimi basit, değersiz ve sıradan görsem; derim ki "evet reddedildim/terkedildim. zira zaten ben buna layık bi insanım, istenmemem çok normal". bunu kabullenen bir insana, tercih edilmemek çok da koymaz. ama ben kendimi o kadar değerli buluyorum ki, bu kadar değerli ve özel birşeyin hakettiğine inandığım karşılığı bulamaması üzüyor.
- daha net anlat bence... sen de daha iyi anla!
- güçsüz bir otomobil bir yarışı kaybettiğinde "yazık" deriz, ama kimse zaten daha fazlasını beklemiyordur, beklenen bir sonuçtur. ama eğer çok güçlü ve iyi bir otomobil kaybederse yarışı, çok daha büyük bir şok olur, kimse onun kaybettiğine inanmak istemez! çünkü o aslında kazanabilecek kapasitededir. en azından sürücüsünün gözünde. ben de kendi gözümde güçlü ve çok üstün özelliklere sahip bir otomobilim. bu nedenle kaybetmek bana çok koyuyor.
- işte bu!
- "çok değerlisin, kendini üzdüğüne değmez!" yanlış! tam tersine; çok değerlisin ve bu nedenle üzülmen çok normal...
- en önemli noktayı unutmayalım...
- evet. bu bir tercih ya da haketme durumu değil! şu an kayıp gibi görünen birşey, başka bir kazancın anahtarı ya da daha büyük bir kaybın engeli olabilir. ama sen de birşeyi unutma!
- nedir?
- ben insanım! üzülmek ve egomun kırılmasına tepki vermek doğamda var! sahneye çıkarken, espri yapıp insanları güldürürken, zekâmı ya da yeteneğimi ortaya döküp ilgi çekerken egomu sonuna kadar kullanıyorum. egomun yüksekliği bana sahnede başarı ve toplum içinde kabullenilme ve sevilme gibi şeyler katıyor. eh, bu getirdiklerine karşılık bir takım bedeller ödemem de gerekiyor değil mi? iyi yönde ego evet, kötü yönde ego hayır? ya da egomun getirdiği olumlu şeyler gelsin, ama bunlar için bedel ödemeyim ya da olumsuz yönlerini ben yaşamayım? asla! yüksek egonun bedeli sancıları da fazla hissetmekse buna katlanacağım!
- bu dersin sonuna geldik!
- yine de yöntemlerini hala sorguladığımı biliyorsun...
- zekânı sana biraz da bu yüzden verdim ;)
- bu cevap sana kırgınlığımı gidermiyor...
- zaman...
- peki...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 33

2009-10-30T13:13:00.000-07:00

- yüzleşme gayet iyiydi!
- evet, tam da tahmin ettiğim gibi, sanki bir geceönceki konuşmalar hiç yapılmamış gibi... herşey kaldığı yerden aynı sıcaklık ve samimiyetle devam.
- o halde neden iyi değilsin?
- çünkü hala bütün deliller senin aleyhinde! olan biten herşey, bana yaptığın bir "şaka" gibi!
- henüz anlayamadığın için böyle sanıyorsun. biraz da canının acısından kaynaklanan bir öfken var...
- bana diyorsun ki; "al sana tam da istediğin gibi bir kadın, senin kalemin, ince uzun, çok güzel değil ama detaylara indiğinde inanılmaz zarif ve etkileyici, akıllı, güçlü, samimi, doğal, kısacası tam senlik hatun!". sonra ekliyorsun; "al sana ortam. herşeyi öyle bir ayarladım ki, bu kadınla 1 hafta boyunca defalarca kez görüşeceksin, hem de her seferinde saatlerce, üstelik yalnız kalacaksın onunla, ona kendini anlatmanı, seni tanımasını ve yakınlaşmanızı kimse bölmeyecek, kimse yüzünden uzakta kalmak ya da sınırlı davranmak zorunda olmayacaksın!". çok güzel, ben de aynen dediğin gibi yapıp saatlerimi bunu kadının yanında, kendimi ifade ederek geçiriyorum, üstelik onunla zaman geçirmekten de büyük keyif alıyorum. herşey mükemmel giderken, bu kadının geliş amacının sevgilim olmak olmadığını öğreniyorum :S neden yaptın bunu? bu sorunun cevabını bulana kadar iyi olmayacağım! kırgınım sana... al sana şahane kadın, al sana şahane tanışme ve kaynaşma ortamı, ben herşeyi hallettim, ikiniz yalnızsınız ve bu kadın tam senlik dedikten sonra, hatunun burnunun dibine kadar giriyorum ve o ana kadar ses etmeyen sen, aniden "bu senin hatunun değil!" diyerek suratıma tokadı basıyorsun!!! ve bir de soruyor musun bana "neden iyi değilsin?" diye...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 32

2009-10-30T03:37:00.000-07:00

- "deneyim" ve "hafıza" denen şeyin ne olduğunu perçinledi bu son deneyim. ama asıl amacının bu olduğunu hiç sanmıyorum...
- seni dinliyorum.
- asıl ben seni dinliyorum. başla konuşmaya, ya da bana anlattırmaya... S'yi görmemem mümkündü aslında, bu hatunla aylar evvel tanışma şansım varmış, gelmiş görmüş ben, izlemiş, ama ben onu farketmemiştim bile, demek ki istediğin zaman görmemi engelleyebiliyorsun, demek ki farkındalığımı değiştirmek mümkün. peki aylar önce gözümden kaçırdığın bu kadını neden şimdi, üstelik bu kadar planlı programlı bir dizi animasyonla hayatıma soktun? ne öğrendim ben bu deneyimden? yani öyle bir zamanlama denk geldi ki, herşey mükkemmeldi: kendimi ona ifade edip, beni sahnede görmediği yönlerimle de tanımasını sağlayacak kadar uzun ve dingin bir zaman dilimi yarattın, bana bunun için uygun ortamı hazırladın, kısacası ana olay ve çevresinde gelişip de bu ana olayı etkileyebilecek herşey aynı doğrultuda dizilmişti: hepsi, benim S ile yalnız kalabilmem, ona çok farklı ortamlarda kendimi gösterebilmem, bu arada da onunla iyice yakınlaşmam için müthiş bir nce hesapla dizilmişti. ben de bunu iyi değerlendirdim ve ona yaklaştım, fırsatımı sonuna kadar kullanıp ona sahnedeki deli dolu gökçer'in dışında kalan; duygusal, romantik, içli, hassas, ince düşünceli, nazik ve verici adamı gösterdim. ve bunu gördüğünü de gördüm! buraya kadar bir sorun yok... evet, bunu senden ben istedim. bana ilk başta "ben sevgili istemiyorum..." demesinden sonra, ben demiştim sana "bırak olaylar aksın, olmayacaksa da bunu kendim yaşayıp görmek istiyorum" diye. ve olaylar aktı, yaşayıp gördüm. bu tamam. ama, daha temeldeki gerekçe neydi? aylarca farketmediğim, tesadüfi bir şekilde yeniden ilişki kurduğum bu kadınla bu kadar yakınlaşmamı neden istedin, dahası "e yok artık, bu kadarı da tesadüf olamaz" dedirtecek kadar ince olayları neden bir araya getirdin? neden bu kadar açtın kapıları ardına kadar? uzanıp alacak kadar yaklaşayım, tesadüflerin mükemmelliğine bakarak bunun planlı bir şey olduğundan emin olayım, sonra da hiç bir şey elde edemeden eve döneyim diye mi? ne gerek vardı ki?
- böyle görünüyor değil mi?
- böyle değil mi zaten? yani ne öğrendim ben bu deneyimden? şu son 3 haftayı yaşamasaydım, S hiç olmasaydı ne eksik kalacaktı? iş ilişkisi mi? bunu zaten başka yollardan da kurmak mümkündü. bu kadar animasyona, dahası beni bu kadar "aşık" hallerine sokmana lüzum yoktu!
- kırgınsın... ama yine de sakin görüyorum seni.
- evet sakinim, çünkü 5. sohbetimizde öğrendiklerimden sonra artık olaylara farklı bakıyorum. bu bir. ikincisi; zaten yaptığım hiç bir şeyi bana vaadedilen, garanti edilen şeyler için yapmadım. her şey gibi bu da bir denemeydi ve ben bu kumarı kendim oynamak istedim. şimdi senden cevap istiyorum. ama bu kez açık ve net bir cevap: neden?
- ...
- sen bu cevabı verene kadar benim için ilişkimiz askıda kalacak sanırım! zira yok bunun cevabı bende! sen de söylemiyorsun...
- düşün!
- düşünüyorum zaten. bulsam sana sormam. ya da şu konuşmada, şu ana dek çoktan bulmuş olmam gerekirdi cevabı, ama hala hiç bir şey yok!
- ...
- senden bir tek şey istiyorum, bundan sonrası için: evet bu kez canım az yandı, hazırlıklıydım, şuydu buydu... yine de acıyor. senin bilmediğin şey bu! acı hissi. çünkü senin canın asla yanmaz, asla kötü hissetmezsin sen! diyeceksin ki "seni ben yarattım, bende olmayan birşey sende de olamaz". doktor, basurun nasıl bir şey olduğunu ve nasıl bir sıkıntı vereceğini tıbben bilir, bunun için tedaviyi de bilir, hastayı nasıl rahatlatacağını da. ama sonuçta kıçı acıyan "hasta"dır, doktor değil!
- yani?
- bundan sonra bana karşı daha hassas ve az zorlayıcı olmanı istiyorum, en azından bu aşk meşk konularında. bu konudaki hassasiyetimi ve coşkumu biliyorsun. bundan sonra S ile yaşadığım tarzda bir şey yaşayacaksam, bunu engelle! onu farketmememi sağlamak senin için çok kolay. bunu aylarca yaptın bu kadın için, yapmaya devam et madem, sonuçta hiç bir şey olmadı, hiç bir şey değişmedi ve ben hiç bir kazanım elde edemeden eve döndüm. sadece aşk anlamında değil, bir şey de öğrenmedim ki bu işten. al işte, ne oldu, ne değişti diyorum, sende bile cevabı yok bunun! bende nasıl olsun? böyle sonuçlanacak şeyler için beni heyecanlandırma, boş yere enerjimi yükseltip beni hayal kırıklığına uğratma lütfen... baktın ben yanlış yola sapacağım, baktın sonuç yine böyle olacak, kör et beni, hissizleştir, ya da bu kadar iyi planlanmış tesadüflerle hızlı ve coşkulu bir gelişime izin verip sonradan beni duvara toslatma! ne yapıyorsan yap ama bir şey yap! lütfen...
unutma; SEN DOKTORSUN, HASTA OLAN BENİM!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 31

2009-09-11T14:13:00.000-07:00

- bu kadar iyi tasarlanmış dersler gerçekten yorucu. ama sonrasında hissettiğim şey de o kadar farklı tabi.
- kuralı biliyorsun, ne kadar emek harcar, ne kadar bedelödersen, alacakların da o kadar büyük olur.
- farkındayım. durulmak, sakinleşmek ve söyleneni anlamakla ilgili önemli bir ders oldu bu!
- ne öğrendin peki?
- hassasiyet ve beklenti (olumlu ya da olumsuz beklenti), ışığı kırıyor ve ben gerçekleri olmadıkları şekilde görmeye başlıyorum. onun yazdıklarını okurken, bir an için orda bana verilmiş bir cevap okudum. ve bu cevap aslında üzücü olsa da beklediğim cevaptı. ama bir saniye sonra yukarıda başka birinin yazdıklarını da okumayı akıl ettim şükür ki! ve onu okuduğum zaman, bana verildiğini sandığım cevabın aslında benimle ilgisi olmadığını anladım.
- başka?
- nasıl ki bazen cevaplar hiç ummadığımız yerlerde, hiç ummadığımız şekillerde karşımıza çıkıyorsa, bazen de çok net birer cevap olarak gördüklerimiz, aslında kendimize oynadığımız bir oyun olabiliyor.
- ya o yazıyı görmeseydin? yani üstteki yazıyı, ve o cevabın sana verildiğini sansaydın hala?
- yine de çok birşey kaybetmezdim. zira... bilmiyorum. sanırım kafam biraz dağınık. tuhaf bir psikolojiye soktu beni bu kadın! hala da emin değilim olan bitenden.
- ne yapman gerektiğini anladın ama değil mi?
- sükunet. dinlemek. kendi önyargılarımdan, komplekslerimden kurtulmak en önce. zira, herhangi bir konuda eksik ya da yanlışsam bile, bunu ben biliyorum. sahnede dediğimiz gibi, "hata yaptıysan yaptın, söylemeye devam et! sen çaktırmazsan seyirci bilmez hata yapıtğını"... az önce kendime nasıl bir korku duvarı yarattığımı gördüm inanılmaz bir şekilde. ve bu duvarın arkasında başbaşa kaldığım korkular ve önyargılar o kadar kırmış ki ışığı, hiç olmayan şeyler görmüşüm, olanları da hiç görememişim. gerçi şu da var; yazdıkları da çok net ve kesin şeyler değil. yani sağlıklı bir düşünüşle bile her iki yöne de çekmek mümkün. bu yüzden, beklemem gerek biraz daha. küçük adımlar atıyorum. kendimi hafif hafif riske ederek, olan biteni görmek için biraz yaklaşarak... bilmiyorum. beklemede kalmalıyım sanırım. netleşene kadar. bu arada yavaş yavaş da şu kendi duvarımdan kurtulmam gerek. kendime jarşı olan ikiyüzlülüğüm yenmenin yolu da bu!
- başla bakalım...
- bu konuşma daha öncekilerden farklı oldu. bu sefer, daha önceki konuşmalarda hissettiğim samimiyeti, sevgiyi ve yakınlığı hissettmedim. neden?
- düşün ve bul.
- bulamayacağım şu anda.
- bulman gerektiğinde bulursun o zaman ;)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 30

2009-07-21T04:16:00.000-07:00

- selçuk'la konuşana kadar, bu meselenin gerçekten nihai bir çözüme ulaştığını, daha doğrusu, en azından benim tarafımda kesin ve sağlam gerekçelere dayalı bir kararın var olduğunu düşünüyordum.
- peki şimdi?
- her zaman söylediğim bir şey var; bilirsin, "en kötü karar bile, kararsızlıktan iyidir". bunun ışığında, karşı tarafın isteğinin ya da niyetinin ne olduğunu anlayamadığım bir duruma düştüğümde, yani karşımdaki insanı herhangi bir yönde "kararlı" göremediğimde, ikimiz adına ben karar veririm. bu karar da, genelde o insanı hayatımdan uzaklaştırmak yönünde olur. zira, kararsız insanlar canımı epeyce yaktılar. deneyimlerim, bana, kararsız insanlardan uzak durmayı öğretti. istisnai durumlar elbette ki var...
- peki ne değişti selçuk'la konuşunca? kararsız olduğunu düşündüğün için hayatından uzaklaştırdığın bir insan sözkonusu. şimdi neden kendi prensibinden şüphe ediyorsun?
- tam olarak bilmiyorum. belki de, bir başka prensibi uygulamayı atladığımı yeni farkettiğim için!
- nedir o?
- karşındakinin tavrından ya da sinyallerden anlayamıyorsan, ve başka çaren kalmadıysa açıkça sor ve öğren! çünkü, eğer ne yapacağını bilmiyorsan, 1. prensip gereği zaten uzaklaşacaksın nasılolsa. bu durumda da, zaten gözden çıkarmışsın, kaybetmeyi göze almışsın demektir. e madem kaybetmeyi göze aldın, o halde son kozunu dürüstlükten yana oyna ve gidip açıkça onu anlayamadığını söyle. ve niyetini, ya da tavrının kesin ve net anlamını sor!
- bunu yapmadın değil mi?
- hayır... neden bilmiyorum. biraz da öfke yüzünden sanırım. insanların boğazına çökmek bana göre değil. benim olmasını istediğim şeyi almak için elbette uğraşırım, emek harcarım, savaşırım hatta. ama almak istediğim şeyin de benim olmak istediğini görmem lazım. yanlış mı bu? yani sırf ben istiyorum diye, beni isteyip istemediğine bakmaksızın, üzerine mi çullanmalıydım?
- tabi ki hayır. kafan da bu noktada karıştı zaten.
- evet! emin olamadım. bazı tepkileri ve cevapları kesinlikle durumdan çok memnun, hatta fazlaca etkilenmiş olduğunu gösteriyordu. ama aynı anda genel tavrı hep mesafeli ve engelleyiciydi. konuşmalarında, verdiği cevaplarda ilgimden, varlığımdan, ona yönelen isteğimden fazlasıyla memnun görünüyordu. ama bunu bir adım ileri taşımak için hiçbir istek ya da niyet göremedim.
- o zaman da, sadece ilgini istediğini, aslında seninle olmaya hiç niyeti olmadığı halde, ona gösterdiğin ilgiden memnun olduğu için seni "kuyruğunda" tutmaya çalıştığını düşündün.
- bu konuda epey deneyimliyim malesef. ve ister istemez, bütün iyi niyetli düşünme çabalarıma rağmen, ben de insanım ve bir noktadan sonra deneyimler ve korkular insanı belli bir sonuca götürüyor...
- kızdın ona! sana bunu yaptığı için...
- bana gerçekten bunu yapıp yapmadığını bilmeyi o kadar isterdim ki! kalbim bunu yapmamış olmasını, cümle bazında sıcak ve memnun, ama genel anlamda soğuk ve mesafeli olan tavrının ardında gerçekten bütün kırgınlığımı giderecek bir sebebin varolmasını istiyor. zaten bir sorun da bu! acaba kalbim öyle istiyor diye, onu çok istediğim için, aslında son derece tarafsız ya da umursamaz bazı davranışları, ya da onun kendi alışkanlıkları içinde gayet "sıradan" hareketlerini özel işaretler olarak algılamış olabilir miyim? malum, insan bu durumlarda kendine yontma eğilimindedir hep...
- bu yüzden onu tekrar görüp bütün soruların cevaplarını yüzyüze almak istiyorsun. aslında bu bir tek sorunun cevabı, diğer bütün soruları da yok edecek.
- evet... bu cevap ne olursa olsun, artık bu konuda kafamda hiçbir soru işareti kalmayacak... tıpkı doğal cüceloğlu'nun kitabında dediği gibi: bu işim muhasebesini bitirip dosyayı kapatabileceğim! tabi eğer cevap korktuğum yöndeyse...
- doğru bir zaman mı?
- bana öyle geliyor...
- ?
- kalbime öyle doğuyor. dün gece selçuk'la yaptığım konuşmanın alakasız bir şakadan başlayıp bu noktaya gelmesi, son günlerde onu sıklıkla hatırlamam... bir yükselme ve geri hatırlama, tekrar enerji dolma durumu söz konusu. ve bu kez, hangi yönde olursa olsun, net ve doğru cevaplarla alınmış kesin bir karar istiyorum...
- başla o zaman.

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 29

2009-07-04T04:46:00.000-07:00

- şu an, yapamadığım için mahcubum. uğraşmadığım için değil...
- bu yüzden hissettiğin eksiklik ve beceriksizlik duygusu daha az.
- aslında tersinin olması gerekmez mi?
- neden?
- deneyip becerememek daha kötü değil mi? bir tanesinde diyorsun ki "bilmiyorum denemedim, denesem belki becerirdim", diğerinde ise deneyip başarısız olmuyorsun, yani açık ve net olarak o konuda beceriksizliğinle yüzleşmek durumundasın!
- peki bugün maili attığında, elinden geleni yapmış olarak işi tamamlayıp evden çıktığında ne hissettin?
- en azından elimden geleni yaptığımı, bu anlamda görevimi tamamladığımı. daha iyisi tabi ki yapılabilir. ama benim, bu şartlarda altında yapabileceğim bu kadardı...
- yani vicdanın rahat?
- kesinlikle...
- peki, şimdi salı gününe geri dön! oyunculuk seçmeleri için gittiğin çekime...
- evet.
- ilk çekim tamamlanıp dışarı çıktın ve yürümeye başladın. ne hissettin?
- iyi değildi. kötü bir çekim oldu, hiç bir varlık gösteremedim. yapabileceklerimle o an sergilediğim performans arasında dağlar kadar fark vardı!
- nerden biliyorsun?
- çünkü daha evvel benzeri şartlarda çok çok daha iyisini yapmıştım. üstelik oraya çok saygı duyduğum biri tarafından gönderilmiştim, dahası beni gönderen kişi bu konuda bana güvendiği gibi, karşı tarafa da benim hakkımda olumlu şeyler söylemişti. yani bir anlamda, beni o seçmelere gönderen insana karşı da bir sorumluluğum vardı.
- neydi bu sorumluluk?
- "bize göndere göndere bunu mu gönderdin?" lafını işitip işitmemesi benim elimdeydi, ve ben onun bunu işitmesini istemem.
- sonra ne oldu?
- yolda yürürken, içim içim yemeye başladı. çünkü, deneme çekimi ile ilgili heyecanım geçip adrenalin azaldıkça, değerlendirmeye başladım. aslında neler yapabileceğimi, o rolde olması gerekenleri farketmeye başladım. o andan itibaren zaten büsbütün kötü hissetmeye başladım kendimi... çünkü yapılabilecek çok şey vardı, bir iki küçük süsleme ve etkili olabilecek bir iki püf noktasıyla çok daha başarılı bir iş çıkarabileceğimi görmeye başladım.
- sonra?
- ne olduğunu sen de biliyorsun!
- senin tekrar düşünmeni istiyorum. bana anlattığın herşeyi yeniden düşünüyorsun ister istemez...
- pekala... sonra oynadığım rolün replikleri dönmeye başladı. yolda kendi kendime oynamaya başladım yürürken. derken "artık çok geç" duygusu geldi, o rolü daha fazla kafamda döndürmemin manası olmadığını hissettim. bir an evvel unutmalı ve hayatıma devam etmeliydim.
- sonra?
- ama bir iki dakika sonra kendimi yine aynı sahneyi oynarken buldum! elimde olmadan sürekli aynı şey geliyordu aklıma... derken başarılı bulduğum trakyalı taklitleri dönmeye başladı kafamda. bir süre sonra yine susturdum beynimi...
- neden?
- çünkü çekim yapılmıştı, şansımı kullanmıştım. üstelik çok da kötü kullanmıştım o şansı. ve replikleri, rolü hatırladıkça, şansımı berbat ettiğim duygusu ve fikrini tekrar tekrar hatırlıyordum. ve bu duygu çok yıpratıcı birşey...
- devam et
- derken ne oldu bilmiyorum. replikleri unutup, o sahnede kendim gibi konuşmaya başladım. kendimi trakyalı hissederek, trakyalı olduğuma inanarak. çocukluğumdan beri birini taklit edeceğim zaman başvurduğum yöntem aynıdır: onun yüzünü ve bedenini kendi yümüzde ve bedenimde hissetmek! o anda hemen taklit ettiğim kişi ya da nesne olduğumu hissederim ve bu da taklit etmemi sağlar.
- ve trakyalı gökçer olarak rolünü oynamaya başladın.
- evet... ama aynı anda bir başka düşünce daha dolanmaya başladı. geri dönüp daha iyisini yapmak. madem bir şansım var, o şansı daha iyi değerlendirmek. ilk denemedeki hatalarımı görüp ne yapmam gerektiğini anlamıştım ve yapmam gereken, bu yeni bilgilerin ışığında yeni bir deneme yapmaktı! ama hele emin değildim.
- ne zaman emin oldun?
- bir noktada, oynadığım trakyalı gökçer rolü üzerime o kadar oturdu ki, kaç kez oynarsam oynayım, aynı sözleri aynı mimiklerle söylemeye başladım. işte o zaman "oturduğunu" hissettim. bunu hissettiğim anda da, 180 derecelik bir dönüşle, 2. şansıma gittim.
- ve?
- şaşırdılar. girip "daha iyisini yapabilirim, tekrar denemek istiyorum" dedim. aslında işin içinde bir şey dahavar. bir piskoloji daha...
- nedir o?
- kendi yaptığım şeyi beğenmemek! ilk yaptığımın kötü olduğunu kabullenmek zaten yeterince sıkıcı bir duyguyken, geri dönüp "daha iyisini yapabilirim" demekle, o insanlara da "ben kötü oynadım, yaptığım şey berbattı"yı itiraf etmiş olmak! bu tuhaf bir şey. insanın birşeyleri iyi yapamadığını kabul etmesi zordur biliyorsun!..
- evet! ve sen sadece kendine değil, çekimi yapan diğer insanlara da "ben demin kötü bir performans sergiledim" demiş oldun, geri dönmekle!
- evet. ama şansımı tekrar ve çok daha iyi şartlarda deneyecek olmak çok motive etti beni.
- peki devam et...
- gittim ve tekrar oynadım. ha şu var, belki de ikinci gittiğimdeki performansım daha kötüydü, belki de "ee bunun için mi dönmüş bu adam" dediler, bilmiyorum. hatta belki de performansım çok iyi olsa bile, bambaşka bir sebepten, örneğin onlar sarışın bir erkek oyuncu aradıkları için elenebilirim. ama neticede önemli olan şuydu: kendi hatamı gördüm, eksiğimle yüzleştim, oraya gidip hem kendime hem de o insanlara kötü yaptığımı itiraf ettim, daha iyisini yapmak adına çaba harcadım ve gidip elimden gelenin en iyisini yaptım! "ne yapalım olmadı" deyip pes etmedim, daha iyisini yapabilmek için uğraşmaya devam ettim.
- ve bu yüzden oradan çıktığında inanılmaz coşkulu ve mutluydun!
- kesinlikle. ilk çıkışımdaki ruh halimi biliyorsun. yıkıktım, kötü hissediyordum, beceriksiz ve eksiktim.
- pekala, şimdi düşün. ilk seferindeki performansın yüzünden elenseydin bu senin beceriksizliğin olacaktı değil mi? çünkü sana sunulan fırsatı iyi değerlendirememiş olacaktın...
- evet.
- peki şimdi daha iyi bir performans sergilediğin halde seçilemezsen? yine becerememiş olmayacak mısın?
- ikisi farklı!
- fark ne?
- ilkinde, şansımı iyi değerlendirememiş olacaktım. yani buradaki beceriksizlik, işin kendisiyle değil, fırsatın kullanılmasıyla ilgili olacaktı. ikincisinde ise ben şansımı değerlendirme konusunda beceriksizlik yapmadım. üzerime düşeni, elimden geleni yaptım! eğer elenirsem, bu; o işle ilgili olarak aranan kişi olmadığım anlamına gelecek. benim beceriksiz olduğum anlamına değil!
- harikasın!
- işte bu nedenle, dün gece ve bu sabah yaptığım çizimlerden çok memnun olmasam da, sabahın körüne kadar uğraşmış olmak ve emek harcamış olmak kendimi iyi hissettiriyor. sunulan bir fırsatı tepmek ya da şansını kötü kullanmakla, o şansı değerlendirip başarısız olmak farklı şeyler. birincisinde bir şeyöğrenemezsin, bir alışverişin olmaz, ikincisinde başarısız dahi olsan, öğrendiklerin vardır, bir yerlere değecek bir taş atmışsındır...
- işte bu yüzden vazgeçmemen gerekiyor ;) belki de başarmak değil, sadece öğrenmek için yaşıyorsundur... olamaz mı?
- bunu asla söylemeyceksin değil mi?
- bunu bilmek seni mutlu etmezdi...
- biliyorum... ve seni seviyorum :)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 28

2009-06-24T05:04:00.000-07:00

- aslında yazılacak çok şey var. seninle konuşmak istediğim, daha doğrusu seninle konuşup da bir türlü buraya aktaramadığım. zira, bir konudan bahsederken, illa ki başka bir konuya da girmek gerekiyor, onu anlatırken diğeri, diğerini anlatırken bir diğeri derken, iş içinden çıkılmaz bir hal alıyor. sanırım ben de biraz üşeniyorum bütün bu mevzuları derleyip toparlamaya :(
- farkında olduğun gibi, aslında hayatının bir yerindeki birşey, bambaşka bir yerindeki başka birşeyle birebir ilişkide. bu nedenle, hangi konuya girersen gir, başka konulardan da konuşmak zorunda kalıyorsun...
- bu üşengeçlik mi? yani, bütün bunları toparlayıp yazma konusundaki isteksizliğim?
- anlatmak istediklerini gerçekten tam ve doğru şekilde anlatabileceğine dair endişelerin biraz da, alıkoyan seni. yoksa, bir ucundan başlasan, önünde sonunda bitirirsin, ki zaten kimse senden bitirmeni de beklemiyor...
- peki ne yapmam gerek?
- her zaman yaptığını. doğru zaman ve yer geldiğinde önüne geçilmez bir istek ve şevkle başlayacaksın zaten yazıp çizmeye.
- bu kadar mı?
- bugünlük bu kadar :)

bahar temizliği (?)

2009-06-12T07:06:00.000-07:00

4'e ayırdım...

herkesi kendim kadar samimi kabul ederek.

ilk gurup: kalmasını istediklerim ve kalmak isteyeceklerini düşündüklerim...

2. gurup: kalmasını istediğim ama kalmak istediklerinden emin olmadıklarım, ki seçimi onlara bıraktım...

3. gurup: kalmasını istediğimden emin olamadıklarım... zira, ben arayıp sormasam sesleri çıkmaz bunların. şimdi yokum bi süre, bakalım farkına varacaklar mı! eğer farketmiyorlarsa, hayatlarında olmam ya da olmamam bişeyi etkilemiyor, bi değişiklik yaratmıyor demektir. bu durumda kalmamın bi manası yok! ayrıca ben de insanım, ilgi göstermeyi seviyorum ama benim de ilgiye ihtiyacım var... yani sırf ben sorunca mı konuşuyorsun yoksa sen de benimle gerçekten ilgileniyor musun, umurunda mıyım? bunu öğrenmem gerek!

ve son gurup: kesinlikle istemediklerim! vazgeçtiklerim, yanıldığımı anladıklarım, değiştirmeye çalışmayıp oldukları gibi bıraktığım ama mevcut hallerini de beğenmediğim için sessizce çekildiklerim...

bi de ben varım tabi ki. herşeyi doğru yaptığım iddiasında değilim! asla da olmadım. zaten kimseye de bişey demiyorum. belki onlar doğrudur ben hata yapıyorumdur. kim biliyor ki hangisinin en doğrusu olduğunu? ben bilmiyorum. bu nedenle eleştirmiyorum, değiştirmeye çalışmıyorum, yargılamıyorum. sadece davranışları ve varoluşlarıyla beni huzursuz eden, dengemi bozan, aklımda soru işareti oluşturan, samimiyetinden şüphe duyduklarım var, onlardan uzaklaşıyorum. hepsi bu. sana iyisin ya da kötüsün diyemem, ben seni yargılayacak merci değilim, öyle bi adam da değilim. ama "seni beğenmedim" deme hakkında sahibim, senin de beni beğenmeme hakkına sahip olduğun gibi. beğenmediğimde de çekip gidiyorum, şu an yaptığım da bu...

belki sen öyle yapmadın, belki öyle demedin de ben o an öyle algıladım, belki niyetin başkaydı, belki şöyleydi belki böyleydi... ama ben tereddüte düştüm bi kez, samimiyetine inancımı yitirdim, bu ister senin davranışın olsun ister benim yorumum, ben artık sana inanamıyorum, samimiyetinden şüpheliyim, aklımda soru işaretleriyle yanyana duruyosun, dahası dengem ciddi anlamda bozuluyor. reddedilmek? :) kısa tarihim reddediliş ve bitişlerle dolu, samimiyetinden şüphe duymadıklarımla, dürüstlüğüne inandıklarımla hiç sorun yaşamazken, seninle sorun yaşıyorsam, biraz da sen bak aynaya! demiyorum ki tek kusur sende. ama ben de tek başıma günah keçisi olamıycam üzgünüm. frekanslar tutmadı, şu oldu bu oldu neyse ne! sonuç şu: ben senden gidiyorum. çünkü senin bana hiç gelmediğini hissettim şimdi... yalan söylediğini hissettim, senin hakkında şu ya da bu konuda ilk defa "acaba?" dedim. bunu dedim ya, artık dikiş tutmaz seninle sohbetim... kusura bakma. ben saygılı ve mağrur tavrımla çekiliyorum, arkandan konuşmadan, sana kötü bişey söylemeden, seni yargılayıp eleştirmeden. sen de aynı saygı ve mağrurlukla ayrıl burdan, seni beğenmedim, hatıranı beğeneyim en azından...

hoşçakal liste eskisi...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 27

2009-03-31T14:32:00.000-07:00

- bitmiş hissediyorum!
- farkındayım
- olman gerek! depresyona girdim sanırım...
- konuş hadi
- konuşmaya değil, artık bişeylerin değişmesine ihtiyacım var. yıllardır yanlış yaptıklarım var kabul ediyorum, aynı hatayı defalarca kez tekrarlıyorum belki evet. ama bu kadar mı haketmiyorum birşeyleri? bu gece sahnede izlediğim insanların hepsi, herşeyi hep doğru yapan insanlar mıydı yani? kırgınım, bütün ümitlerim kırıldı! seninle konuşmaya başladığımızdan beridir, kendimi hiç kötü hissetmemiştim, işlerin ters gittiği zamanlarda bile çok fazla çökmüş hissetmiyordum kendimi. zira hedefe doğru gittiğimi ve yaşadığım herşeyin, hedefe giden yolun parçası olduğunu düşünüyordum, buna gerçekten inanıyordum!
- ama?
- ama bu gece... hedeflediklerimden hala milyarlarca km uzakta olduğumu gördüm :( henüz hiç bir şey elde edemediğimi... sen tanrısın, bunu asla anlayamazsın! çünkü senin için istediklerinle gerçek arasındaki mesafe, olmasını istemen kadar!!! bu gece o sahnede olmak için, o işi yapabilmek için ömrünün kalanından, tümünden vazgeçerdim... ama sen bunu asla anlayamazsın tanrı!
- anlarım. sana o hisleri ben verdim...
- hisleri vermekle, onları yaşamak farklı şeyler! dünyayı da sen yarattın ama burada yaşamanın nasıl birşey olduğu hakkında bir fikrin olduğunu sanmıyorum!
- çok öfkelisin bana...
- evet çünkü artık klasik şeyler duymak istemiyorum! hatalarımı görmem için her seferinde farklı yöntemlerle bana ders vermek yerine, neden "gör" demiyorsun ve ben göremiyorum o hataları? hoşuna mı gidiyor şu anki öfkem? kırgınlığım? yılgınlığım? yeteneklerimi kullanamadıkça kendimi iyice batağa saplanmış hissetmem, kendimi beceriksiz ve zavallı hissetmem, şu an varolan "geç kalmışlık" duygusu, ve bütün bunların bende yarattığı şu gerginliği ve mutsuzluğu görmek hoşuna mı gidiyor? söylesene...
- hayır
- hayır? peki neden izin veriyorsun buna? seninle bütün konuşmalarımızda, bana söyleyeceğin şeyler olurdu, her konuşmadan ders çıkarırdım, ilgili ilgisiz bir yığın konuda! ve uzun süredir şu anki kadar mutsuz olmamıştım :( hayatımda en çok istediğim şeyi, parçası olmaya bu kadar yakın hissettiğim şeyi neden bir adım ötemde ama tutamayacağım kadar hızlı varediyorsun? inandığım, güvendiğim ve teslim olduğum tanrı bu kadar merhametsiz mi? inanamıyorum yaa :(
- ...
- hiç bir şey söylemeni istemiyorum. zaten söyleyecek birşeyin de yok bu gece! sadece susuyorsun... uzun süredir bittiğimi hissetmemiştim, tükenmişlik, kaybetmişlik, geç kalmışlık duygusu yoktu :( barıştığımı sandığım hemen herşeyle yeniden kavga ediyorum şu an... hatalarım... her nerede ve ne şekilde yapıyorsam, onları göremiyorum işte! daha kaç kere duvara toslamam gerekiyor? göremediğimi, anlayamadığımı ve dolayısıyla düzeltemediğimi gördüğün halde, daha neden üstüme geliyorsun? neden o sınırsız gücün ve aklınla beni daha az incitecek yöntemler kullanmıyorsun? ne diyeceğini biliyorum: olması gereken oluyor diyeceksin... öğreniyorsun, gelişiyorsun, bunu yaşaman gerek, şu bu!.. artık bunları duymak istemiyorum ben! yanımda bir tanrı istiyorum! karşımda durup, nasıl olsa kendisi acı çekmiyor diye bana birşeyleri acıtıcı şekillerde öğreten bir tanrı değil! anladın mı? çok kızgınım ve kırgınım sana :( şu an birşeyler yapma isteğimi, azmimi, enerjimi kaybetmiş durumdayım. bu mu senin öğretme yöntemin? bu mu senin benimle iletişimin? bu mu senin sonsuz iyiliğin? ben burada, benim insan olduğumu ve ne kadar incindiğimi görmezden gelerek, bana birşeyler öğretmek için her yolu mübah gören duygusuz bir öğretmen görüyorum ne yazık ki! bu halinle benim yanımda ve kalbimde değil, her yanlışımda elime cetvelle vuran nalet yüzlü bir matematik öğretmeni gibi karşımda duruyorsun!!!

lütfen! eğer başka bir yöntemin ya da biçimin yoksa, beni eğitme artık! verdiklerini de al, yarın sabah sıradan biri olarak kalkıp; hayatıma, maaşımı ve kredi kartlarımın limitlerini düşünerek devam edeyim!!!

lütfen :(

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 26

2009-01-16T07:21:00.000-08:00

- neden hiç bir şey yapamıyorum? neden kilitlendim?
- bilmediğin bir konu. sadece esinlenmeyle çözebileceğin bir konu değil çünkü!
- amadaha önce yüzlerce örnek gördüm bununla ilgili...
- o örnekleri alıcı gözle incelemedin, teknik olarak zayıf olduğun bir konu bu...
- dışardan bakıldığında son derece basit görünüyor, hala... sorun, benim teknik olarak zorlanmam değil ki ayrıca!
- biliyorum. aklına tam olarak yatan, gerçekten "evet bu" diyeceğin, içine sinen birşey tasarlamak istiyorsun!
- doğrusu da bu değil mi? basit, sade ve sıucak birşey tasarlamalıyım...
- yapmaya çalıştığın şey, yapılabileceklerin en zoru!
- biliyorum. basit ve iddiasız görünen şeylerle insanları etkilemek çok daha zordur, bu büyük bir iddiadır aslında!
- karmaşıklaştıkça, işin içine farklı renkler, dokular ve lezzetler girdikçe, insanların dikkati dağılır, asıl olana yöneltmeleri gereken dikkat, yan ögeler tarafından çalınır. bu nedenle bu tür tasarımlar ilk başta çok daha çekicidir. ancak; ilk anda daha etkileyici ve gösterişli görünen kalabalık tasarımlar, kısa sürede yorucu hale gelir. ve bir süre sonra insanlar, bütün süslemeleri detayları bırakıp asıl olanla ilgilenmeye başlarlar. çünkü işlerine yarayan, istediklerini gerçekleştiren kısım süsler değil, tasarımın temel çıkış noktası, yani ana işlev ögeleridir. bu durumda, ilk başlarda süslere kayan dikkat giderek merkeze geri döner ve sonuçta da, başlangıçta çok güzel göz boyayan tüm fazlalıklar, giderek gereksiz birer ağırlık halini alır!
- peki neden basit daha zordur?
- kalabalık tasarımlar, gösterişli olduklarından kabul edilmeleri daha kolaydır. ilk anda daha fazla insanı daha kolay etkilerler. yalın tasarımın zorluğu da buradadır. orta karar güzelliğe sahip bir kadın düşün: bu kadını allayıp pullayarak, süsleyerek çok çekici ve etkileyici gösterebilirsin. ancak bu göz boyama, kadının soyunmaya başlamasıyla birlikte yavaş yavaş yok olacaktır! süsleri kaldırdıkça, asıl olan, yani kadının çıplak güzelliğine dikkat etmeye başlarsın ki o zaman onun o kadar da güzel olmadığını görürsün. oysa gerçekten güzel bir kadın, vücuduna sadece bir çarşaf doladığında bile güzeldir!
- yani, yalın bir tasarımın güzel olabilmesi için, "içindeki"nin, yani temel tasarım unsurlarının etkileyici olması mı gerek?
- bunun gibi bir şey... yalın tasarımın insanların dikkatini çekeceği ikincil ögeleri yoktur, bu nedenle dikkat ilk andan son ana kadar hep asıl olanda kalır. ve dikkatin ilk yöneldiği noktada, yani merkezdeki tasarım ve ögelerin yalınlığı, ilk başlarda sıkıcı gelebilir.
- peki benim ne yapmam gerek şimdi?
- zor olanı tasarlaman gerek! yani sade ve etkileyici olanı. basit düşün, basitleştir! önce bir marangoz gibi düşün: 3 tane kutun var, ve bunları kullanıma amaçlarına göre basit basit tasarla... sonra asıl kullanım amacını bozmadan, küçük bir iki detayla "kutu" olmaktan çıkarıp birer "ürün" haline getir...
- sonra?
- sonra bunları birbirleriyle basitçe ilişkilendir... birinden diğerine nasıl geçeceğini bul, ama en basit yoldan olsun bu geçiş! hangisini hangi sıklıkta kullanacaksan ona göre bir önem sırası oluştur kafanda.
- en çok sohbet kutusunu kullanacağım!-
- o zaman en gözönündeki kutu o olmalı. en işlevsel kutu! insanların en çok görecekleri kutu...
- sonra müzik kutusu var.
- müzik kutusunda neye ihtiyacın olduğunu biliyorsun zaten. bu en iyi bildiğin işle ilgili bir şey :)
- evet. onu sohbet kutusunun biraz gerisinde, ama müzik olduğu için de biraz yüksekte tutmalıyım sanırım.
- ve skeç kutusu!
- az kullanacağım. ayrıca, içinde yapacağım şeyler zaten komik olacağından, o kutunun sade ve dikkat dağıtmayacak şekilde olması gerek!
- şimdi 3 kutumuz var: sade, etkileyici, en çok vakit görülecek ve dikkat edilecek olan sohbet kutusu... ihtiyaçlara göre basitçe tasrlanmış, biraz daha geride ama biraz da yüksekte olan müzik kutusu... ve son olarak; az kullanılan, ve içinde dönecek olan curcunayı ön plana çıkaracak sade ve silik skeç kutusu...
- böyle düşününce çok daha basitleşti :) sanırım şimdi tasarlamak daha kolay olacak.
- bunları birbirlerine bağlama gerek!
- evet, bunu nasıl yapacağım?
- yine en basit ve doğrudan şekilde... basitçe bağladıktan sonra da, bu basit bağları biraz daha "işleyip" genel tasarıma ve temaya uyduracaksın. bu kadar basit!
- peki, tasarımı 2 gündür bir türlü beceremeyince neden doğrudan sana geldim ben?
- çünkü tasarım -her ne kadar fiziksel gerçekler ve ihtiyaçlar çerçevesinde yapılsa da- ilham gerektiren bir süreçtir. sonuçta hepsi aynı işlevi aynı şekilde gerçekleştiren yüzlerce otomobil modeli var, ama heğsi farklı görünüyor...
- bu dekoru, yüzlerce farklı biçimde tasarlamak mümkün, üstelik hepsi de aynı işlevsellikte. bunu benim tasarımım yapacak olan şey, yani marangoz çizimi ile benim tasarımım arasındaki fark, "ilham" o zaman?
- evet... ve benden gelen ilhamla fiziksel ihtiyaçları birleştiremeyince, ilham eksik sanıp bana geldin!
- değil mi?
- hayır... dün geceden beri aklına gelen fikirlerin tamamı uygulanabilir şeyler, hepsi de çok etkileyici tasarımlara dönüşebilecek ilhamlardı...
- eksik olan neydi o zaman?
- fiziksel ihtiyaçları basit bir kalıba döküp sistem oluşturmadın! yani bizim demin yaptığımız "marangoz kutuları"nı kullanmadın...
- tamam. bunu unutmayacağım :)
- şimdi kafanı biraz boşalt. yine de çok kolay olmayacak...
- en azından artık basit temellerim var...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 25

2009-01-14T15:37:00.000-08:00

- tekrar ben :)
- bu sıra gelmen gerekiyordu zaten :)
- şu denge mevzuunda, değişik sonuçlara ulaşmaya başladım...
- ulaştığın sonuçlara bakalım...
- öncelikle, benimsediğim tüm felsefelerde "denge" var. "herşey zıddıyla vardır" durumu yani... evrendeki herşey, birbirini dengeleyen ve birinin diğerine baskın gelmediği durumlarda doğru çalışan karşıt ikili sistemler üzerine kurulu... bu; benim, 10-12 yıldır varlığını iddia ettiğim "kişilik seçimi" teorimi de destekliyor.
- çiftler meselesi.
- evet! evrendeki herşey, ama istisnasız herşey için, bir de onun "karşıt"ı var. ki, buna benzer bir konu daha önceki bir konuşmamızda geçmişti. korku ve cesaretten bahsetmiştik.
- evet! herşey çifttir. ve bu çiftlerin her bir teki, çiftteki diğer tekin tam olarak karşıtıdır.
- ve biliyorum ki, bize verdiğin hiç bir şey gereksiz ya da zararlı değil! bu nedenle; nefreti, öfkeyi, kıskançlığı, hasedi, kini yenmeye çalışanlar, bunları "zararlı" diye nitelendirip onlardan arınmayı öğütleyen tüm felsefe ve sistemler büyük bir hata yapıyor bana göre. birşeyin zıddı olmazsa, kendisi de varolamaz. ya da asla "denge" kurulamaz!
- size herşeyi denge için verdim... hemen her kültürde varolan bir insani söz vardır: "azı karar, çoğu zarar" diye. bu sözünüz, aslında hayatınızdaki hrşey, ama herşey için geçerli... karşıtlıklar, zıtlıklar bu "karar" miktarının yakalanmasını, yani dengeyi kolaylaştırmak içindir.
- biliyorum. her ne kadar modern bazı kültürler ve benim saçma bulduğum toplumsal beklentiler aksini iddia etse de, insanın temel amacı, doğadaki diğer canlılarla aynı: insan soyunun devamını sağlamak! bu bağlamda, verdiğin herşey de bunu gerçekleştirmemizi sağlayacak ya da kolaylaştıracak şeyler!
- siz doğadaki diğer canlılardan ve cansızlardan bir noktada ayrılıyorsunuz: bilinç! diğerlerine bunu vermedim. onlar gerçekten, sadece doğa aracılığıyla onlara yüklediğim görevleri yerine getirir, kısacası kendi kaderlerini yaşar. onlar için belirlenmiş olanı. ve insan müdahalesini olmadığı herşey -insanın kendisi de dahil- kaderini kusursuz bir şekilde yaşar ve yaradılış amacı neyse, bunu "mükemmel" biçimde yerine getirir.
- insan soyunu sürdürmek için, öncelikle hayatta kalmam gerek! bunun için temel ihtiyaçlarım beslenme, korunma, yenilenme... sanırım bu kadar. beslenmek, yenilenmeyi de kapsayan bir dizi günlük insani etkinliğimin temel anahtarı. vücudumun kendi içinde bile, benim farkında dahi olmadığım dengeler var. ben bir erkeğim ama vücudumda kadınlık hormonu da var, ve bu da bir başka dengeye hizmet ediyor. vücudumdaki sıvıların, minerallerin, herşeyin bir dengesi var. bunlar benim bilincim dışında, beynim tarafından yürütülüyor.
- beslenmeni sağlamak için sana "acıkma" hissini verdim. ya da "susama" hissi. bunlar seni, vücudunda dengelerin bozulduğu ve dengenin korunması için beslenmen gerektiği konusunda uyaran basit uyarıcılar aslında.
- ayrıca pek çok durumda, canımın bazen "özel" şeyler çekmesinin de, yine dengeyle ilgili olduğunu biliyorum. fiziksel ya da ruhsal durumumdaki değişimler sonucu, belli anlarda ya da dönemlerde belli maddelere ihtiyacım olabiliyor, ya da artabiliyor. o zaman canım o maddeyi içeren yiyecekleri çekiyor. hamilelerin kahveye düşkünlüğü gibi... ya da ne bileyim, salatalığı tuzladığımda daha lezzetli bulmam gibi (sodyum-potasyum dengesi ile ilgili)
- başka şeyler de var. örneğin korku: korku; sizi, sonunu bilmediğiniz maceralara atılmaktan alıkoyan bir emniyet kemeridir. korkularınız sayesinde, tehlikeli olabilecek durumlardan kaçınırsınız, ya da tehlikeye maruz kaldığınızda, fiziksel ve ruhsal olarak o tehlikeyi daha kolay savuşturabilecek bir hale gelirsiniz, korku bunu sağlar.
- ancak, korkuyutek başına verseydin, o zaman herşeyden korkar, parmağımızı bile oynatamazdık!
- aynen öyle... cesaret, size, korkuyu dengelemesi ve temkini elden bırakmadan bilmediğiniz şeyleri de denemeyebilmeniz için verdiğim bir özellik. cesaret olmasaydı, hiç bir şey yapamazdınız. ama, aynı şekilde, sadece cesareti verseydim, o zaman da hiçbir korkunuz olmazdı. korkusuz olursan, "bana bir şey olmaz" deyip uçurumdan aşağı atlayabilirsin!
- paylaşma duygusunu vermeseydin, toplum olamazdık, sosyal hayata uyum sağlayamazdık. ama bencillik olmasaydı, sınırsız paylaşma duygusu yüzünden koyun sürüsüne dönerdik. sadece bencillik olsaydı, o zaman da sosyalleşemezdik!
- suç ve ceza, sevgi ve nefret, hasret ve vuslat, aşk ve tiksinti, paylaşımcılık ve bencillik, korku ve cesaret, uyumluluk ve uyumsuzluk, boyun eğmek ve asilik... aklına gelen herşey! hep çifttir, ve hepsi dengenin kurulması içindir!
- şu durumda aramam gereken şey tek başına sevgi, sınırsız hoşgörü, herşeye iyi bakmak iyi görmek olamaz!
- değil zaten! araman gereken, aramanız gereken şey "denge". herşeyi hoşgörmek, hata yapanın aynı hatayı tekrar tekrar yapmasına sebep olur. bu ona iyilik mi sence?
- tabi ki hayır! bir insana hata yaptığını söylemezsen, o kendini doğru yapıyor zanneder!
- bu konu, üzerinde yüzyıl boyunca konuşup, hala yeni açılımlar bulabileceğin bir konu!
- biliyorum. bahçedeki zararlı otları temizlemek, doğaya ve olması gereken doğal akışa müdahale etmektir. zararlı otların bile, orada olmasının bir sebebi var. benim bu sebebi henüz anlamamış olmam, onların gereksiz olduğu anlamına gelmez!
- o halde?
- nefret, kıskançlık, kin, öfke... tukaka ilan edilen bütün bu duygular benim bütünlüğümün ve dengemin anahtarları... bu duyguları öldürmek, onları yok etmek dengeyi sonsuza dek kaybetmek demek...
ama bir nokta var: bu duygular "sivri" ve keskin kenarlı duygular. çok sert ya da yüksek dozda kullanımları gerçekten zararlı!
- onları kontrol etmeyi öğrenmen gerek!
- evet
- o halde?
- o halde ne?
- terazinin bir kefesindekini kontrol altında tutuyorsan, diğer kefedekini de kontrol altında tutman gerekmiyor mu?
- kesinlikle! çok kabaca olumlu ve olumsuz duygu ve tepkiler diye ayrırsak, bu karşıtları... olumsuzlar olmazsa, olumlular beni yanlışa götürür. olumsuzlar çok güçlenirse bu da beni diğer taraftaki yanlışa götürür. eğer olumsuzları kontrol etmem gerekiyorsa, olumluları da aynı şekilde kontrol etmem gerekir! denge budur...
- bu konu bitmedi farkındasın...
- son cümlemi yazdım ve geri sildim. bu konuda insanlarla bu kanaldan tartışmak istemiyorum zira :)
- akıllıca ;)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 24

2008-12-29T05:53:00.000-08:00

- birşeyler ters gidiyor... hissediyorum!
- farkındayım. dünden beri kafandaki soru işaretleri kocaman oldu. sonuçta, başından beri durum aslında bu, ama şimdi haklı olabileceğine dair daha fazla şey biliyorsun. daha doğrusu duydun!
- evet. ve ne yapmam gerektiğini gerçekten bilmiyorum :( normal tavrım karşımdakine inanmaktır, zira kimsenin bana zarar verebileceğine inanmadığım için, inanmakta bir sakınca görmüyorum. yalan söyleniyorsa bile, bu beni en fazla bir iki gün üzer, ama kaybeden asla ben olmam!
- bu işin tadı kaçmaya başladı ve sen giderek artan bir şekilde, kendi kendini soru yağmuruna tutmaya başladın!
- çünkü ben belirsizlikleri sevmiyorum. ki bu işler, hassasiyetin dorukta olduğu konular! ikili ilişkilerle ilgili öğrendiğim bir şey varsa, o da, büyü bir kez bozulduğunda, bir kez "kuşku" bulaştığında bir daha kıvam tutmadığı... belki de kıskançlıkla ya da bana yalan söylendiği fikriyla kendimi dolduruyorumdur, bilmiyorum! ama bugüne dek beni hiç yanıltmayan 6 hissim, malesef tahmin ettiğim en kötü senaryonun gerçek olduğunu, kısacası kapıyı çekip çıkmamın en doğrusu olduğunu söylüyor... bir yandan neden yalan söylesin diyorum, ama diğer yandan da içim içimi yiyor.
- hiç, emin olamadığın halde devam ettiğin birşey olmadı mı? başladığın herşeyin sonucunu biliyor muydun?
- tabi ki hayır. ama bir fark var. onları yaşarken kafamda soru işareti, inanma konusunda bir sorun yoktu! tabi ki hiç kimse sonundan emin olarak başlamaz ve devam etmez... ama bize verdiğin önemli bir şey var: inanç! sonunu bilmediğimiz birşeye başlama cesaretini yaratan şey, inanç. bunu yitirdiğin an, cesaret de yok oluyor... bir ordu, savaşı kazanacağına inanırsa, o savaşa girmek için cesareti de olur. cesaret inancın ürünüdür.
- ve senin inancın çok sarsıldı...
- çok :( aslında inancımı sarsan şey sadece dışsal değil. 6. hissin sen olduğunu düşündüm hep, ama şu an hissettiğim bu da değil! belki de beynim oyun oynuyor, bilmiyorum... "içimdeki ses" gibi hissediyorum, ama o ses sensin ve sen şu an bana olumsuz bir şey söylemiyorsun. her zamanki gibi tarafsızsın ve sadece bana olan biteni sorgulatıyorsun.
- endişen ne? bu "tuhaf" olayın bitmesi mi? senin standartlarına göre, bu bir ilişki bile değil! yaşanmayan birşeye ilişki demezsin sen!
- duygular var ama ilişki yok evet... çünkü fiziki olarak paylaşılan, yaşanan birşey yok.
- o zaman bitmesinden neden endişe ediyorsun?
- belki de daha başlamadığı için!
- bir şansı, bir ihtimali, bir seçeneği; sadece bir kıskançlık ya da korku yüzünden, ya da basit bir tereddüt yüzünden elemek istemiyorsun!
- evet... yaşanmışları, denenmişleri bitirmek kolaydır. aslında birçoğu işçin daha da zordur bir şeyler paylaşılmış bir ilişkiyi, bir insanı hayatından çıkarmak. ama benim bakış açım değiştiğinden beri, yaşanmışlıkları kâr sayıp, mutlu olduklarımla yetinmek mümkün. ve bunun ışığında da, bitmiş ilişkiler, nasıl biterse bitsin, üzüntü kaynağı değil. hayatın doğal akışında sıradan şeyler. burada ise henüz yaşanmamış bir şey sözkonusu...
- üstelik çok da cazip görünen bir seçenek bu! pek çok açıdan...
- evet! bir de, her duyduğumda beni çok rahatsız eden malum varlık söz konusu. sürekli gölgesini gördüğüm, onun üzerinde hep bir karaltı olarak dolaşan kişi! ben ondan korkmuyorum, beni rahatsız etmiyor aslında... ama, Ş'nin üzerinde sürekli onun gölgesi varken, Ş'yi net göremiyorum... üstelik bahçe büyüdükçe o da büyüyor ve gölgesi daha fazla yeri kaplıyor... gerçekten bilmiyorum! tek bildiğim, bu durumun can sıkıcı olduğu :(

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 23

2008-12-26T14:17:00.000-08:00

- başkalarına da önermeye başladım... geçen hafta, arkadaşıma önerirken, bu önerinin işe yarayacağından emindim. ama bir başkasına önerirken, nedense kendimi kötü hissettim!
- biliyorum... çekim yasası gibi şeyleri olur olmaz her yerde kullananlar gibi hissettin kendini...
- evet. ve bundan rahatsız oldum. ama seninle konuşmasını önerdiğim kişi gayet ılımlı karşıladı. belki de, o da yapacak başka birşey bulamadığı için.
- samimiyete ve dürüstlüğe kimsenin karşı koyamadığını biliyoruz, değil mi?
- evet. en azından büyük çoğunluğun...
- baştan beri kesintisiz bir samimiyet ve dürüstlük içindesin. sevmediğin birşeye asla "sevdim" demiyorsun, beğenmediğine; sırf karşındaki kırılmasın diye "beğendim" demiyorsun, kimseye hatır için "evet" demedin. bu nedenle insanlar, sen birşeye evet dediğinde bunun gerçekten evet olduğunu artık biliyor.
- ve eğer ben birşey öneriyorsam, bunda samimiyimdir. ve eğer bende işe yaramışsa, onlarda da işe yarayacağını düşünüyorlar.
- evet.
- çok ukalaca olmadı mı yine? yani bunları teknik bir açıklama gibi yazarken, bir yandan da rahatsız oldum. kendimi samimiyet timsali, insanların referans kabul ettikleri çok doğru bir insanmış gibi anlatıyorum :S nerde kaldı benim tevazum?
- bazı durumlarda tevazuyu bırakıp olduğun neyse, onu söylemek ya da göstermek durumundasın. sahnedeyken yaptığın şey zeka ve yetenek gösterisi değil mi?
- ama orası sahne...
- orada neden göstermiyorsun tevazuyu? tam tersine, sahnedeyken bütün yeteneklerini ve zekânı sergileme telaşındasın!
- orası sahne ve insanlar oraya bu yetenekleri izlemeye geliyorlar zaten. bunun için sahnedeyim.
- günlük hayatta çok mu farklısın? sürekli insanları güldürmen, hazırcevap, komik bir adam olman... beklenmedik anlarda beklenmedik sözlerle insanları şaşırtman... hatta bu sohbetler. bu alıntılar... bütün bunlar zeka ve üstünlük gösterileri değil mi? madem öyle, konuştuklarımız aramızda kalsaydı... neden buraya yazıp herkesin ne konuştuğumuzu okumasını sağlamaya çalışıyorsun? demek ki sahne dışında da, sürekli bir kendini sergileme durumun var...
- evet ama...
- ama filan değil! sahnede olmak, insanlara yeteneklerini sergilemek, resim yapmak, oyun oynamak, iyi araba kullanmak, esprili olmak... aklına ne geliyorsa; hepsini, kendinizi göstermek için yapıyorsunuz. kendi zekânı göztermek için espri yapmayı kullanırken mütevazı değilsin de, "ben zekiyim" demek için neden mütevazı olman gerekiyor?
- birinde söylüyorum, diğerinde yapıyorum. bu ikisi aynı şey değil! ben çok iyi araba kullanırım demekle, gerçekten iyi araba kullanmak farklı şeyler...
- sahneye çıkmak, "ben sizden daha iyi şarkı söylüyorum" demek değil mi?
- nasıl yani?
- böyle bir iddiası olmayan, diğerlerine kendisini izletebilecek bir üstünlüğü olduğuna inanmayan biri sahneye çıkar mı? sen sahneye çıkmakla, "bende izlemek isteyeceğiniz birşey var" demiş olmuyor musun?
- evet oluyorum.
- madem söylemekle yapmak arasında fark var, önce yapıyor musun yoksa söylüyor musun? bir düşün bakalım...
- önce yapıyorum.
- hayır! önce söylüyorsun. önce iddiada bulunuyorsun. "ben sizden daha iyi şarkı söylerim, sizden daha yetenekliyim ve bu nedenle sahneye çıkacağım, siz de beni izleyeceksiniz!". sonra sahneye çıkıp bu söylediğini ispatlıyorsun!
- hiç böyle düşünmemiştim.
- bu blogu açıp, konuştuklarımızı buraya yazmakla; insanlar, "bakın ben okumaya değer şeyler yazıyorum, bunları okumak isteyeceksiniz, ben de okumanızı istiyorum" diyorsun. yani önce iddiayı ortaya atıyorsun, ondan sonra iş ispata, yani icraata geliyor.
- bu durumda, aslında ben mütevazıyım demek de, sonradan ispat edilmesi gereken bir iddia...
- karmaşık düşünmeyi seviyorsun :) devam et...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 22

2008-12-24T07:09:00.000-08:00

- açılmak istemeyen birini ne kadar açabilirim?
- istediğin kadar. çünkü elindeki silah, onların karşı koayamayacakları bir silah. dahası, bu silah görünmezdir, bu nedenle vuruldukları ana kadar hiçbir şeyin farkına varmazlar.
- bu yüzden mi kendilerini aniden ve tepkili bir şekilde geri çekiyorlar?
- karşındakinin sana tokat atmasını zaten bekliyorsan, tokat sadece canını yakar. ama eğer buna ihtimal dahi vermiyorsan, kısacası hazırlıksız yakalanırsan acı 2 katına çıkar. tokat aynı olsa bile!
- çünkü, aptal durumuna düştüğümü düşünürüm. gelmekte olan tokadı farkedemediğim, önlem alamadığım, bu kadar kolay avlandığım için kendime kızarım...
- bu yüzden samimiyetini ölçülü kullanmalısın...
- yine dürüst ve doğrudan oluşu, daha az rahatsız olmamı sağlıyor sanırım.
- evet çünkü bu senin yaşam felsefen: iltifatları dolaylı, eleştirileri -ama samimi eleştirileri- doğrudan duymak!
- ayrıca buradaki bir eleştiri değildi zaten. ifade biçimi bile, tam benim sevdiğim tipteydi; yargılamadan, topa tutmadan... beğeni konusu olandan değil, doğrudan kendi beğenisinden bahsederek konuştu; "ben beğenmedim". bu tavır önemli benim için. birşeylere kötü demek için, elde gerçekten ölçülebilir, matematiksel olarak sayılabilir ölçütlerin olması gerekir. neye göre iyi? neyle kıyaslandığında kötü? hangi eleğin altında ya da üstünde? bu konu saçma sapan yerlere çekilen ve çok kolaylıkla tartışmaya çevrilebilen bir konu.
- peki ya onun dışındaki tavrı? bunu değerlendirmeden duramazsın sen :)
- tabi ki değerlendirdim. hayatta yapmayı en sevdiğim şey dedektiflik. bir kelimeden, birşeylerin ortaya konuş biçiminden bile bir iz bulup karşımdakini analiz etmek... söz konusu kişi, beğenmeyen kişi. duvarın üzerine kadar çıkarttım onu sanırım.
- o kadar büyütme!
- tabi ki büyütmüyorum. sadece örnek :) ben bahçenin dışındayım. ilk karşılaştığım an bile net olarak görünen birşey vardı ki, o da bu kişinin kendine küçük ve müdahalesiz bir dünya yaratmak istediği ve oraya alacaklarının da az miktarda olacağı. oraya büyük geleceğimi hissediyorum, bu ukalalık değil. kişinin gelişmişliğini ya da kalitesini, bahçesinin büyüklüğü belirlemez sonuçta. bu yalnızca bir tercih...
- devam et.
- küçük ve kendine yeten bir bahçede, huzurlu ve sağlam temelli bir dünya var orda. dışarıyı duymadığı sürece sorun yok. ben ona, duvara tırmanıp dışarıya, bana bakması için seslendim. ancak o isteksizdi. ki buna şaşırmadım. sonunda duvarda açtığı küçük bir delikten bana baktı ve benimle biraz konuştu.
- belki de bahçe duvarının üzerine çıkıp konuşmuştur seninle?
- hayır sanmam. o, dış dünyayı o kadar geniş bir açıdan görmek isteyecek birine hiç benzemiyor. dahası, o küçücük delikten konuştuğu süre boyunca da, gözlerini kapalı tutmaya çalıştığını hissettim.
- bunlar senin tahminlerin.
- elimdeki tek veri bu. ayrıca, evet bunlar tahmin ama, ben zaten herhangi bir hamle ya da plan yapmıyorum ki! sadece o duvarın gerisinden bir kez konuştuk ve ben hayatıma devam ediyorum. bu arada o da konuşmaya karar verirse onunla konuşurum.
- duvarın diğer tarafında, oturup sana seslenmesini beklemiyor musun yani?
- seslenirse duyarım. ama duvarın dibinde bekleyemem kimseyi :)
- ya duymazsan?
- sesini yükseltsin o zaman!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 21

2008-12-23T03:25:00.000-08:00

- ben 2. olamam!
- olma da zaten...
- şu an hissettiğim şey... tam bir öfke değil. biraz daha farklı. nedir tam olarak bilmiyorum. hayal kırıklığı tabi ki. çünkü karşımdakinin samimiyetine her zaman inandım, şu anda da inanıyorum. bu tercihi isteyerek yapmadığını düşünüyorum. ya da buna inanmak işime geliyor diyelim...
- biraz konuşalım.
- tamam...
- yanlış yaptığını, rest çektiğini düşünmüyorsun şu an...
- aslında rest gibi algılanabilir ama değil bence. çünkü ben olsam da olmasam da, onun kendi hayatı için alması gereken bir karar bu! ayrıca, ben ve o, hayatımıza birbirimizi bütünüyle dahil ettiğimizde dahi ben 2. olarak kalmaya devam edecektim. en azından bir süre. ve bu, benim tarzım değil!
- başından beri söylediklerinde tek bir değişiklik yaptı ve sen de bu yüzden haklı olarak çekildin...
- evet! az önceki konuşmaya dek, benimle resmiyet kazandığı an, tek olacağımı sanıyordum. ama bugünkü konuşmayla anladım ki, olmayacakmışım. bunun için değil ben, kendisinden bile daha büyük sebepleri olduğunu söylüyor, ve buna inanma konusunda kararsızım. ama bir yandan da düşünüyorum; neden yalan söylesin, öyle diyorsa öyledir...
- ama sonuçta "aşk bunları da göze almayı gerektirir" diyorsun sen...
- evet öyle. "imkansız" dediği an bütün köprüleri attı! bana duyduğu aşktan, benimle ilgili hislerinden ve bana olan isteğinden daha büyük birşeyler olmamalıydı! yanlış bir beklenti belki... ama, ben ona bu kararlılıkta gitmiştim, ve aynı kararlılığı bekledim ister istemez. herkes benim istediğim gibi davranmak, seçimlerini benim yöntemlerime göre yapmak zorunda değil, öncelikleri farklı olabilir. ama sonuçta, varılacak noktaya bakarsak; şu an için durumu idare etsem bile, ileride çok daha kötüsü olacaktı! resmileşmemiş birşey için ondan birşeyler bekleyemem tabi ki, ama resmileştiğinde bile şu ankiyle aynı sonucu alacağımı öğrendikten sonra... buna devam edemem! ben, benim kadar gözü karasını istiyorum...
- bu normal bir istek. hız yapmaktan hoşlanan biri hızlı giden otomobilleri sevecektir. bütün otomobiller hızlı olmak zorunda değil, ama sen hızlı gitmek istiyorsan, gidip hızlı bir otomobil alacaksın! ya bunu yaparsın, ya da hızlı olmayan bir otomobil alıyorsan da, onun hızlı gitmemesini şikayet konusu yapmazsın!
- ben birinciyi seçtim. istediğimi alamayacağımı anladığım an, onu zorlamak yerine, kendimi ondan çektim. eğer şu an hala devam ediyor olsaydım, son konuşma bir bitişle noktalanmış olmasaydı, şu an için şikayet etmeye hakkım olmazdı, zira onun şartlarını bildiğim halde devam ettiğim için ben sorumlu olurdum.
- şikayet etmek ya da zorlamak yerine, bıraktın.
- evet, zira ondan istediğimi -ki ben bunun temel bir hak olduğunu düşünüyorum- vermesi için onu zorlamamın bir manası olmayacaktı. benim zorlamamla elde edeceğim birşeyin de manası olmazdı ayrıca! o beni kendi kalbinde, kendi aklında ve hayatında birinci sıraya yerleştirseydi, zaten ben ondan istemeden önce o bunu yapardı. ben böyle düşünüyorum, doğru bildiğim budur! - peki ya, o ve hayatı hakkında bilmediklerin?
- bunlardan sorumlu muyum?
- bir anlamda...
- söyleseydi, bana açıklasaydı, neden özgür olamadığını benimle paylaşsaydı, bunun için savaşırdım! bunu biliyorsun... inandıklarım, doğrularım ve isteklerim için savaşmaktan hiç kaçmadım ben!
- peki şimdi ne yapacaksın?
- bilmiyorum... gerçekten bilmiyorum. tek bildiğim bir süre birşey duymak istemediğim... kendimi neredeyse dalga geçilmiş hissedecek gibi oldum bir kaç gün önce! bunun olmadığını biliyorum, ama dediğim gibi; ben bu şekilde devam edemezdim ve etmeyeceğim de... sanırım benim için yine acı bir ilaç vaktiydi...
- senin için ne yapmamı istiyorsan bunu yapacağım.
- sükûnetimizi koru... ve ne olursa olsun, beni, ona kötü şeyler söylemekten, onu kırmaktan, köprüleri atmaktan alıkoy! lütfen... onu seviyorum. iyi olsun. iyi yaşasın... onu sana emanet ediyorum :(

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 20

2008-12-21T00:53:00.000-08:00

- konuşmamız gerek.
- tam anlamıyla rahat değilim.
- bu yüzden konuşmamız gerek zaten!
- yanlış bir şey yaptığımı sanmıyorum...
- konuşalım...
- dürüstlükten hiç taviz vermedim. onu kızdıracak dahi olsa, ona dürüst davrandım. pekala yalan söyleyebilirdim ama söylemedim...
- evet
- ama o bana "beni üzmemek için yalan söyle" dedi... işte sanırım bu benim midemi altüst eden. çünkü insan, başkalarının kendisine, onlara davrandığı gibi davranmasını ister. yani ben herkese dürüstsem, herkesin de dürüst olmasını isterim. o, benden, onu mutsuz etmemek için yalan söylememi istiyorsa, o halde o da beni mutsuz etmemek için yalan söylüyor olabilir!
- ve bu durumda, duymaktan ne çok nefret ettiğin şeyi her duyduğunda, korktuğun başına geliyor olabilir.
- evet, aynen öyle... bana yalan söylüyor olabileceği çok konu var, ama bunlardan hiç biri benim midemi bulandırmaz. zira bunlar ilişki ile ilgili şeyler değil. binanın üst katlarındaki duvarları inceltmek o binayı çökertmez. ama burada bir yalan varsa, bu yalan ta temelde! yani herşey bir yalanın üzerine kuruluyorsa... o zaman üzerindekiler de yalandır. en azından kolay yıkılır gerçeklerdir. başka bir şey daha var: ona bir kez yalan söylersem, ve o da bunu bilirse -bunu o istemiş olmasına karşın- bir daha bana nasıl güvenecek? bunu hiç düşünmüyor...
- yalanlarını hatırlamak zorundasın üstelik. hangi durumda hangi yalanı uydurduğunu unutmaman gerek ki, hikayen tutarlı olsun.
- evet. yalanlar çoğaldıkça karıştırma riski artacak, bu sefer gerçekten bir yalan döngüsüne girecek herşey. bu kez doğruyu söylediğimde bile "mutsuz etmemek adına yalan söylüyor" durumunda kalacağım!
- ve bütün bunlar iştahını kaçırdı.
- çok! herşeyden hkolayca vazgeçmek tarzım değil biliyorsun. uğraşmayı, emek harcamayı seviyorum. haketmediğim şeyler konusundaki hassasiyetimin her iki yönde olduğunu da biliyorsun!
- evet biliyorum. nasıl ki kötü şeyleri haketmediğin halde başına gedikleri zaman "ben bunu haketmedim" diyorsan, hakkın olmayan iyi şeyler için de aynı dürüstlükte ve hakkaniyette davranıyorsun.
- bu biraz ukalalık gibi oldu... kendi adıma yani.
- ama gerçek bu! gelişmiş bir hakkaniyet duygusu, sıkı çalışan bir vicdan ve her iki yöne de eşit güçte dağılmış bir bilinç... seni, onları üzme pahasına da olsa, sevdiğin insanlara yalan söylemekten alıkoyan da bu zaten.
- her iki yönde?
- beynin iki yönlü çalışır. o, sizin ruhunuzla vücudunuz arasındaki köprüdür. kalbin ve ruhunun temel bilgi kaynağı benim, ama bu, ruhunun da dünyadan hiç beslenmediği anlamına gelmez! bir müzik parçasının seni ağlatması, bir komediyi izlerken gülmen, bir kadına aşık olmanı sağlayan fiziksel özellikler, bir kokuyu duyduğunda onun sana hatırlattığı kişi ya da olayla ilgili hatırladığın duygular. bak farkettin mi; tüm bu örneklerde, fiziksel dünyadaki bir etkiden, yani 5 duyu ile algıladığın fiziksel bir gerçeklikten, ve bunun sonucunda ruhunda gerçekleşen tepkilerden bahsediyorum. fiziksel dünyayı beynin ile algılarsın, duygulanma beyinde değil ruhtadır, ama ruhun o duyguyu sağlayacak etkene beynin sayesinde ulaşır.
- peki diğer taraf? yani iki taraflı dediğin şey?
- ruhundaki dalgalanmaları, duygularını, tepkilerini anlatabilmek için yazıyı, müziği, konuşmayı, sesi, renkleri, resmi vb. kullanırsın. bunları fiziksel dünyaya aktarabilmeni sağlayan da beynindir ;)
- anladım sanırım...
- zor birşey değil...
- şu an bu konuşmayı seninle yapıyorum. bunun için beynimi değil, kalbimi kullanıyorum. çünkü seninle iletişim kurduğum yer kalbim. ancak bu konuştuklarımızı kavramlara dönüştürmem, daha da önemlisi onları buraya aktarmam beynim sayesinde oluyor. beynim kaslarıma gerekli emirleri gönderip bu yazıların yazılmasını sağlıyor. bir yandan da, gözlerim, ekrana yazılanları beynime gönderip doğru yazılıp yazılmadıklarını kontrol etmemi sağlıyor.
- aynen öyle :)
- peki ben ne yapmalıyım şimdi?
- bekle... sadece bekle. diğer yanda düşündüğün gelişmeler oluyor. HS ile sohbetiniz tahmin ettiğin etkiyi sağladı. onun ruhundaki dalgalanmalarını, aklının karıştığını biliyorsun...
- hayatının bu döneminde dinginliğe ve sükûnete ihtiyacı var ve ben bunu biraz bozdum sanırım.
- evet
- bununla ilgili sıkıntılı. ama, bir yandan da bu sıkıntıları gidermenin kendi elinde olduğunu farketmeye başladığını, bunun için cesaret topladığını hissediyorum. hayatında bazı değişiklikler yapacak ve bunların sonucunda özgür ve kendi kararını vermiş bir insan olacak.
- ve bunlar olana kadar beklemen gerek.
- sence beklediğime değer mi?
- bu sorularına asla cevap vermediğimi bilirsin... sana geleceği hiç söylemedim. ben sana sadece şu andan bahsederim, daima ;)
- diğer konu?
- doğruların doğru...
- yani; büyü bir kez bozuldu... eski samimiyeti hissetmiyorum. hissedemiyorum. bu elimde değil... ve bu şartlar altında, olaya sakin ve dingin yaklaşmam gerek... ve ne olacaksa zaten olacak, öyle mi?
- evet. aklını boşaltmaya çalış... en azından yanlış bir şey yapmadığını biliyoruz...
- peki ama, 35 yaşında bir insan olarak, sence bu "çocuk"a daha ılımlı, daha hoşgörülü ve yumuşak davranamaz mıydım?
- davranırdın.
- peki neden bunu şimdi düşünüyorum? ya da şimdi telefon açıp bunu yapmalı mıyım? işte bunu kestiremiyorum...
- içgüdüsel hareket ettin. her zaman yaptığın gibi. beyninin çarpık filtrelerini dahil etmediğin, temiz, ilham kökenli bir davranıştı seninki. biraz bekle. zamanı geldiğinde doğru şeyi yapmak için harekete geçeceksin, kendiliğinden...
- bazen birine bir mesaj atmak isterim, yazarım silerim, yazarım silerim, defalarca kez. bir türlü içime sinmez. bir şeyler yanlış gelir, en sonunda vazgeçerim. aradan bir süre geçer, aynı kişiye aynı mesajı aynı cümlelerle yazdığım halde, bu kez içime siner ve o mesajı o kişiye tereddütsüz yollarım.
- çünkü artık herşey o mesajın gönderilmesi için hazır ve uygundur!
- şu anki durumda da, o anı beklemeliyim sanırım...
- bekle bakalım.

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 19

2008-11-17T16:34:00.000-08:00

- merhaba
- gel bakalım :)
- geleceğimi biliyordum tabi ki de.
- evet!
- şu anki huzurumu ve rahatlığımı seninle paylaşmak istedim. gerçi sen zaten bunu biliyorsun ama ben seninle bunu konuşmak istiyorum. belki bu konuda henüz bilmediğim bazı özel açılımlar vardır.
- huzurunun temel nedeni, vicdanen temiz olman.
- bir trafik kazası yaptığımda, bu kazada temel kusurlunun ben olmadığımı ve hatta aslında bütünüyle suçsuz olduğumu biliyordum. ama yine de, polis tutanaklarında karşı tarafın %100 kusurlu görüldüğünü öğrendiğim an büyük bir rahatlama hissettim.
- her ne kadar kurallardan ve toplumsal alışkanlıklardan uzak da yaşasan, sonuçta toplumla sırf inat uğruna zıtlaşan, farklı olmak adına toplumsal değerleri yıkamaya çalışan biri değilsin.
- evet! iyi niyetle ve kimseye saygısızlık etmeden doğru bildiğim yolda yürümeye çalışıyorum. kendim için doğru olduğunu bildiğim yol standartların çok dışında olduğundan, sıklıkla, insanlarla çatışıyorum. ama bunlarda amaç insanlarla çatışmak değil, sadece benim onların yollarına saygı gösterdiğim kadar bana saygı gösterilmesini istiyorum. herkes yanlış yaptığını düşündüğü insana, kendince doğru olanı gösterme hakkına sahiptir. ama gösterilen de aynı şekilde kendi doğrusu savunma ve o doğruda ısrar etme hakkına sahip olmalı.
- işte bu nedenle, birileri senin davranışını onayladığında -normalde, onaylanmışlardan uzak kalmaya alışmış olmana rağmen- kendini iyi hissedersin. çünkü senin konumundaki bir insan için, onaylanmak; aykırı ya da kimi zaman anarşist tavrının arkasında, saf ve temiz bir iyi niyet olduğunun, herhangi bir art niyet gütmediğinin anlaşılmış olması demek. ki senin için en temel değerlerden biri bu: iyi niyetli olmak. senin görevin iyi olmak değil, iyi niyetli olmak ve iyi olmaya çalışmak, başarmak değil elinden geleni yapmak, mükemmel olmak değil bunun için çaba harcamak. onlaylandığında, karşındakinin sende art niyet aramadığını anlıyorsun, ve bu senin gibiler için çok önemlidir.
- sanırım evet.
- sen sanmaya devam et :) sana bunu ben söylüyorum, sanmaktan bahsediyorsun.
- dün de söylediğim gibi, henüz herşeyi çok net ve temiz gördüğümü, mükemmeliyete eriştiğimi hiç sanmıyorum. ve bütün konuşmalarda ilk kez, konuşmakta olduğum kişinin tanrı olduğundan şüpheliyim.
- işte bu da senin zayıf noktan!
- zayıf mı?
- kendinde kusur aramak, kendini eksik görmeye çalışmak! tevazunun aşırı boyutta olanı... yıllarca tevazudan uzak kalan benliğini terbiye etmek için bu kez de abartılı bir tevazu yaratıyorsun! mükemmel değilsin evet, zaten kendinden bunu beklememen gerektiğini de bilecek kadar kafan çalışıyor!
- şu halde kendimi neden rahat bırakmıyorum?
- burada bir paradoks var!
- mükemmele yaklaştıkça tevazu artıyor... ve tevazu arttıkça mükemmel uzaklaşıyor!
- kabaca evet! aslında mükemmel uzaklaşmıyor. mükemmele yaklaştıkça artan tevazu yüzünden, gittikçe artan bir hızla kendini mükemmele daha uzak görmeye başlıyorsun.
- bunu anladım ama nasıl anlatacağımı tam bilemedim... şimdi ben gittikçe olgunlaşıp geliştikçe, bütün temel felsefelerde olduğu gibi, alçakgönüllülük esas olmaya başlıyor. yani basamakları tırmanıp yükseldikçe, mükemmel anlayışım da benimle birlikte tırmanıyor. bu arada, giderek artan tevazu yüzünden ben kendimi olduğum basamaktan daha aşağıda görmeye başlıyorum. ben 3 basamak çıktığımda, yeni öğrendiklerimin ışığında mükemmel anlayışım da 3 basamak daha yükselmiş oluyor. ancak bu 3 basamağı tırmandığımda edindiğim olgunluk ve alçakgönüllülük, kendimi hiç yükselmemiş gibi değerlendirmemi sağlıyor.
- tam olarak değil, yükseldiğinin sen de farkındasın! ama olgunluk arttıkça hayata ve ilişkilere başka pencerelerden bakmaya başlarsınız. bu nedenle de yükselmenize ve bunu farketmenize karşın, hayata giderek daha alt pencerelerden bakmayı denemeye başlarsınız! burada devreye gururunuz girer. tıpkı; bir fakire, aslında kendinizin güçlü olduğunu kendinize ispatlamak için sadaka vermeniz gibi, yükseldikçe daha alt pencerelerden de hayata bakabildiğinizi kendinize göstermek, kısacası tevazunuzun artması sizi mutlu eder. alçakgönüllülük pekçoğunuz için gurur verici bir şeydir, bir erdemdir. buna sahip olan bununla gurur duyar. işte bu noktada egonuz kontrolü ele geçirir ve sırf o gururu daha çok yaşamak için tevazunun dozunu abartırsa, bu kez kendinizi gerçekten aşağı görmeye, kendi gelişiminize karşı körleşmeye başlarsınız!
- anladım sanırım. eğer otomobilimle giderken 90'la gidiyorsam bu sıradan bir durumdur. ama olgunlaşıp daha fazla bilgi edindikçe hızım artar. 170'le giderken, aslında daha ne kadar gelişebileceğimi ve 90'la giderken büyük bir gelişme gibi görünen 170 rakamının ne kadar önemsiz olduğunu anlarım. bu durumda artık 170'le gitmek övünülecek birşey değildir. bu kez de 170'le gitmeyi övünülecek birşey olarak görmeyecek kadar olgunlaşmış olmakla övünmeye başlarım. yani kendi tevazumla övünürüm.
- ve?
- egolarım bu kendi tevazumla övünmeyi artırınca, aslında yüksek bir hız olan 170'i önemsememeye başlarım!
- tehlikeli olduğunu görüyor musun?
- evet! yüksek bir hızdayım ama gurur verici tevazum yüzünden yüksek hızda değilmişim gibi davranıyorum!..
- o yüzden artık egonun bu konudaki baskısından kurtul ve kaçla gittiğinin farkına var. bu hızda sorumluluğun çok fazla. ve hız arttıkça sorumluluk da artmaya devam edecek!
- öğrendikçe, öğrenilmesi gerekenler de artıyor!
- ama öğrendikçe öğrenme hızın da artıyor ;) daha çok bilgi ve güç, daha çok sorumluluktur. işte bu yüzden bu noktadasın! bu gece güzel biriş çıkarttın :)
- teşekkür ederim. bu gece orada olduğum ve olduğun için...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 18

2008-11-15T14:10:00.000-08:00

- şimdi ne yapmam gerekiyor? sana gerçekten ihtiyacım var, sinirlerim bozuk ve kendimi kötü hissediyorum. insanlar hakkında kötü niyetli ve olumsuz düşünmeye alışık değilim, ama bu kişi hakkında başka türlü düşünme şansım kalmadı!
- unut!
- izlediklerim keyif vermiyor. hiçbir şeye odaklanamıyorum şu an! canım sıkkın...
- kendine haksızlık etme. sana bunu yapmaya çalıştığını düşünüyorsun değil mi?
- evet
- kendini rahat bırak. kibar ya da olgun davranmak zorunda değilsin. sadece insansın ve öfke en doğal tepkilerinden biri. bu öfkeyi yumuşak ve usturuplu bir şekilde dışarı çıkarman gerekiyor. sert olursan tepkisi de sert olur, çıkarmazsan sana zarar verir... ama insan olduğunu ve her zaman mükemmel davranamayacağını unutma! zaten o da bu yüzden o tepkiyi verdi...
- onu anlamamı mı bekliyorsun?
- neden bu kadar saldırgan ve yaralayıcı konuştuğunu, seni neden aşağılamaya çalıştığını biliyorsun değil mi? annenin sana o kişi hakkında söylediklerini hatırla... kendi gözlemlerini, başkalarından onun hakkında duyduklarını. hiç bir tutarsızlık var mı, farklı kaynaklarda gelen bilgiler arasında?
- hayır yok!
- o halde?
- yine de bu yazıyı yazdıranın sen olduğundan emin değilim. bu konuşmayı gerçekten seninle yaptığmdan emin değilim.
- neden?
- çünkü öfkeliyim ve seni duyamayacak kadar yüksek sesle bağırıyorum içimden bu terbiyesiz "....."e!
- bu çok sert oldu gerçekten!
- evet! hakettiğine inanmadığım hiç birşey söylemiyorum, kimse hakkında... bu konudaki hassasiyetimi bilirsin!
- yine de öfkeni bu kadar bileyleme! güzel bir uyku çekip dinlendiğinde kendini daha iyi hissedeceksin...
- uyuyabilirsem
- bunu yapmasına izin vermemelisin.
- çok kırgın, öfkeli ve gerginim. bu şartlar altında mantıklı ya da kontrollü davranmamı mı bekliyorsun?
- asıl bu şartlarda bunu yapman gerek. sakin ve dinginken, işler temiz bir şekilde ilerlerken mantıklı olmak, akılcı ve kontrollü davranmak kolaydır. şu an bir kriz durumundasın, ve asıl şu an ihtiyacın var mantığına ve kontrole! bu senin şu an geçmek zorunda olduğun bir sınav. ben bu sınavın büyüklüğünü ve onu geçmeye ne uzaklıkta olduğunu biliyorum. inan o kadar da zor değil...
- ben bilmiyorum ama!
- senin kendi cümlelerin: "taş kadar sert olursan kırılırsın, çelik kadar esnek olursan, herşey bittiğinde eski haline dönersin"
- şu an o çeliği onun gö...
- hişşt! tamam... bana odaklan. ona değil. şu an ihtiyacın olan benim, bana odaklanman gerekiyor. tabi rahatlamayı gerçekten istiyorsan. yazdığın mail bence yeterli, kararında! haddini bildirecek kadar sert, onun seviyesine inmeyecek kadar düzeyli.
- şu an, hala, kiminle konuştuğumdan emin değilim.
- senin tarafından olmam mı tuhaf?
- tuhaf değil, belki gerçekten haklıyım. ama kırgınlık ve öfkenin yarattığı gürültüde, duyduğum gerçekten sen misin emin olamıyorum.
- neden konuşmaya başladın birden?
- öfkeli olduğum için. hıncımı alamadım. seninle konuşmanın iyi olacağını düşündüm.
- peki sence ben, seninle arama başka bir şeyin girmesine izin vermiş olabilir miyim? hele ki sen bana ihtiyacın olduğunu bu kadar açık söylemişken?
- bilmiyorum. daha önce de sana çok ihtiyacımın olduğu pek çok durumda beni yalnız bıraktın. şu anda da, kendi kontrolümü elime almayı öğrenmem, öfkemi kontrol edebilme yetimi geliştirmem için kasten yalnız bırakılmış olabilirim. hayatımın şu evresinde, bütün bu olaylar neye hizmet ediyor, bunu anlayamıyorum... bir kaç aydır huzurlu ve rahattım, şimdi ne gereği vardı da herşey yeniden başa döndü?
- hiç birşeybaşa dönmedi! yeni bir aşama bu. olması gerekenler bazen çok acı vererek ya da bütün huzurunu yok ederek gerçekleşir, eğer başka yolu yoksa. şu an öyle bir noktadasın! normalde bunu sana söylemezdim ama, görüyorum ki; öfke seni epey hırpalamış. en basit ve her daim farkında olduğun bir gerçeği bile göremiyorsun şu an!
- bilmiyorum. bu gerçekten sensen, ki bundan emin olmayı çok isterdim...
- evet?
- keşke emin olabilseydim.
- hadi ama! odaklan... seninle benim aramda sadece senin beynin olabilir, o da sen izin verirsen...
- tamam işte, ondan bahsediyorum zaten. öfke yüzünden kendi beynim sen zannediyor olabilirim. tabi bu durumda bu cümle de manasız oluyor. eğer kendi beynimle konuşuyorsam, onu sen zannettiğimi nerden bileceğim ki? bilmiyorum, çok karışık!
- sakinleş... gözlerini kapa. bana odaklan. sana huzur vereceğim. ihtiyacın olan huzuru. lütfen bana odaklan.
- deneyelim...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 17

2008-11-15T08:17:00.000-08:00

- konuşmamız gerek!
- biliyorum...
- tereddütteyim.
- abartılı, haksız ve beklediğin gibi savunma değil saldırı!
- haklı yönleri var
- haksız yönler o kadar fazla ki, haklı kısımları da silip süpürüyor.
- yine de haklı yönlerini hala okuyabiliyorum.
- tepkin iyiydi... ilk başta yazdıklarını yazmaya ve dalga geçmeye gerçekten hakkın vardı! ama bunu yapmadın...
- bunu yapacak birisi olmadığımı biliyorsun.
- biliyorum. bu nedenle kendini şu an olduğundan çok daha iyi hissetmelisin!
- ben şu an hortum meselesine taklılmış durumdayım. haklı ve doğru bir benzetme. gerçi benzetmenin kaynağı da o değil, bu benzetmeyi yapmasını bekleyebileceğim biri... aklımdan çok fazla şey geçiyor. gürültü yaratıp kendini aradan sıyırmaya çalışıyor, böyle hissediyorum, hatta bundan eminim.
- öfkelisin.
- ister istemez. biri beni birşeyle suçladığında ya da eleştirdiğinde kendimi savunurum, yaptıklarıma ya da yapmadıklarıma haklı gerekçeler ararım, karşımdakine saldırıp laf kalabalığı yaratarak işin içinden sıyrılmaya bakmam ben.
- o bunu yapıyor değil mi?
- yapmıyor mu?
- ...
- bütün haksız yakıştırmaları ve zırvalamalarını bir kenara bırakırsak, ki bıraktım zaten; bu yüzden ona cevap bile vermedim, bu basınç sorununda bir arpa boyu yol katedemediğimi görüyorum.
- çok yol katettin...
- belki de seninle konuşmak için yanlış zamanlama... şu an öfkeliyim ve söyleyeceğim herşeye onay arayacağım. kendimi temize çıkarmam gerek!
- C'yi bu yüzden aradın. kendini gerçekten kötü hissettiğin için...
- evet. ve hala da çok iyi hissetmiyorum...
- biraz zamana bırak, dinlen, kendi projelerine ve yapmak istediklerine odaklan. herşey kendiliğinden hallolacak, sakin ol. son zamanlarda dinginliğin yeniden azalmaya başladı, farkındasın sen de. çünkü kanalize olmuş bir halde ferhat'la yapacağın projeyle uğraşırken, bir anda projeyi askıya alıp boşa çıktın. yapacak bir şeyin kalmayınca enerjin yine kontrol edebileceğinin üzerine çıktı. ya o projeye geri dön, ya da C ile konuştuğunuz tarzda bir proje için yoğunlaşmaya çalış!
- bilmiyorum.
- bilme... sadece yap! sakinleş ve huzura geri dön... senin için kötü birşey olayacak bunu biliyorsun. liman belli, oraya doğru gitmeye devam ediyorsun. aklını boş ve temiz tut olabildiğince. şimdilik bu kadar.
- sana ihtiyacım var şu an... çok!
- çık hadi dışarı, aklından geçeni yap!
- bilmiyorum...

dua

2008-10-26T05:23:00.001-07:00

gökyüzüne bakıyorum. aslında bakmam gerekmeyen yere. mavi... kuşlar senin gölgende yüzüyor buluttan buluta...

içimden çok şey geçiyor. müziği verdin bize. kedileri, coşkuyu, cesareti, aşkıyı, öfkeyi. sende olan bizde, bizde olan senden. senin gücünde birleştik, senin aşkınla evren oldu burası...

dünyaya bir tohum düştüğünde, tüm yürekler onu kutsar, tanısın tanımasın!

gözyaşları senindir, kahkahalar senin... senin büyük ve sonsuz bahçende oyunlar oynarken, senin ışığına yürürüz bilsek de bilmesek de!

uyku senin yanındadır, uyanıklık senin peşinde. sana bakarız göğe her baktığımızda, birbirimize, yarattıklarına, var edip bize sunduklarına baktığımızda...

lezzet senin ödülündür bize, zevk ve tutku, zafer ve coşku, korku ve utanç; hepsi senin gövdende birleşir birgün!

yenenler yenilenleri kucakladığında sen dokunursun bu topraklara...

kanadının geçtiği her yerde özgürlük şarkıları söylenir. senin ellerindedir güven ve kutsanma...

denize açılan gemici seninle birliktedir. çalışan her yürek seninkiyle atar. her nota, her mısra senin sonsuzluğundan bize akan damlalardır...

seni biliriz, görmediğimiz ama bizi en çok sevenin o olduğunu bildiğimiz sevgili babamız...

sonsuzluğu sorarlarsa birgün, parmaklarım seni gösterir; her baktığım yerde, her düşündüğüm şeyde, aşkta ve ölümde senin adına buluşur ruhlar!

hayatım ve varlığıma yüklediğin her güzellik için teşekkür ederim.

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 16

2008-10-22T05:30:00.001-07:00

- son günlerde seninle konuşmuyor muyuz, yoksa ben konuşmaları kanıksadım mı artık?
- neden böyle düşünüyorsun?
- birşeyler yazmadığımı farkettim.
- şu sıra üzerinde çalıştığın projeye çok fazla odaklanmış durumdasın. bu nedenle, şarkı yazarken ihtiyaç duyduğun sessizliği sağlamak için, sana melodileri/sözleri göndermek dışında pek ses çıkarmıyorum. ve senin de bu durumdan memnun olduğunu biliyorum.
- dün gece hissettiğim karmaşıklık neydi peki?
- bir süredir, fazla uykunun, özellikle de öğleye kadar uyumanın iyi bir şey olmadığını hatırlamaya başladın. az uyku, eskisinden daha fazla zihinsel ve bedensel etkinlik, bu arada belli bir aradan sonra yeniden "üretim"e geçmiş olmanın verdiği manevi tatmin. kendini iyi hissediyorsun; çünkü uzun süredir atıl durumda olan zekânı, yaratcılığını, bedenini yeniden ve üstelik eşgüdümlü bir şekilde kullanmaya başladın.
- eşgüdümlü?
- evet. inandığın bir proje var, ve senin sözlerinle açıklarsak: inanmak ve hayal etmek sizin için bir ihtiyaç. sen uzun bir aradan sonra yeniden bu ihtiyacını gidermeye başladın; bu yeni projeyi ciddiye alıp uğraşarak.
- bu arada yarattıklarımı sunulabilir hale getirmek de epey bir zihinsel etkinlik gerektiriyor.
- ve projenin can damarı olduğunu düşündüğün kişilerle görüşmek ve kırtasiye işlerini yürütmek için de fiziksel olarak çalışmaya ve koşuşturmaya başladın. yani özetle; tek bir hedef için bedenen, zihnen ve ruhen çalışıyorsun. 3'üyle aynı anda! bu uzun süredir yapmadığın birşeydi...
- dün gece sahilde bekleşirken, kendimi çok mutlu hissettim. yorgundum, uykum gelmeye başlamıştı, hava serindi ve ben yapacağım görüşmenin nasıl olacağı ve nasıl sonlanacağı hakkında pek de bir fikre sahip değildim. ama mutluydum. gecenin o saatinde, inandığım bir proje için oralarda hafif yollu "sürünüyor" olmak, küçük de olsa o bedeli -gayet farkındayken- ödüyor olmak, bir şekilde tatmin ediciydi.
- çünkü sizler zor şeylerden zevk alırsınız. günlük hayatın koşuşturmacası içinde bunu unutanlar, ruhlarını ve akıllarını beslemeyi unutanlar, kısacası yüzeysel yaşayan insanlar hariç hepiniz, ruhu hala canlı olan her insan; zorluklardan ve uğraşmaktan zevk alır. bu sizin egonuzun bir parçası: "başarmış olmak", bu sizin en büyük ödülünüz, ve zorluklar ne kadar çoksa, aslında o kadar çok zevk alırsınız, çünkü başarınızı daha fazla zorluğa karşı kazanmış olacaksınız! 3 zorluğu aşmış bir insan mı daha güçlüdür, 20 zorluğu aşmış bir insan mı?
- anladım sanırım. önüme çıkan engelleri aştıkça kendime güvenim artıyor, gücüme inancım artıyor. şu halde "ego" denen şey de aslında ödül mekanizmasının bir parçası!
- elbette ki! egolarınız, kendinizi iyi ve güçlü hissetme dürtüleriniz, bunun verdiği keyif ve hakimiyet duygunuz olmasaydı zorlukları yenmeyi aklınızdan bile geçirmezdiniz.
- peki fark nerde?
- uygulamada! zorluklarla 2 şekilde başedebilirsin. ki yine senin vermeyi sevdiğin bir örnekle açıklayacağım: karate ve aikido...
- hayatla inatlaşmak ya da onun bana karşı görünen enerjisini kendi lehime çevirmek!
- evet.
- ama bu, söylendiği kadar kolay uygulanan birşey değil. evet bunu herkes anlayabilir: karşı koymaya çalışma, onu kendi lehine kullan! tamam, çok güzel de, peki bunu nasıl yapacağım?
- son zamanlarda yapmaya başladığın gibi!
- uyum?
- bugün toplantıda kendini şaşırttın değil mi?
- evet... hiç susmadan konuşma kapasitesine sahip olan ben, üstelik de söyleyebileceğim yüzlerce şey varken, susup dinledim sadece. peki bunu nasıl yaptım? tuhaf, çünkü; ilginç bir şekilde, bunun için hiç bir çaba harcamadım, konuşmamak için kendimi tutmadım. son derece doğaldı, sanki benim kişiliğim aslında buymuş gibi; gayet sakin ve sessiz bir şekilde hiç bir tepki vermeden konuşmaları dinledim.
- işte bu aikido'dur (senin deyiminle). çünkü orada ne kadar konuşursan konuş, bunun bir sonuç cümlesine bağlanamayacağını, bağlansa bile bunun orada kalacağını öğrendin artık. bu nedenle bir sonuç cümlesi kurmaya, ya da insanları -ve kendini de tabi- suçlayacak, son derece sağlam kanıtlara dayalı ve çok mantıklı ama hiç bir işe yaramayacak bir konuşmaya enerji harcamadın! bunun yerine notlar aldın. şimdi aldığın notları bildiklerin ve istediklerinle biraraya getirip bir sonuç üreteceksin. daha doğrusu, bir "eylem planı". enerjini orada konuşup savunma ya da suçlama yapmak yerine, plan program yapmaya, daha sonra da bunları uygulamaya harcayacaksın. planların doğru uygulanabilmesi için, daha küçük ölçekli yan planlara ve adımlara da ihtiyacın olacak. ve sen enerjini bunlara odaklanmak için kullanacaksın... yaşamının bu döneminde, kendi hayatındaki değişikliklere, zihninde ve ruhunda meydana gelen -ve çok da memnun olduğun- küçük kırılmalara bak! yavaş yavaş yükselmekte olduğun bilinç düzeyine. algındaki, daha da önemlisi algıladıklarını yorumlamandaki değişime... bu değişimin; çevrendeki insanların hayatlarındaki değişimlerle eşzamanlı olması bir rastlantı mı sence? kişilerin, psikolojilerin, etkileyebilecek her unsurun, senin işini kolaylaştıracak ve planlarını uygulamanda sana yardımcı olacak yönlere doğru aktığının farkındasın değil mi?
- yani, anayola yaklaştığımı mı söylüyorsun?
- buna asla net bir cevap vermeyeceğimi biliyorsun!
- aslında evet! bu gaddarca görünebilir ama, gerçekten de; çevremdeki ve bendeki değişimlere baktıkça, son derece sağlıklı ve tıkır tıkır çalışan bir mekanizmanın işlediğini hissediyorum. ama bir korkum var.
- biliyorum.
- ya algılama ya da yorumlama hatası yapıyorsam? ya da, ya hala hazır değilsem ve bu deneyim de bir "ders" olarak notlarımın arasına katılacaksa? bunu tekrar kaldırabilecek miyim, bundan gerçekten emin değilim...
- buna rağmen, sanki herşeyden eminmiş ve sonucu biliyormuş gibi çalışmaya devam ediyorsun.
- yapabileceğim başka bir şey yok da ondan!
- hayır, yapabileceğin başka şeyler var. pes edebilirsin, son derece haklı sebeplerin var üstelik, bunu yapmak için!
- neden peki?
- çünkü inancın kuvvetli. beni dinlemeyi sürdürdüğün için doğru yolda olduğunu hissediyorsun, aldığın cevaplar ve gördüklerin seni yürümeye sevkediyor.
- peki korkum?
- herşey zıttıyla vardır ;) bu korku senin emniyet sübabın. az önce bahsettiğin, herşeyin ters tepmesi ihtimaline karşı kapıyı açık bırakmanı sağlayacak olan şey, işte bu korku! kısacası şu anki korkun, bu macerada hissettiğin heyecan ve "emin"liğin dengeleyicisi...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 15

2008-10-02T03:40:00.000-07:00

- çok kısa... sadece bu konuşmamızı kayıtlara geçirmek istedim.
- peki...
- neden insanlar; zeka, kültür ya da entellektüellik arttıkça cinselliğin geri plana gitmesi, önemini yitirmesi gerektiğini sanıyor? neden cinsellik bir tür zayıflık olarak görülüyor? neden cinselliği ön planda olan ya da bunu gizleme gereği duymayan insanlar yargılanıyor?
- bu sorunun cevabını biliyorsun.
- peki bu cevap doğru mu?
- doğru veya değil, bu cevap bir şeyi değiştirmez. onlara şunu söyle sadece: 3 bileşenden (akıl, duygu ve beden) hiçbiri bir diğerinden daha önemli ya da önemsiz değildir! 3'ü de varlığınızda ve kim olduğunuzda eşit pay sahibidir. 3'ünün de farklı görevleri vardır... duygularınız akılla, akıllarınız 5 duyunuzla yol alır. 5 duyunuz, duygularınızdan da emir alır, aklınızın yanısıra. yani; üçü arasındaki ilişki kesintisiz ve her iki yöne doğrudur! bu nedenle; birbirlerini hem tetikler, hem de beslerler... bu zincirleme reaksiyonun 3 oyuncusundan birini önemsiz görürsen, ona gerekli özeni göstermezsen, onu iyi beslemez ve yeterince çalıştırmazsan diğer ikisiyle arasındaki alışveriş aksamaya başlar. bu durumda, diğer ikisi de tam ve sağlıklı çalışamaz!
- burada özen göstemek derken kastettiğin şey, sadece besleme ve çalıştırma değil sanırım. öneminin ve gerekliliğinin farkında olmaktan bahsediyorsun...
- kesinlikle... vücudunu, aklını ya da duygularını iyi beslemek sadece onları çalıştımak ve her biri için gerekli beslenmeyi sağlamakla olmaz. bir annenin tek görevi çocuğuna süt vermek, altını temizlemek, yıkamak ve korunmasını sağlamak değildir! o çocuğa önemli olduğunu, varlığından memnun olunduğunu da göstermek gerekir. senin bileşenlerin için de aynısı geçerli. vücudunla, beyninle ve kalbinle sadece sağlıkları açısından ilgilenme. onlarla birlikte olduğunun, seni sen yapanın onlar olduğunu farkında ol! bu farkındalığı hep hissederek yaşa, seni sen yapan herşeyle dost ol, varlıklarından duyduğun memnuniyeti hisset! kendinle ilgili beğenmediğin yönlerini vurgulamak yerine, beğendiklerini daha çok vurgula! takdir edilmek, beğenilmek onları güzelleştirir, onlar seni oluşturduğuna göre de, sonuçta seni güzelleştirir :)
- biraz masalsı...
- dene!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 14

2008-09-29T07:15:00.000-07:00

- kusursuz bir algı aracı, evrende canlı ve cansız herşeyden yayılmakta olan enerji ve titreşimleri kusursuz bir biçimde alan bir alıcı, mükemmel bir verici... fiziksel dünyada deneyimlerinizi edinmenizi, bilgi toplamanızı, diğerleriyle; canlı ve cansız tüm "varlık"larla iletişim kurmanızı sağlayan mükemmel bir makine... ve ikisi arasındaki bağlantıyı kuran, ikisini birleştiren köprü.
- sanırım 3 bileşen konusuna geldik nihayet...
- kalp, beyin ve vücut... ilham, düşünce ve devinim... duygu, muhakeme ve hareket... hedefe hareket etme isteği, direksiyon ve otomobil :)
- aslında üzerinde çok da konuşmaya gerek bile yok. bu son örnek herşeyi açıklıyor.
- hepsini iyi beslediğini düşünyor musun?
- konuşmalarımız başlayana kadar -bundan ne kastettiğimi biliyorsun- ruhumu yeterince besleyemez olmuştum. ama şu sıra iyi durumda olduğunu biliyorum :)
- bedeninle ilgili sorunlar var ama.
- modern tıpla halledilmesi gereken basit bir fıtık sorunum var. bir de sebebini bir türlü anlayamadığım göbeğim... yani, vücudumun hiç bir yerinde yağ yokken, sadece göbeğimde bu kadar çok yağ toplanması saçma değil mi?
- vücudunu dinliyor musun? beni ve aklını dinlediğin kadar?
- bilmem, hiç düşünmedim...
- düşün. vücudunu dinle...
- ben doktor ya da uzman değilim...
- kendine doktorluk yap demedim. dinle dedim. gözle, dinle, hisset.
- profesyonel yardım gerek bence bu göbekle ilgili... yani deli gibi yemek yediğim zaman 83 kiloyum, deli gibi perhiz yaptığımda 82 kilo. sadece bir kilo farkediyor yemekle yememek arasında.
- orası muhakkak. yardım alman gerek...
- vücudumun genel olarak bana hissettirdiklerinden memnunum. yani; genel anlamda huzurlu ve sessiz bir vücudum var. sigarayı bıraktığımdan beri -3 yıldır- özellikle solunum yolu hastalıklarını ve grip gibi şeyleri çok daha çabuk ve kolay atlatıyorum. fıtık dışında vücudumda bir sorun hissetmiyorum. organlarımın sağlıklı olduklarını hissediyorum. hemen her besin cinsinden mutlaka yiyorum. şekeri azalttım, tuzu zaten belli yiyeceklerle ve az miktarlarda tüketiyorum. hiçbir besin türünü aşırı tüketmiyorum. dengede olduğumu sanıyorum. ki aslında, çok yesem de az yesem de kilomun pek değişmemesi vücudumun dengede olduğunu düşündürüyor bana...
- ama bu dengede yanlış bir şeyler var. öyle olmasa göbeğin olmaz!
- yanlış her neyse, beslenmeyle ilgili olduğunu sanmıyorum. belki uyku sorunu, belki hareketsizlik, belki genel anlamda varolan dengenin olması gerekenden daha yavaş bir çalışma temposunda kurulmuş olması... bilemiyorum. bu sonuncu bana yakın geliyor: yani evet dengedeyim ama bu denge, benim gerçek potansiyelimin çok çok altında bi seviyede oluşmuş durumda. bu nedenle yeterince harcayamıyorum, yeterince tüketemiyorum enerjimi... ancak; belli bir denge konumunda olduğum için de bu dengeyi bozmak, yani yeniden dengesiz bir konuma geçmek konusunda isteksizim. yani vücudum ve beynim isteksiz...
- bu isteği neyle sağlayabiliriz? daha üst ve yüksek enerji tüketimli bir konumda yeniden dengeye ulaşmak adına mevcut dengeni bozma isteğini?
- iş... işler. sahip olduğum yetenekleri daha çok ve etkin kullanmak istiyorum. müzikal yazma fikri enerjimi yükseltiyor örneğin... daha yüksek bir çalışma temposu ve daha meşgul bir çalışma ortamında dengemin bozulup tüketimin üst seviyelere çıkacağı muhakkak! ancak şu an kendimi değiştirip daha yüksek bir enerji konumuna geçsem bile, bunun bir faydası olmayacak! yani daha çok çalışayım, daha çok koşturayım tamam ama, ne için? boşa koşturmak da bir noktadan sonra stres yaratıyor ve işler yeniden tersine dönüyor. ben işlere yetişmek için çalışmalıyım, işlerden daha hızlı gittiğimde, yüksek enerji konumu başımı ağrıtmaya başlıyor; zira daha fazla enerjiyi harekete geçirmiş oluyorum ancak yapacak iş olmayınca o enerji akamıyor bir yerlere... ve üzerimde kalıp stres yaratıyor. yani, aslında burada senin yıllardır yapmadığın bir şeyi yapman ve bana "akacak mecra" vermen gerek!
- benim mi?
- evet senin... en azından benim kendim için bulduğum mecralarda önümü tıkamaman gerek!
- peki ama ya o akmaya çalıştığın mecra yanlış bir mecra ise? ya henüz hazır değilsen? daha önce konuştuklarımızı hatırla... seni yolundan neden döndürdüğümü... ya henüz o akışa hazır değilsen ya da o akış seni yanlış bir yöne sürükleyecekse?
- ya ben bunun sorumluluğunu üstleniyorsam? neden seçimimi gerçekten bana bırakmıyorsun?
- bunu denemek istediğinden emin misin?
- en azından denemediğim bir şeyi denemiş olacağım! ve ilk kez deniyor olacağım... ilk denemede "duvara" her zamankinden biraz daha yumuşak çarpmamı sağlayabilirsin en azından... eğer birlikteysek, aynı saftaysak ve sen gerçekten benim isteklerim doğrultusunda çalışıyorsan, bu kez senden bunu istiyorum: seçimi tamamen bana bırakmanı ve bu seçimin muhtemel sonuçlarına karşı bana karşı biraz olsun insaflı olmanı... hatta bir adım daha ileri gidiyorum: bu seçimin muhtemel bütün olumsuz sonuçlarını yolumdan çekmeni ve güzel bir sonuca ulaşmamı sağlamanı istiyorum!
- bu çok fazla değil mi? bütün sorumluluk sendeyse, sonuçlara da katlanman gerek, ne olursa olsun!
- katlanmayacağım demedim ki! ayrıca; madem bütün sorumluluk bende, o halde bütün yetki de bende olmalı!
- zaten sorumluluk da yetki de sende!
- bu kez tamamını istiyorum...
- daha önce başına gelenleri unutma!
- o zaman çok gençtim, hırçın ve aşırı hırslıydım. yetkilerimin farkındaydım ama sorumluluklarım konusunda bilgisizdim... ... şimdi... var mısın?

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 13

2008-09-28T03:14:00.000-07:00

- az önce... kendi adıma inanılmaz bir çözümlemeye ulaştım!
- farkındayım :)
- beste yapmak, söz yazmak, şiir ya da yazı yazman tamamen bir esinlenme işi... yani senden gelen ilham aslında temel kaynak!
- evet... bunu, beyninde var olan müzik bilgileriyle birleştirip şarkı haline getiriyorsun...
- işte benim sorunum buymuş! ben sadece beynimde varolanlarla şarkı yazmaya çalışıyormuşum hep. yani... mesela; bir şarkı dinliyorum, o şarkının melodisini, düzenlemesini, genel havasını ya da enerjisini çok beğendiğim zaman, hemen aynı enerjide bir parça yazmak istiyorum. çünkü, o parça, benim ruhumu ve kişiliğimi çok iyi ifade ediyor, ve ben de aynı ifade ile kendi şarkımı yazmak istiyorum!
- peki neden olmuyor?
- çünkü, esin kaynağım yanlış... bilmiyorum belki de bana öyle geliyordur. sırf beğendiğim karakterde bir şarkı yazmış olmak için yazdığımdan sanırım...
- bütün şarkılarını böyle mi yazdın?
- ilk zamanlar yazdıklarımı değil tabi ki. o zamanlar ne yapmak istediğim hakkında net bir fikrim yoktu.
- çünkü bazı parçalarını sen de beğeniyorsun.
- çalışmayan saat bile günde 2 kez doğru saati gösterir!
- kendine bu kadar yüklenme. seninki biraz da tıkanma durumu. içinde 16 yılda oluşmuş kördüğümleri, nasırlaşmış alışkanlıkları, üstüste yığılmaktan katılaşmış ve fosilleşmiş duygusal atıkları temizleyip ruhunu özgürleştirmek o kadar da kolay değil... ki zaten aslında bütün konuşmalarımızın özü bu. bunu yapıyorsun benimle.
- biliyorum. zaten bu nedenle, aslında hiçbir şey eskisinden daha iyi olmamasına ve hala istediklerimden aynı uzaklıkta olmama karşın, içimdeki büyük basınç giderek azalıyor...
- çünkü hayatında ilk kez, esinlendiklerinle öğrendiklerini, yani benden aldığın bilgilerle dünyevi deneyimlerini birleştirmeye başladın! bizim konuşmalarımıza kadar geçen sürede benden aldığın ilhmalar, esinler, kısacası sağduyunla ve maneviyatınla edindiğin tüm bilgilerin üzerine, bu yaşa kadar kitaplardan, belgesellerden, günlük hayatından ve mantıksal çıkarımlarından öğrendiklerini koymaya başladın. iki bilgiden bahsetmiştik: zihinsel bilgi, yani beynin 5 duyu vasıtasıyla fiziksel dünyadan topladığı bilgiler ve bu bilgilerin işlenmesinden oluşturulan "üretilmiş" bilgiler. bir de doğrudan benden aldığın saf tanrısal bilgi.
- evet. ne kadar sağlıklı olduğu tartışılır bir 5 duyunun sağladığı, ve beyinde kayıt edilmeden önce "yargı" ve "korku" gibi filtrelerden geçirilen budanmış ya da şişirilmiş bilgi. ve hiç bir aracı organ ya da filtre olmadan doğrudan kalbe gelen, esinlenilen, hissedilen bilgi.
- 5 duyunun ne kadar sağlıklı olduğu neden tartışılır?
- illüzyon! eğer duyularımız gerçekten mükemmel çalışsaydı, ya da onları yorumlayan beyin gerçekten mükemmel olsaydı illüzyon diye bir gösteri sanatı hiç ortaya çıkmazdı! beyin, 5 duyudan gelen bilgileri yorumlarken kolaylıkla hata yapabiliyor. bu nedenle beynin bilgi kaynakları sınırlı ve pek de güvenilir değil bence. ben bu nedenle kararlarımda aklımı değil kalbimi kullanmayı tercih ediyorum. senden gelen bilgi filtrelenmediği ya da yorumlanmadan eyleme döküldüğü için...
- güzel. ama bazı bilgiler, örneğin okulda öğrendiğin bilgiler, fizik, kimya hakkında öğrendiklerin, belgeseller ve kitaplardan dünya, evren ve yaşam hakkında öğrendiklerin, herhangi bir yargı ya da korkuyla filtrelenmez. doğrudan kaydedilir, en az benden gelen bilgiler kadar temiz olarak!
- neden?
- çünkü fizik, kimya bilgileriniz, yaşam hakkındaki gözlemleriniz ve ispatladığınız tüm gerçekler, sonuçta sizim yorumunuz dışında kalan saf bilgiye dahildir. bir aslanın avlanması, nükleer tepkime kuralları, kütle çekimi, kimya ve fizik hakkındaki şu ana dek elde ettiğiniz tüm bilimsel veriler birer gerçektir. herhangi bir doğa ya da uzay belgeselinde izlediğin hiç bir şeyi değer yargılarınla yargılamazsın, kültürden kültüre farklılık göstermez. hidrojen, nükleer tepkime sonucu helyuma dönüşür ve bu evrensel bir sabittir. bu; sizin yorumunuz değil, zaten varolandır!
- yani ay ile dünya arasındaki kütleçekimsel ya da manyetik ilişkiye dair efsaneler, kültürel inançlar ve benzerleri yorum meselesidir, ama sonuçta dünya ile ay arasında bir kütle çekimi vardır ve bu bir fizik kuralıdır!
- kesinlikle! dolunaydan insanların psikolojilerinin değişip değişmediği, içinizden bazılarınızın kurtadama dönüşüp dönüşmemesi, ya da dolunayda daha romantik olup olmadığınız tamamen kültürlerinizle ilgili yakıştırmalar ve çoğu zaman da şehir efsaneleridir. ama dolunayın kendisi dünya güneş ve ay arasındaki açılarla ilgili bir gerçektir. bir kültür dolunay için "kurtadam" ilişkisini kurarken, diğeri bununla dalga geçebilir. ama her iki kültür de dolunayın fiziksel bir gerçek olduğunu kabul eder. hangi yargıyla ya da korkuyla bakarsan bak, dolunay doılunaydır, ve senin ayı o şekilde görmeni sağlayan şey basit fiziksel etkileşimlerdir.
- peki bestelere dönersek?
- sabırlı ol... ansiklopedik bilgilerin fizik, kimya ve matematiğe dayananları; tamamıyla olmasa da büyük oranda gerçeği yansıtan saf bilgilerdir. sen ömrünün bu aşamasında, 5 duyu ile algılayıp beyninde depoladığın bilgilerle, bizim kalbine verdiğimiz bilgileri birleştirmeye, ikisi arasındaki olağanüstü ilişkiyi çözmeye başladın!
- hissettiğim de bu zaten! daha fazla anlamaya başladığımı hissediyorum.
- anlıyorsun da zaten. daha doğrusu zaten bildiklerini şimdi farklı bir bilgiye doğru sentezlemeye başladın. fiziki dünya bilgileri ile manevi bilgilerin aslında farklı olmadığını, ikisinin de aynı kökten geldiğini farkediyorsun. bunu zaten biliyordun, ama hiç bu kadar farkında ve içinde olmamıştın!
- evrenin bir parçası olduğum ve zaten yaşanması gerekeni yaşadığım hissi giderek artıyor beynimde!
- çünkü beynin susmayı ve gerektiğinde üst bilincinle birlikte kalbini dinlemeyi öğreniyor. yani saf bilgiyi! zaten beyninin en temelde yapmaya çalıştığı şey bu: bütün insanlık olarak doğayı, evreni, hayatı, neden yaşadığınızı ve bütün bunlara ne gerek olduğunu çözmeye çalışıyorsunuz binlerce yıldır. doğru mu?
- evet.
- sebep bu işte. fiziksel evreni çözmek, ve temelde yatan "neden" sorusuna bir yanıt bulmak en çok istediğiniz şey. hepinizin değil tabi ki; maddi ile manevi arasında dengeyi kurmuş olanların ve de bazı akamdemisyenlerin!
- bu konu benim maddiyat-maneviyat teorime gidiyor sanki.
- teorini biliyorum. 3 bileşen konusunda bunu zaten konuşuyoruz seninle...
- evet.
- bir ara bunu da yazmanı istiyorum. yazarken yeni cevaplar bulacaksın ;)
- pekala. besteler?
- şu ana dek beste yapma yöntemin şuydu: bir şey duy, onu çok beğen, bu arada temel noktaları beynine kaydet, sonra sana o kayıtları çağrıştıracak, yani aynı hissi hatırlamanı sağlayacak yeni bir şarkı yaz. yeni şarkıyı yazarken içeriye bakmak pek de aklına gelmiyordu. ilham almak yerine, kaydedilmişleri kesip biçerek bir şeyler yazmaya yöneldin hep...
- biliyorum. yani aslında her birisi, yazdığım her şarkı; bana orijinalinin duygusunu hatırlatacak birer "kopya" idi. ve bu nedenle kendileri kendi duygularına sahip olmadıkları gibi; asla "gerçekleri" kadar doğru da olamadılar!
- çünkü içlerindeki ilham çok azdı, temel itki beyninin bir duyguyu, ve o duyguyla ilişkili anıyı yeniden yaşayabilmek için bir tür "tuş" üretme isteğiydi!
- kendi yazdığım taklit şarkıyı dinlerken bir anlamda "tuş"a basılıyordu, ve böylece bana o şarkıyı yazdıran asıl şarkının duygusunu hatırlamış oluyordum!
- evet.
- peki ama, neden orijinalini kullanmak yerine, kendim bir taklit ürettim hep?
- üretme isteği sende doğuştan varolan bir şey... kendinizi ifade etme isteği. aslında hepinizde var. dansetmek, şiir yazmak, konuşmak, fotoraf çekmek, şarkı söylemek, beste yapmak, oyun yazmak, rol kesmek... aklına gelebilecek herşey! hepsi kendinizi ifade etme, "ben buradayım" deme çabası! varolma ve bunu kanıtlama dürtüsü. en temel dürtünüzün, yani hayatta kalma ve yaşama sarılma dürtünüzün farklı bir yansıması. yaşadığınızı, orada olduğunuzu çevreye, ama en fazla da kendinize ispatlama isteği.
- besteler?
- sabır... bilgileri birleştirme süreci ilerledikçe, içerden gelen itkiyi kullanmaya başlayacak ve hayatında 2. kez, kendine ait "besteleri" yazmaya başlayacaksın! aslında kural olarak size geleceği söylemiyorum asla, biliyorsun. ama bu kez senin de bunu hissettiğini ve farkına varmaya başladığını gördüm. yani aslında sana gelecekle ilgili bilmediğin bir şey söylemedim, sadece bildiğin bir şeyi teyid etmiş olduk...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 12

2008-09-26T07:41:00.000-07:00

- neden yazamıyorum artık?
- büyü bozuldu diye korkuyorsun...
- bozulmadı mı?
- bu sana bağlı...
- ilk zamanlar yazarken sadece seninle konuştuklarıma odaklanabiliyordum. sadece yazıyordum, ve yazdıklarımı yargılamadan, konuştuklarımızı aynen aktarıyordum. sanırım şimdi biraz yargılamaya başladım!
- neden?
- bay mükemmel yeniden ortaya çıktı sanırım. şu, herşeyin en iyisini yapmameraklısı, ilgi delisi adam! ilk zamanlar yazdıklarım insanlardan o kadar olumlu ve güzel tepkiler aldı ki, şimdi yazacaklarımın da aynı tepkiyi almasını, en azından "bunlar eskiler gibi olmamış" dedirtmemesini istiyorum sanırım :(
- hımm... bu da konuştuklarımızı aktarmanı engelliyor.
- evet! bu arada, sadece insanlar beğendi diye mi yazmaya devam etmek istiyorum, acaba aslında yazacak bir şey yok da ben mi zorlamaya başladım diye endişe içindeyim...
- şu an neden yazıyorsun?
- çünkü şu an bunu seninle gerçekten konuşuyorum... bugüne dek seninle konuşmadığımız hiç bir şeyi yazmadım ki! sadece GB ile tanışmamız seninle konuşmadığımız bir şeydi, onu ben o şekilde yazmak istedişm, ama diğerleri hep seninle konuşmalarımız...
- ve şu an sıkıntılısın? gerçekten içinde geliyor da mı yazıyorsun, yoksa beğenilmek -her zamanki gibi- hoşuna gitti ve bunun devamını sağlamak için mi yazmaya zorluyorsun, emin olamadın...
- aynen öyle...
- neleri yazmak istedin de vazgeçtin?
- yapma! sen tanrısın, bunları zaten biliyorsun...
- evet ama belki sana hatırlatmak istiyorumdur.
- bunu içerden de yapabilirsin...
- GÖ'yü seviyor muydun?
- ne alaka?
- cevap ver
- evet, tabi ki...
- peki o bunu biliyor muydu?
- evet!
- peki o zaman neden ona defalarca kez seni seviyorum dedin?
- bunu söylemek hoşuma gittiği için!
- konuştuklarımızı hatırladığını sadece bilmek değil, bazen görmek ve duymak da hoş birşey. benim için bile :)
- pekala! 3 bileşen konusu, eski eşimle tanışmamız, birçok şey. şu an çok da iyi konsantre olamıyorumbu konuşmaya... sanırım bunu da sürdüremeyeceğim :(
- bitirmek istediğin an bitir! her konuşmamız tamamlanmak zorunda değil! ben seninle sen henüz doğmadan da beraberdim, sen hayatta olduğun sürece yanındayım ve sonrasında da yine birlikteyiz. daima... yani; konuşacak bol bol vaktimiz var...
- evet ama benim bilmediğim bir şey var.
- ne kadar vaktinin kaldığı...
- evet! tamam biz hep birlikteyiz ama ben diğer insanlarla ne kadar daha birlikteyim, bunu bilmiyorum ki! ve konuştuklarımızı onlarla paylaşmak için ne kadar zamanım var, bilmiyorum.
- konuştuklarımızı onlarla paylaşman şart değil. bunu yapmaktan keyif aldığını biliyorum, ama buna mebur değilsin... seninle konuştuğumuz herşeyi onlara da söylüyorum zaten. dinlemek isteyenler dinliyor, istemeyenler zaten sen onlara anlatsan da anlamayacaklar.
- yani konuşmalarımızı yazmam çok da önemli değil
- onlar açısından değil. senin açından önemli. çünkü sen genellikle yazmakla benimle konuşmayı aynı anda yapıyorsun! bu nedenle yazmaya başladığın her an biz konuşuyor oluyoruz. sana söylemek istediğim; konuştuklarımızı birebir yazmaktan çekinme! bırak insanlar beğenmesin, bırak okumayı reddetsin, önemli olan senin yazman... benimle konuşman ve aradığının farkında bile olmadığın cevapları bulman!
- evet! bu konuşmalarımız sırasında pek çok cevap buldum kendimle ve hayatımla ilgili. bazıları eskiden karşı çıktığım düşüncelerdi, bazı cevaplarıysa aramıyordum bile! daha doğrusu o cevapların varlığının ve öneminin farkında değilmişim...
- şimdi farkındasın ve artık konuşmalarımızda başka başka cevaplar da arıyorsun!
- evet!
- bir kavanozun içine kaç çakıl taşı sığdırabilirsin?
- bilmem... 10 -15?
- daha fazlası sığar mı?
- sanmam
- ama kavanozda hala boşluklar kalacak. o boşlukları daha küçük taşlarla doldurursun...
- yine boşluklar kalır. ama, geriye kalan boşluklara artık daha küçük taşlar da sığmayacaktır. dolayısıyla geriye kalan boşlukları kumla doldurabilirim!
- büyük cevaplar azdır... daha küçük cevaplar daha çoktur. en önemsiz ve minik detaylarsa kum taneleri kadar çoktur! hayatındaki her cevaptan, her dönemeçten, her karardan ya da seçimden hayatında büyük değişimler yaratmasını bekleme! bazıları büyük çakıllardır, bazılarıysa sadece kum taneleri. ama küçük cevapları ve seçimleri de sakın önemsiz zannetme! evet; hayatında çok küçük değişiklikler yaratırlar, ama sonuçta kum taneleri olmazsa çakıl taşlarının arası daima boş kalır ;)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 11

2008-09-21T02:14:00.000-07:00

- dün gece gördüğüm rüya... yani bilinçatım. neyin pişmanlığı bu? daha doğrusu endişesi...zira rüya boyunca hissettiğim duygu bir endişeydi. yaptığım seçimden pişmanlık duymuyorum, ama bununla ilgili endişelerim var. ki bunun ben de farkındayım zaten!
- seçimini neye göre yaptığını konuşmuştuk!
- aslında çok da inandırıcı değilsin bu konuda.
- neden?
- bana belli yetenekleri veren sen değil misin? verdiğin istek ve yetenekler arasında bir paralellik olduğunu düşünüyorum. geçmişimi hatırlıyorum: ilgi çekmeye çalışan, takdir görmek için didinen çocuk! yalnızlığından, ilgisizlikten, terkedilmişlikten kurtulmak için çevresine insan toplamaya çalışan, ilgi ve takdir için şaklabanlık yapmaya başlayan çocuk... peki bana ilgi çekici yetenekler vermeseydin ne olacaktı o zaman ne yapacaktım?
- illa ki bir şeyler vermiş olacaktım, belki şu an sahip olduklarından farklı, ama illa ki!
- vermediğin hiçmi yok?
- adaletle ilgili söylediklerimi hatırla: adalet, eşitlik değil denkliktir!
- bunu anladığımdan emin değilim
- her öğrenciye 10 vermek eşitliktir, ama adil değildir! daha çok öğrenen ve öğrendiklerini daha iyi kullanan öğrenciye daha yüksek not vermek eşitsizliktir, ama adildir!
- denklik ne peki?
- oran! senin 10 birim yeteneğin varsa ve bunun 3 birimini kullanıyosan, hakettiğin not 10 üzerinden 3'tür... yanındaki adamın sadece 3 birim yeteneği varsa ve o da bunun üçünü kullanıyorsa sence onun hakkı da 3 müdür? sen kendinin %30'unu kullanırken o tamamını kullanıyor... denklik budur. sen de o da 3 birimlik iş yapıyorsunuz, ancak sen bunun için kendinin %30'unu kullanıyorsun, o ise tamamını! aldığın not; ortaya çıkan sonuca değil senin kendini ne kadar adadığına aittir!
- peki ben kendimin toplamda ne kadar olduğunu ve bunun ne kadarını kullanabildiğimi ya da kullanabileceğimi nerden bilebilirim ki?
- GK'ye kendini tanımak ve özgürlükle ilgili söylediklerini hatırla! kendini tanımak ve anlamak, kendi sınırlarını ve performansını keşfetmek senin en temel görevin!
- ama kendimle ilgili bilgim zamanla artar. yani ilk başlarda sınırlarım hakkında bildiklerimle bugün bildiklerim çok farklı! örneğin askere gitmeden önce aklıma bile gelmeyecek kadar yüksek bir fiziksel performansım olduğunu öğrendim askerliğimde... üstelik yine bu zaman içinde bende değişimler de meydana gelir. ben kendimi tanımak için zaman harcarken, kendimi keşfederken kendi sınırlarım da sürekli genişliyor olabilir bir yandan! bu nedenle hiçbir zaman kendimi tam anlamıyla tanımış olabileceğimi sanmıyorum.
- senin görevin ne?
- en iyisini yapmaya çalışmak!
- yani kendini adamak! adanmış olmak... ben ne dedim demin?
- sen benim başarımla değil, niyetim ve bu niyet uğruna gösterdiğim çaba ile ilgileniyorsun...
- niyetinle de ilgilenmiyorum aslında! sen geminin sahibisin! sen o geminin nereye gideceğini bir kez söyledikten sonra, ben sadece oraya varmak için gerekenleri yapıyorum. gemiyi götürmek istediğin yer bana göre çok yanlış da olabilir. ama ben sana akıl, irade ve vicdan verdim! bunları düzgün kullanıp "temiz" bir hedef belirlemek senin asli görevin!
- işte bu "adanmışlık" noktasında sıkışıyorum zaten...
- biliyorum.
- iki seçeneğim var. biri toplumun kabul ettiği, standart, alışılmış, uyumlu hayatı seçmek, diğeri ise kendimi gerçekleştirmek.
- bedeller?
- toplumsal modelleri örnek alırsam, örneğin sıradan bir insan olmaya ve toplumun genel yargıları içinde askin ve uyumlu bir hayat yaşamaya karar verirsem; öncelikle toplumda kabul görürüm. rahat ederim, gündelik sorunların gelip gittiği, çok fazla düşünmek ve karar vermek zorunda olmadığım bir hayat yaşarım. buna karşın, gerçekleştiremediğim hayallerim, ortaya koyamadığım ya da ifade edemediğim bir kendim olur hep... ve onun eksikliğini daima hissederim. eğer kendim olursam; toplumun genel geçer kurallarıyla kavga etmem gerekir, ailemin ve çevremin benden beklentileri, sürekli iniş-çıkışlara sahip, huzurun sık sık bozulduğu bir hayat! buna karşın kendi özgürlüğümde kimseye hesap vermiyor olmanın tadını çıkarırım.
- özetle...
- toplumun kabulünü istiyorsam kendimden, kendim olmayı istiyorsam toplumun kabulünden vazgeçmem gerekir!
- her ikisinde de kazanacakların ve kaybedeceklerin denktir. aslaeşit değil, ama denk! açık büfe örneği üzerinden gidelim.
- açık büfe?
- her birinden birer çatal alarak kaç çeşit yemek yiyebilirsin?
- en fazla 30 herhalde. bilmiyorum, hiç denemedim!
- 30 diyelim. açık büfede 30 çeşit yemek varsa? her birinden birer çatal alırsan, doyarsın, ve hepsinden yemiş olursun.
- evet...
- peki ya açık büfede 100 yeşit yemek varsa?
- ...
- sen yine sadece 30 çatal yemek yiyebilirsin! bu durumda 70 çeşit yemekten vazgeçmen gerekir.
- doğru!
- neyi seçersen seç, kazandıkların kadar kaybettiklerin de olacaktır! seçimi doğru yapmanın anahtarı, bazen, kazanacaklarını değil kaybedeceklerini doğru hesaplamaktır!
- ama 30 çeşiltlik masada yersem hiç kaybım olmayacak?
- bu durumda yemekten de önce seçmen gereken başka birşey var... hangi masada yemek yiyeceğin! doğru masayı seçersen herşeyi yersin ve hiç bir şeyden vazgeçmen gerekmez!
- bu seçimi tam anlayamadım..
- kendini küçültmen gerek gökçer! daha çok çeşit var, daha zengin görünüyor diye, daha fazla çeşidin olduğu masaya oturmak, sonuçta daha fazla şeyden vazgeçmek demektir! bunu sakın unutma...
- kendimi küçültmek derken, beklentilerimden bahsediyorsun sanırım.
- kesinlikle! beklentilerini küçült. hatta onlardan kurtul. mutluluğunu, hayatının devamını başarıya, kazanca bağlama! elbette ki başarmak ve kazanmak için çalışacaksın, hayatınızın temel itkisi bu! ama nasıl ki; korku, dozunda kullanıldığında hayat kurtarırken, fazlası hayatı engellemeye başlıyorsa, isteklerini ve beklentilerini -hatta hırslarını- hayatını zenginleştirmek ve ayakta durmak için kullan, ama bunların da fazlasının zararlı olduğunu unutma. kendini küçült! senin görevin başarmak değil, bunun için elinden geleni yapmak sadece!
- bunun üzerinde düşünmem gerek!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 10

2008-09-17T00:09:00.000-07:00

- ruhumun acıyan tarafını hep gizliyorum...
- aslında bunu yapmak zorunda değilsin artık. çocukluğunda, gençliğinde bunu yaptığın zaman, bir nedenin vardı: yalnız ve korkak büyütüldün ve gözlerinin ardında zeka belirmeye başlayan her insan gibi sen de ilgi istedin!
- göremeyince de ilgi çekmenin yollarını aramaya başladım... ve buldum! ama şimdi görüyorum ki; ilgi çekmek için bulduğum yol "ben" olmuş artık! aklımda bir soru var.
- aşırı ilgi çekme isteğin var ve bunun sonucunda mı bu adam oldun, yoksa zaten bu adam mısın?
- evet! sanırım bu sorunun cevabını bulmam gerek. komik olarak, insanları güldürerek ilgi çekmeyi seviyorum. ama buradaki soru şu: ben ilgi çekmemi sağladığı için mi komiğim, yoksa zaten komik miydim en başından?
- bu sorunun cevabı neden önemli?
- kendimi kaybettiğimi hissediyorum bazen. insanların arkamdan söyledikleri, birlikte çalıştığım insanlarla sık sık karşı karşıya gelmem. eleştirilmek, yargılanmak, hele ki dün son örneğini yaşadığım olaylardaki gibi saçma sapan ve tamamen "yorum" neticesinde varılan yanlış mesnetler üzerinden yapılan suçlamalara maruz kalmak beni çok yaralıyor! eğer komiklik sadece bir ilgi çekme yöntemiyse, ben kendim olmak ve komikliğin kontrolünü ele geçirmek istiyorum. yok eğer ben komiksem gerçekten, yani her dakika espri yapan adam gerçekten bensem, o zaman bunu elden geçirmem gerek!
- her ikisinde de yapman gereken şey aynı, farkettin mi?
- nasıl yani?
- cevap ne olursa olsun, "elden geçirilmesi" gereken bir gökçer var. kendin olmak ve komikliğin kontrolünü ele geçirmek ilk muhtemel cevap: bunun anlamı, komikliğinin senin kontrolün dışında da fazlasıyla çalıştığı... yani? şu anki gökçer, bu "komik adam"ı kontrol altında tutamıyor! o zaman gökçer'in kendini geliştirmesi ve o adamı kontrol altına alması gerek. diğer durumda, eğer o komik adam, senin kişiliğinin bir parçası değil bütünüyse, o zaman da o bütünde ayarlamalar yapman gerek!
- ikisindeki ayarlar farklı ama!
- hayır değil! her ikisinde de zarar veren kısım aynı. her ikisinde de kontrol mekanizmasına ihtiyaç aynı...
- ama sen biliyorsun, ben hayatımda kimseyi aşağılamadım, kimseye laf sokmak gibi bir derdim de olmadı. o benim işimi yapma biçimim sadece. sahneden indiğimde, sahnedeyken takıldığım insanlarla ilişki kuruyorum mutlaka, onlarla yüzleşip herşeyin sadece basit bir gösterinin parçası olduğunu gösteriyorum...
- ben biliyorum, ama diğerleri bilmiyor. belki de zekan ve komikliğin kadar, nazik ve ince ruhlu yönünü de insanların gözüne sokmalısın! ki bunu yapmakla rol yapmış olmayacaksın. bu senin ruhunda zaten var; bazen öyle bir nezaket, öyle bir incelik sergiliyorsun ki insanlar şaşırıyor, senden beklenmeyen bir şey bu onlar için. bunu yaşadın kaçkez, hatırla.
- evet.
- herkesin aynı olmadığını biliyorsun, ama sanırım unutuyorsun. bazı insanlar hayata senin baktığın gibi bakıyor, herşeyin aptal bir gösteri olduğunun farkında; seninle ilişki kurarken, duyabileceklerini göze alarak bunu yapıyor. ama herkes böyle değil. bunun da sebebini biliyorsun!
- kendi sınırlarını bilmemeleri.
- evet! GK'ye anlattıklarını hatırla... kendi kanatlaryla uçmayan, kendi özgürlüğünde kendi sınırlarını kendisi keşfetmeyen insanlar çoğunlukta. bu insanlar neye nerede ne tepki vereceklerini, sınırlarının nerede olduğunu çoğu zaman bilmiyorlar. bu nedenle de ilk anlarda sana senin gibi karşılık veriyorlar. böylece sen de onların senin tarzına uyum sağlayabileceklerini düşünüp onlarla şakalaşmaya başlıyorsun. onlar kendi sınırlarını bilmedikleri için seninle gidebildikleri kadar gidiyorlar, sonra aniden kendi sınırlarına gelip duvara toslayınca; canları yanıyor! o ana kadar seninle yürütmeye çalıştıkları şakalaşma ilişkisi birden ızdırap halini alıyor; ve birdenbire sen kötü adam oluveriyorsun!
- HA'da da aynısı oldu! başlangıçta yaptığım tüm şakalara aynı samimiyetle karşılık verdi, benimle şakalaştı, ancak bir noktada beni hiç de kastetmediğim birşeyle suçlayarak pasif tepki verdi!
- çünkü o an yaptığın şaka, onun kendisinin de bilmediği gizli bir sıkıntısını, ya da kendisini barışık zannettiği bir sorununu çimdikledi!
- peki neden insanlar benimle ilgili sorunlarını bana iletmiyor? neden hep ikinci, üçüncü ağızlardan duyuyorum?
- biraz ukala ve korkutucu olduğunu kabul et!
- niyetimin bu olmadığını biliyorsun...
- ben tanrı olduğum için biliyorum. kalp gözü seninki kadar açık olmayan biri bunu asla anlayamaz.
- şu nezaketimi göze sokma meselesi! sanırım bu konuda birşeyler yapmanın bir yolunu bulmalıyım... geçen gün, seninle sohbetlerimizi ilk kez yazmaya başladığımda, arkadaşım AK şöyle dedi: "o yazıları bir yerlerden alıntı yaptığını sanıyordum. çünkü sana hiç benzemiyordu. dışarıdan görünen sert, ukala ve sevimsiz kabuğunun altında bunların olduğunu bilmek çok ilginç. hiç tahmin etmezdim!"
- artık çocuk değilsin. hem yaralarını iyileştirmeyi de öğrendin. dahası, esnekliğin giderek artıyor ve bırak iyileştirmeyi, GB ile olan ilişkindeki gibi, yara bile almamanı sağlayacak mantığı da geliştirdin artık. bence artık insanları uzakta tutmanın gereği kalmadı! edindiklerini ve konuştuklarımızı hatırlayıp uyguladığın sürece canın yanmadan devam edebilirsin. dahası, insanların sana bu kadar yüklenmelerinin bir sebebi de görüşünün çok sert olması! içeriye kolayca girilebiliyor, ama bunu o kadar inandırıcı bir şekilde örtüyorsun ki; kimse bunun mümkün olduğunu düşünmüyor. bu nedenle de hafifçe iterek içeri girmek mümkünken, sırf çok sert görünüyor diye, kapıya koçbaşıyla yükleniyorlar, sonuçta senin canın yanıyor!
- gerçekten yaralanmaz mıyım sence artık?
- bence mi?
- özür dilerim. senin tanrı olduğunu unuttum bir an...
- yaralanırsın, bundan kaçışın yok. ama şunu söyleyim: yumuşak yanını gösterdiğin zaman insanlar sana yüklenmeyecek, seni kırmaya çalışmayacak, sen yumuşadıkça onların da daha yumuşak yüzleriyle karşılaşacaksın! şu an canının yanmasının asıl sebebi, canının yanmasına karşı geliştirdiğin yöntemin yanlış çalışması!
- SP ile ilişkimde öğrendiğim şey: eğer bir şeyden çok korkar ve ona karşı lüzumsuz derecede sert bir tedbir alırsan, aldığın tedbir o korkuyu gerçeğe dönüştürür...
- sana olmadığın biri ol demiyorum. sen komiksin, buna devam et. sen busun ve bununla mutlusun. ama sadece bu değilsin! insanlar sendeki yumuşak ve narin tarafı gördüklerinde rahatlıyorlar, bunu görüyorsun.
- evet.
- sende zaten varolan ve en az komikliğin kadar etkileyici olan ruhunu göster insanlara!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 9

2008-09-12T16:15:00.001-07:00

- neden başladığımız hiç bir konuda kalıp o konuyu bir yere bağlayamıyoruz biz?
- konuşmayı seviyorsun. düşünmeyi seviyorsun. unuttun mu, sen rüzgarın estiği yöne uçmayı seven bir adamsın...
- evet, ama bazen saçmaladığımı düşünüyorum. dün seninle sonbaharda yaşadığım ilişkimin 4 yıl öncesini konuşacaktık, bir baktım, "ben sahnede neden komiğim"e gelmiş konu...
- düşünürsen sebebini bulursun...
- ne yani? sahnede komik olmak istemem ve ilişkilerimin seyri, ortak bir neden üzerinden birbirleriyle bağlantılı mı yani?
- değil mi?
- yine de ben konuşmak istediğimi konuşamadım dün...
- peki, anlat o zaman.
- intikam planları yaptım hep...
- o, seni istemediğini söyleyip sonra seninle beraber olduktan, ve hemen arkasından da seni yine reddettikten sonra yani.
- hatırlatmasan olmaz değil mi?
- bununla çoktan yüzleşmiştin hani?
- o kadar da güçlü olmadığımı biliyoruz. onu ilk tanıdığım yer... hep orada hayal ettim intikamı. aslında bir intikamdan çok klip gibi birşeydi.
- :)
- onu ilk kez tanıdığım mekandayız yine, yine bir arkadaş gurubu toplantısı... bir ara sahnedeki adam beni sahneye davet ediyor şarkı söylemem için. ben de çıkıyorum ve önce levent yüksel'in "zalim"ini söylüyorum.
ten beyaz saç kızı güller
kahkahasında bülbüller
kirpiği kapkara tüller
ben o afete vuruldum...
herkes beni izliyor. "ben o afete vuruldum" derken o'na bakıyorum ve başımla da hafifçe işaret ediyorum onu... o da bana bakıyor, yüzünde biraz çekingen ve özgüvenini yitirmiş bir bakış! seyirci başımla yaptığım işareti farkedip şarkıyı kime söylediğime bakıyor, ve herkes onu görüyor. bütün bakışlar ondayken ezildiğini hissediyorum. şarkı devam ediyor:
göz değil, bakış mübarek
bendeki aşk değil ibadet
elleri sevdi nihayet
ben ebedi saadetten kovuldum...
"göz değil, bakış mübarek bendeki aşk değil ibadet" derken yine ona bakıyorum, insanlar ona nasıl aşık olduğumu anlasınlar diye... onu ne kadar beğendimi. aslında güzel bir kadın değil. ama bana o kadar güzel görünüyor ki... şarkı bittiğinde herkes "zalim"in o olduğunu öğrenmiş oluyor.
- bu, intikama pek benzemiyor.
- sonra yaşar'ın "kör bıçak"ı. o geceden sonra, hayatımda, dinlerken ve söylerken en çok ağladığım parça! her söylediğimde, her duyduğumda hıçkıra hıçkıra ağladım o geceden sonra. kör bıçağı, orada, ona söylemek isterdim. insanlar ona nasıl aşık olduğumu, nasıl istediğimi, ve onun bana nasıl karşılık verdiğini görsün istedim... daha fazla devam etmek istemiyorum aslında buna. - neden?
- ona saygım var, hala! bir yandan affettiğimi söylerken, bir yandan konuşmak pek ahlaklı gelmedi bana...
- dikkat ettin mi kendine?
- ne konuda?
- yine de, bütün kırgınlığına ve öfkene rağmen, aslında gerçek bir intikam istemedin.
- evet
- neden?
- bilmiyorum. sanırım insanlara bile isteye zarar veremeyeceğim için...
- ama hakettiğini düşünüyorsun!
- o zaman ettiğim bir dua vardı sana... onunla ilgili. beddua gibi etmiştim o duayı, ama o duada bile aslında onun için kötülük istemiyordum. "tanrım, lütfen bana yaptığını başkalarına yapmasına izin verme!"
- ... ... ... çok sevdin onu
- :(
- biliyor musun, her ne kadar sana "ben layık değilim" dese de, sana güvenmediğini ve inanmadığını söylese de, "kimsenin beni bu kadar sevebileceğine inanmıyorum" dese de, aslında sana inandı...
- neden kaçtı o zaman? neden inanmaz göründü, neden yıkmaya çalıştı?
- çok korktu!
- kimden?
- kendinden... senden. senin ona yaptırabileceklerinden... aslında sen de onun seni ne kadar sevdiğini hep hissettin. hatta gördün... hatta sen de kendine "onu bu kadar etkilemiş olmam mümkün mü?" diye sorup durdun ya kaç kere! çünkü sen bile inanamadın senin için yaptıklarına...
- evet ama ben...
- o sensin! sen de biliyorsun ki; o, senin gibi olmak zorunda değil. ki olmayacağını da sana baştan gösterdi kaç kez! ama sen pes edeceğin noktayı hep es geçtin... hep umudunun ve hayalinin peşinden gittin. sana öğrettiğim şeyi uygulamadın!
- hangisini?
- umudun bile fazlası zarardır! bazı şeyleri açıkça görüp bir kaç kez de denediysen ve sonucun aynı olacağını anladıysan, mucize bekleme! size mucize vadetmiyorum hiç bir konuda... elinden geleni yapmakla yükümlü olduğunu sen söylüyorsun hep. "insan olarak benim görevim başarmak, mükemmel olmak değil, sadece bunun için elimden geleni yapmak" diyen sen değil misin?
- evet :(
- başaramadığını gördüğünde ne yaparsın?
- yeniden denerim
- aynı şartlarda mı?
- hayır... en az bir şeyi değiştiririm
- ve?
- neyi değiştirirsem değiştireyim, bu kez de başka birşeyi sorun etti hep.
- ve edecekti!
- evet... bunu farkettim çok da geç olmadan. ama haklısın, umut tatlı geldi... aslında bu değişiklikleri sonsuza kadar yapıp yapıp yeniden denesem de, o mutlaka birşey bulacaktı. çünkü zaten buna odaklanmıştı. bir şekilde bu işin olmayacağını ispatlamak üzerine kurmuştu denklemini!.. bunu mantıken kavrayabilsem de, yine de kalben ikna olamıyorum bir türlü. bir insan, hayatı boyunca aradığını söylediği şeyi bulduğunda -üstelik bunu da kendi ağzıyla itiraf etmişken- neden onu korumak ve tadını çıkarmak yerine yıkmaya çalışır?
- korkular! sevdiğin birini kaybettiğinde üzülürsün. çok sevdiğin birini kaybettiğinde kahrolursun. ama hayatının insanını kaybettiğinde yaşama sevincin biter. mutluluk ne kadar büyükse, öncesinde ya da sonrasında ödemeniz gereken bedel de o kadar büyüktür... o, sende öyle büyük ve benzersiz bir mutluluk gördü ki; bunun bedelini ödemeyi göze alamadı!
- :(

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 8

2008-09-11T14:51:00.000-07:00

- o ana, o geceye geri dönüp tam tersini seçmek ister miydin?
- hayır...
- ama çok acı çektin?
- olsun. yine de istemezdim... o gece olanlar sayesinde belki de 4 yıl sonra hala bu kadar öfkeli ve doluydum. bu sayede içimdeki herşey "canlı" kaldı, soğumadı duygularım...
- bunu yaşayacağını başından beri biliyodun aslında... yani sonbaharda yaşadıklarını.
- sanırım bana bunu fısıldamıştın! çünkü, neden bilmiyorum, hissetmek, duymak, anlamak falan değil, resmen "biliyordum" gerçekten. şaşmaz bir şekilde!
- o gece yaşadıklarını hiç unutmadın.
- nası unuturum ki? yıllar evvel bir arkadaşım karısından boşandıktan sonra ona, neden çocuk yaptıktan hemen sonra boşandığını sormuştum. o da çocuğuna anne olarak o kadını seçtiğini söylemişti. bu bana çok bencilce ve saçma gelmişti o zaman. ama bu kadını gördüğümde -5 yıl önce- ben de aynı şeyi hissettim! evet, birgün baba olucaksam, annesi kesinlikle bu kadın olmalı!
- neden böyle düşündün?
- emin değilim. onun parçalanmakta olan ailesini toplamaya çalışması, herşeye rağmen gülümsemesi, samimiyeti, içine sığmayan dişiliği, enerjisi, hayatla kavga ediş biçimi... hepsi birden çok güçlü ve pes etmeye niyeti olmayan bir kadın görüntüsü çiziyordu. belki de bundan! korkularıyla, endişeleriyle hareket eden, olabilecek iyi şeyleri değil, olması muhtemel en kötü şeyleri düşünüp, onlara karşı temkinli olma saplantısı yüzünden hiç birşey yapamayan insanlardan nefret ettim hep...
- ama bunlar normal, siz korkularınızla da varsınız...
- hayır! her binada yangın çıkabilir. bu ihtimal her zaman var. binaya, yangın ihtimaline karşı yangın söndürücüler koymak, yangın merdiveni yapmak tamam. benim kastettiklerim; yangın ihtimali yüzünden binaya girmeyi reddeden insanlar! aşkı da, işi de, kendi hayatlarını da, bazen benim hayatımı da korku çöplüğüne çeviriyorlar... önlem almak başka şey, korkup hiç birşey yapmamak bambaşka birşey.
- o korkmuyor muydu sence?
- çok korkuyordu hem de! ama korkuyu doğru kullanıyordu sanırım. korkup kaçmıyordu, korkularını biliyordu ve korktuğu şeylerin gerçekleşmesi ihtimaline karşı önlemler alıyordu. ki bence doğrusu da bu!
- peki sana sonradan anlattıkları... yani sonbaharda konuştuklarınız? inandın mı söylediklerine?
- ne önemi var ki? bana söylediklerinin gerçek olduğunu ispatlayamaz, ama ben de olmadığını ispatlayamam!
- bu bakış açını seviyorum... neden anlaşamadığınızı anladın mı peki?
- onun gücüne ve inatçılığına aşıktım sanırım. ama o güç ve inatçılık bizim ilişkimize de girdi durmadan.
- ışığın olduğu yerde gölge de vardır!
- evet. o da benim serseriliğimi, asiliğimi, sanatımı, sahnedeki görkemli halimi seviyordu. serseri erkek, asi erkek; şövalye ruhludur, dikkafalıdır, güçlüdür ve gücünü kullanmayı sever, kadınını sahiplenir, romantiktir. ama bir yanı asla ehlileştirilemez, asla memur olamaz, hayata meydan okumayı sever. bu nedenle sakinliği çok azdır. bunlar da benim ışığımın gölgeleri sanırım!
- alınanlar ve verilenler konusu yine...
- evet! zeki biriyle birlikteysen, o zekanın çok faydasını görürsün. ama onu kızdırırsan, ona karşı suç işlersen, aynı zeka senin başına bela olur bu sefer...
- ki sen zekanı göstermeyi seviyosun.
- çok! müziği de bu yüzden seçtiğimi düşünmeye başladım bir kaç aydır. sahnede kendime bakıyorum bazen. sürekli komiklik peşindeyim. tıpkı günlük hayatta olduğum gibi. ben nota yazmayı, düzenleme yapmayı, yazı yazmayı, bir takım şeyleri "çözmeyi" seviyorum. bunları yaparken beynimi kullandığımı hissediyorum, bu hoşuma gidiyor. ama sahnede beynimle birşey yapamam müzikte. müzikte beyin, yazımda ve provada kullanılır, sahneye çıktığında robotsundur, notaları doğru basmak dışında bir görev yoktur. belki de ben bu yüzden sürekli işi komediye, kabare tarzı bir gösteriye çevirmeye çalışıyorum. zekamı sahnede de kullanabilmek için. bilmiyorum...
- sen ilgi çekmeyi seviyorsun
- evet. ve sahnedeyken sadece şarkı söylersem, diğerlerinden hiçbir farkım olmaz. onlar da şarkı söylüyor. o aşamaya gelmeden önce çalışıp ezberlediğimiz şeyleri çıkıp yapıyoruz tekrar tekrar. bunda bir zeka yok, sadece hafıza var. ve bunu yapan herkes -sahnedekiler yani- aynı değerde aslında. herkes ezberlediklerini tekrarlıyor, seyircili olarak. bu benim için yetersiz galiba! orada da birşey yapmam ve zekamı sergilemem gerek. ben sadece ezberlediklerini yapan bir robot değil, sahne üzerinde anlık olarak da zihnini kullanan biri olduğumu göstermek istiyorum seyirciye... çünkü daha önce de konuştuğumuz gibi; benim için kimse "harika bir sesi var" veya "çok güzel şarkı söylüyor" demeyecek hiç bir zaman. bunu biliyorum, çünkü iyi bir şarkıcı değilim ve harika bir sesim yok! ama şunu söyletebilirim: "çok zeki herif!"
- başka?
- ilişkiden bahsediyorduk buraya mı geldik? :S

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 7

2008-09-09T05:02:00.000-07:00

- o ana ait düzgün bir fotorafın olmalıydı bence.
- evet ama başlangıçta öyle bir niyet yoktu ki, ortamı ve seyirciyi görünce o an istedim bunu yapmayı. yoksa düşünmüyorduk aslında!
- neden?
- şarkı söylemeyi çok seviyorum, özellikle queen şarkılarını, ama malesef güzel bir sesim yok. evet notalara düzgün basıyorum, gurup içinde uyumluyum ama, öyle oturup "vay be adamdaki sese bak" dedirtecek bir sesim yok ki!
- rod stewart'ın da yok! cengiz'e böyle söylemiştin, ya da brian adams?
- evet. ama bir phil collins'in sesine benzesin isterdim sesim. freddie'ninki gibi keskin ve metalik bir sesim var kendimi dışarıdan dinlediğim zaman. ama onun gibi gösterişli ve özel değil :(
- ama çok seviyorsun onun şarkılarını söylemeyi.
- çünkü o, benim yapmak istediğim herşeyi yapmış biri. büyük bir müzik dehası; yazdığı parçalar, müziğe getirdiği yenilikler, sesi, yorumu, sahne performansı... dünyada milyonlarca insanı kendine hayran bırakmış, ki bunu da fazlasıyla haketmiş, olağanüstü bir varlıktı o. bence yarattıklarının en iyilerinden biriydi... onun şarkılarını söylerken, o beğenmediğim sesimin hiç kullanmadığım, kendi şarkılarımda asla açığa çıkmayan renklerini, enerjisini görüyorum. onun şarkılarını söylemek bütün bedenimi enerjiyle dolduruyor, sesimi güzelleştirdiğini hissediyorum. onun şarkılarını söylerken, o an ben kötü söylediğimi farketsem de, şarkının ve o şarkıyı söylüyor olmanın verdiği mutluluk sanırım bunu örtüyor. dinleyen kişiye geçen tek şey mutluluk hissi oluyor, benim yaşadığım mutluluk!
- kıbrısta ne oldu?
- cengizi "minnie the moocher"ı söylerken izledim. seyirciye baktım. benim hayalim 30.000 kişi, ama bu 2000 kişi de çok enerjik ve o hissi küçük çapta da olsa yaşatabilecek kadar coşkuluydu. bu nedenle guruba dönüp isteğimi söyledim, onlar da kabul ettiler... atakan'ın benim için stüdyoda kullandığı bir deyim var ya hani; "gözünden ateş çıkmak". sanırım öyle bir andı bunu onlara sorduğum an, çünkü tereddütsüz kabul ettiler :)
- sonra?
- sonra parçaya girdik. solonun çok inceldiği yerlerde, riske girmemek için, tıpkı freddie'nin konserlerde yaptığı gibi, melodiyi biraz bozup daha rahat söylediğim yerlere çektim... nakaratı söylerken seyircinin "we are the champions" diye bağırması inanılmazdı!
- :)
- 93 yılına gittim bir an. oyunculuk çalışmaları için kullanacağımız mekanı temizleyip boyarkenki o sahne :). duvara dayanmış yüksek bir merdivene tırmanıp, elimdeki süpürgeyle tavandaki örümcek ağlarını temizlerken, birden aşağıya baktım, aşağıdaki tüm arkadaşlarım -içlerinde o zamanlar henüz arkadaşım olan eski karım da vardı- bana bakıyorlardı. onları o halde görünce, birden süpürgenin sapını mikofon yapıp we are the champions söylemeye başlamıştım... onlar da ellerini yukarı kaldırmış bana bakarak nakaratı söylüyorlardı. o an tek hissettiğim, bir gün bunun gerçeğini yaşamak istediğimdi!
- ve merdivenden indin.
- şarkı bitip merdivenden indiğimde sanki bir dünya starıymışım gibi çevreme toplanmışlardı. rüya gibi bir şey. kendimde o enerjiyi hep hissetmiştim ama bu sefer o enerjiyi yaşamıştım, ilk kez :)
- kıbrısta ne hissettiğini hatırla...
- şarkı benim değildi, ama benimmiş gibi severek ve benimseyerek söyledim her seferinde, belki de bu yüzden hatalarım affedildi, detonelerim duyulmadı! belki ne kadar yanlış da yapsam, ne kadar kötü de söylesem, söylemekten aldığım sınırsız zevki gördüğü için kerem sürekli o şarkıyı söylememi istiyor, her programda!.. nakaratın sonunda "of the world" derken gözlerim kapalıydı, başımı yukarı dikmiştim! karşımda binlerce kişiden gelen "of the world"ü duydum... uzadı ses, uzadı uzadı, sonra ıslık sesleri artmaya başladı, derken seyircinin "world" hecesinin yerini tamamen çığlık, ıslık ve alkışlar aldı.
- güzeldi değil mi?
- şakamı yapıyorsun? muhteşemdi! hayata bunun için geldiğimden bir kez daha emin oldum! bunu 30.000 kişinin karşısında yaptığımı düşündüm konserden sonra. oradaki sesleri onbinlerle çarptım, bir stadyum dolusu insanın sesini... gurup benim şarkımı çalmaya başlıyor... seyirci şarkıyı tanıyor ve ıslıklar - çığlıklar yükseliyor... ben henüz yokum. şarkı başlayıp sıra sözlere geldiğinde ben beliriyorum sahnede. kıyamet kopuyor! seyircinin coşkusundan müzik duyulmaz hale geliyor. sonra susuyorlar, ben sözlere başlıyorum. derken yine başlıyor seyirci; benim şarkımı bana söylüyor, tek nefes, tek ses, beni susturup onlar devam ediyor. devam edemem, susup dinliyorum, bana dünyanın en büyük ödülünü vermelerini: şarkımı beğendiklerini, onu ezberlediklerini ve şimdi onu benimle söylemekten mutlu olduklarını gösteriyorlar! söylüyorlar hep bir ağızdan, onbinlerce kişinin ağzında benim şarkım, benim sözlerim... ... bir şey söylemiycek misin?
- lütfen kesme ve devam et... sana bu kadar güzel bir hayal verdiğimi bilmiyordum!
- sen mi? yani tanrı... bunu bilmiyor muydun?
- ben sana sadece yeteneği ve hayali verdim. bu ikisini bu kadar coşkulu birleştirdiğini görmek...
...
- ağlıyor musun sen?
- ben senim unuttun mu?
- peki izin verecek misin bunları yaşamamıza?
- ...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 6

2008-09-07T22:44:00.000-07:00

- peki sonbahardaki ilişkimde ne öğrendim?
- bunu bana mı soruyorsun?
- öğrendiklerimin farkındayım. ama farkında olmadıklarım yok mu?
- yöntemi biliyorsun!
- pekala... 4 yıl önce açılmış ama bir türlü kapanamamış bir dosyaydı.
- 4 yıl boyunca, onu her düşündüğünde, acı çekmesini değil ama pişman olmasını sağlayacak intikam senaryoları düşledin.
- evet. ve sonunda hiç tahmin etmediğim bir yere vardı!
- vardığı yer, aslında senin en başından beri istediğin yerdi dikkat ettiysen...
- yine de anlamıyorum.
- sabır!
- ne sabrı?
- bir çiftçi için asıl iş tarlayı ekmektir. toprağı havalandır, tohumları ek, sula ve gerisini zamana bırak! ne yaparsan yap, tarladaki ürün, doğal olandan, bizim onun için belirlediğimiz zamandan önce çıkmaz!
- yani ben 4 yıl önce bu ilişkinin fitilini ateşledim ve ancak mı oldu?
- bu 4 yıl içinde çok şey oldu ama. öncelikle bu ilişkiyi yürütebilmen gerekiyordu! belli bir süre boyunca. çünkü birbirinize vereceğiniz bilgilerin tamamı için zamana ihtiyacınız vardı. ilişkiniz olması gerekenden kısa sürseydi, alışveriş tamamlanamazdı. bu 4 yıl içinde; sen de, o da, ilişkiyi gerekli uzunlukta yaşayabilecek olgunluğu edindiniz. aslında birbirine 1 hafta bile dayanamayacak kadar farklı kişiliklersiniz.
- evet :)
- öğrenmen gerekenleri sana başka bir kişilikle gönderemezdim, zira ancak bu ilişkindeki gibi bir karakter o bilgileri sana iletebilirdi. ancak o karakterden gerekli olanları edinmen için de onunla belli bir süre temasta kalman gerekiyordu ve bunun için sana biraz "sabır" yüklemem gerekti...
- bu ilişkinin kendisinde de sabrı öğrendim bence.
- ne gibi?
- sen söyledin. normalde 1 hafta bile birlikte olamayacak iki kişiydik. kafamın içinde her zaman soru işaretleri oldu. bazı davranışları beni tam anlamıyla çileden çıkardı.
- kıskançlık?
- kıskançlık, güvensizlik, inançsızlık, sürekli bir olumsuz algılama hali, kötümserlik, kendini aşağı görme, sürekli olarak bir "yaralama" gayreti...
- bunların sebebi neydi düşün bakalım?
- onun kendisi hakkındaki cümlelerden yola çıkarsam... "ben mutlu olmaya alışık değilim", "beni neden bu kadar seviyorsun?", "beni gözünde çok büyütüyorsun", "ben bu kadar sevilecek bir insan değilim", "etrafında bir yığın mankenler, güzel hatunlar varken neden ben?". sanırım ciddi bir yaralılık durumu. özgüven yokluğu... kendini iyi şeylere layık görememe.
- ne yapıyordu?
- sürekli, ama sürekli geçmişimi kurcalıyordu. ki o geçmişin bir kısmını biliyordu zaten, bilmediği kısımları da ben anlattım. saklamam gereken bir şey yok ki! ayrıca adı üstünde, geçmiş...
- neydi asıl derdi?
- eski karım! ve eski sevgililerimden bazıları... ama özellikle eski karım! ben, yaşadıklarımı yaşadığım yerde bırakırım, almam gereken dersi, ana cümleyi alırım, ama olayları ve kişileri yanımda götürmem. ondan önceki ilişkilerim yaşandıkları yerde ve zamanda kalır. benim için onlar artık "geçmiş"tir. ama buna bir türlü izin vermedi! tutup tutup geçmişimi ve eski ilişkilerimizi getirdi ilişkinin ortasına. ondan önce birileriyle bişeyler yaşamamış olmamla kavga edip durdu...
- neden sence?
- bilmiyorum. bunu gerçekten çözemedim! bir ara bana ailesinin, önceden evlenip boşanmış biriyle bir evliliğe asla sıcak bakmayacağını söylemişti. sonradan babasının benden haberi olmuş, geçmişimi biliyor muydu bilmiyorum ama, babasının bana son derece sıcak baktığını kendisi anlattı.
- başka?
- aslında bu sadece bir tanesi... sürekli bir sorun arayışı görüyordum tavırlarında. herşeyin çok güzel göründüğü anlarda, birdenbire konu ya benim mesleğime, ya eski karıma, ya da bunların çevresindeki diğer konulara geliyordu.
- hatırla o konuları...
- mesleğimle ilgili; öncelikle ailesinin bir "sanatçı"ya olumlu bakmayacaklarını söylüyordu. ayrıca işim gereği çevremde çok sayıda kadın vardı. ama bu çok normal bişey. sahneye çıkan bir erkeğin kadın hayranları olması, kadınların o erkeğe ilgi göstermesi çok sıradan bir şey. ayrıca ben, bana her ilgi gösterene yaklaşmıyorum ki! ne yani, kim ilgi gösterirse ona meyleden kişiliksiz biri miyim ben?
- başka?
- mesleğim gereği gelirim sabit ve düzenli değil. bazen inanılmaz paralar kazanıyorum, bazen kazancım çok düşük kalıyor. "sigortalı bi işte 9-5 çalışsam, müziği hobi olarak yapsam olmaz mı?"ymış! bunu yapan çok insan var. eğer böyle bir adam istiyosan, gider öyle biriyle olursun. beni neden değiştirmeye çalışıyorsun? bana geldiğinde işimi gücümü, kazancımı, hayat tarzımı, çevremi biliyordun, daha önceden evlilik yaşadığımı da! peki o zaman derdin ne? bunları bile bile gelip, sonradan neden bunları sorun haline getiriyorsun?
- sence?
- tahminim şu: yine kendi söylediklerinden çıkardıklarım. hayalindeki erkekle, yani onu duygusal olarak cezbeden erkekle, mantığındaki erkek arasındaki uyumsuzluk. bunu çoğu yaşıyor aslında! sevdikleri tüm özelliklerin tek bir insanda toplanmasını istiyolar. ama bu imkansız! bir insanı hayatına, sevdiğin yönleri için alırsın. ama bunun anlamı; onun sevmediğin yönlerini de hayatına aldığındır. ve gülü seven dikenine katlanmak zorunda... eğer beni serseriliğim, romantikliğim, asiliğim, sahnedeki görüntümün cezbediciliği ile beğendiysen, bu özelliklerimin ters etkilerine de hazır olmak zorundasın. hayatına dahil ettiğin her kişinin, her olayın, her özelliğin, her süsün bir bedeli var, ve bunu ödemek zorundasın illa ki!
- devam et...
- biz insanlar, aslında, dengeli ve doğru kullanıldığında mucizevi doğrulukla çalışan 2'li bir karar mekanizmasına sahibiz... bir yanda beyin, diğer yanda kalp var. bu ikisini aynı anda kullanmak mümkün, birlikte karar vermeleri mümkün. ancak bunun mümkün olmadığı yerde hangisini dinleyeceğimizi, kararı hangi tarafa bırakacağımızı bilmemiz gerekiyor. ve sanırım, ne yazık ki, bize verdiğin bu yeteneği kullanmayı unuttuk!
- belki de.
- insan bilmediği bir gelecekle ilgili, ne getireceği hakkında zerre kadar kadar fikrinin olmadığı bir yarınla ilgili, bugünün şartlarına bakarak -ki onları doğru algıladığımız bile şüpheli- nasıl bir karar verebilir ki, bütün bilgi kaynağı geçmişi ve 5 duyusu olan bir beyinle? beynimin şu anki bilgisi; geçmişte kaydedilmiş deneyimlerimden, onların kıyaslamalarından, bu kıyaslamaların ürettiği yeni bilgilerden, toplum ya da kültür tarafından yüklenmiş değer yargılarından -ki onların doğruluğu da çoğu zaman şüpheli- ve nihayet sahip olduğum 5 duyunun şu an için çevreden aldığı sinyallerin yorumundan ibaret! karar verdiğim anki şartlar, 1-2 saniye sonra 180 derece değişebilir, ben değişebilirim, algım değişebilir, aldığım karar; ben o kararı aldığım an çok doğru görünmesine rağmen, değişen şartlarla birlikte tamamen yanlış da çıkabilir! kim boşanmak için evlenir ki? ya da kim başarısız olmak için bir işe girişir? kim iflas etmek için şirket kurar? kim ayrılmak için sevgili olur? kimse! herşeyi doğru yaptığımızı iddia etmiyorum, belki de karar doğru ama uygulama yanlıştır. ama ben beynimin, geleceğimi yönlendiren kararlarda sağlıklı bir başvuru mercii olduğunu düşünmüyorum! gelecekle ilgili bilgiyi bize vermiyorsun zaten, o sende saklı kalan ve bizim yaşadıkça gördüğümüz bir şey. ancak gelecekte meydana gelebilecekler ve kendi hedefimize ulaşabilmemiz konusunda bizi doğru noktalara yönlendirdiğini düşünürsek, ben senin rehberliğinle karar almayı tercih ediyorum. senin rehberliğini aldığım, senin sesini duyduğum yer de beynim değil kalbim! tıpkı bu yazıları deneyimlerimden, yani beynimin kaydettiklerinden derlememe rağmen, bunları yazma ilhamının kalbimden ve sebepsiz yere gelmesi gibi! yazdıklarım benim kayıtlarım. o kayıtlar yıllardır beynimde duruyor, yazmayı hiç düşünmedim. ama kısa bir süre önce sen bana yazmamı söyledin, ve şimdi yazıyorum. beynin, kendinde saklı olan, sahip olduğu bilgiyi kullanmak için bile, kalpten gelen ilhama ihtiyacı var.
- birleştir yavaş yavaş...
- aşk. bize armağan ettiklerinin en büyüğü... bence yani. hayatın devamlılığı bütün türler için genetik olarak yazılmış bir tür emir! bütün canlılar türlerinin devamı için, hayatta kalmak için yaşıyor. doğanın özü bu: canlılığı, yaşamı devam ettirmek! ama yalnızca biz insanlar türümüzü devam ettirmek için dünyanın en tatlı heyecanını duyuyoruz. sadece biz, fiziksel zevkin çok ötesinde, kelimelerin asla anlatamadığı büyülü bir ruh durumuna giriyoruz.
- çünkü siz bilinçlisiniz. doğadaki herşey, tüm canlılar, hatta cansızlar bile hayat için, canlılığın devamı için kurgulanmıştır. astronomiyi seviyorsun, bilgilerini hatırla...
- güneş sisteminden önce, evrenin bu noktasında bir süpernova olmuş olmalı. çünkü dünyanın çekirdeği demir ve bu elementin oluşabilmesi, süpernova patlaması dışında bir şeyle mümkün değil!
- bütün herşey, yıldızlardaki tepkimelerin şekli, süresi, üretilen elementler, fizik ve kimya yasaları, sürtünme, atalet, momentum, çekim, manyetizma, size verdiğim bu "ev"in güneşe olan uzaklığı, çevredeki diğer boş "ev"lerin konumu! herşey, ama herşey bu gezegende canlılığın sürmesi için! hayatın ortaya çıkması için!
- yani en başından, henüz evren bile yokken, bir gün burada "hayat"ın başlaması için programladın herşeyi? fiziği, kimyayı, matematiği?
- matematiği değil! fizik ve kimya benim yarattığım bilgilerdir. matematik, sizin benim bilgilerimi açıklamak ve sistematik olarak kaydedebilmek için geliştirdiğiniz bir sistem...
- peki bunun aşkla ne ilgisi var? fizik ve kimya yasaları yüzünden mi terkedildim? :)
- bir anlamda evet!
- nasıl yani?
- doğadaki canlı cansız herşey -insan hariç- kendi doğalarının gereğini yapar sadece, sorgulamadan, yargılamadan, düşünmeden, sonucunu önemsemeden, herhangi bir değer yargısıyla ölçüp biçmeden! onun bir görevi, ona yüklenmiş olan bir doğal süreç vardır, onu yaşar yalnızca. hidrojen güneşte helyuma dönüşürken, ağaç toprağa kök salarken, bakteriler vücudunuza yerleşirken, nehirler taşları aşındırırken, kaplumbağalar yumurtadan çıkarken, serengeti sürüsündeki 2 milyondan fazla hayvan o dev göçe başlarken, çita saatte 100 km hıza çıktığında, elma yerçekimi nedeniyle yere düşerken, yoğurt mayalanırken "neden" diye düşünmez! sadece yapar! çünkü biz onlara bilinç vermedik, çünkü onlar yalnızca kendi doğalarını ve onlar için bizim "doğal yaşam döngüsü" olarak belirlediğimiz şeyleri gerçekleştirirler. doğan cüceloğlu'unun savaşçı kitabında, bonsailerle ilgili bölümü hatırla... kültürlerinizin ve değer yargılarınızın, korkularınızın sizi büyümekten, sizlerin doğasına kattığım en doğal güdülerinizi ve yaşam amacınızı gerçekleştirmekten nasıl alıkoyduğunu! şunun farkına varmanız gerek: insan dışında hiç bir varlık -canlı ya da cansız- kendi doğal akışını ve tabiatın onun için belirlediği içgüdüsel seyri, beyninin yarattığı unsurlarla (korku ve yargı) sekteye uğratmaz! doğadaki pek çok canlı ve cansız, sizinkine benzer bir "kayıt sistemi"ne sahip. bu da hayatın devamlılığı açısından bir zorunluluk. hayati tehlikeyle karşılaşan bir canlının bunu kaydetmesi, benzer bir durumda temkinli davranmasını sağlar, bunu biliyorsun... korku, hayatta kalmanıza yardımcı olan en önemli güdülerinizden biri. tehlikelerin üzerine aptalca yürümenizi engelleyen; cesaretinizin, size yeteneklerinizin üzerinde işler yaptırmaya kalkışmasına engel olan bir dengeleyici...
- şu kayıt sistemi... yani onlar da kaydediyor ama bizim gibi kullanmıyorlar?
- onlar bir bilgiyi nerede ve hangi olayla ilgili kaydetmişlerse, sadece orada ve o olayla ilgili kullanırlar. siz insanlara verdiğimiz beyin bundan daha fazlasını yapacak güçte. siz, bambaşka olay ve kavramları birleştirme ve "olmayan" bilgileri de üretme yeteneğine sahipsiniz. keşiflerinizin, gelişiminizin, teknik ve estetik ilerlemelerinizin altında bu yetenek var.
- aşkla ilgiyi hala kuramadım!
- acele etme.
- kabaca toparlarsak; biz insanlar 5 duyudan gelen bilgileri kaydeden, onları işleyen, eskilerle kıyaslayıp yargılara varan, bu kıyaslama ve yargılar sonucu duyguları çalıştıran, bu arada birleştirme yöntemiyle henüz "fiziksel olarak algılanmamış" olanın bilgisine de ulaşabilen, yani kendi bilgisini kendi üretebilen bir beyne sahibiz.
- evet. ve bu beyin, ona verdiğimiz son derece yararlı "üretme" yeteneğinin bir yan etkisi olarak; yine bu yetenek yüzünden, bir noktadan sonra hayatın doğal akışını budamaya başlıyor!
- nasıl yani?
- korku üreterek! 5 duyudan gelen bilgileri sadece ait oldukları alanda tutmuyor, onu başka alanlara yayıyor, başka kavramlarla birleştirip yeni kavramlar ve bilgiler üretiyor, çıkarımlar yapıyor. böylece beynin elinde 2 tip bilgi oluyor: 5 duyudan gelen ve fiziksel bir etki sonucu edinilmiş bilgi, ve fiziksel olarak henüz yaşanmamış, beynin kendi içinde üretilmiş bilgi... sizi diğer canlılardan ayıran işte bu ikinci tip bilgi! ortada bir bilgi var ama üretilmiş olduğundan bu bilgiyle ilgili bir "anı" yok! çünkü 5 duyuyla ilgili bir "girdi" yok!
- kafam karıştı...
- bir cisim görüyorsun. görmek, duyulardan biri. gidip o cisme vurduğunda dokunma duyusu devreye giriyor, onun sert olduğunu hissediyosun, daha doğrusu vurduğun an elinin acıması o cismin sert olduğu bilgisini beynine kaydediyor. böylece artık bir "anı"n var: uzaktan filanca biçimde görünen bir cisme dokundun ve sertti! bunu kaydettin. bir başka cisim görüyorsun, ilk cisme çok benziyor, ona henüz dokunmadın ama görsel benzerlik sendeki "anı"yla bağlantı kuruyor ve yeni gördüğün cisme daha dokunmadan, onun da sert olduğunu ve canını yakacağını düşünüyorsun! burada görsel kayıtların benzerliği, sende dokunma hissinde de benzerlik yaşanacağı önyargısını oluşturuyor!
- sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer!
- aynen öyle! işte önyargılarınız ve korkularınız böyle oluşuyor. daha önceki anılarla, yani kayıtlı bilgilerle bağlantı kurup, henüz fiziksel olarak yaşamadığınız şeyleri de önceki deneyimlerle ilişkilendiriyorsunuz beyninizde. ve cesaretsiz olanlarınız; bu ilişkilendirmelerin sonuçlarına, gerçek deneyimlerden daha fazla değer veriyor! bu da çoğunuzu henüz yaşamadığı deneyimlerden kaçmaya itiyor.
- cesaret?
- yeni deneyimlere açık olabilme yetisi. kendi sınırlarını bilmek ve kendini kontrol edebilmekle ilgili uzun bir konu... sonra girelim
- yani sonuç olarak, bir insanın bişeylerden kaçmasının, misal benimle daha önce bir ilişki yaşamadığı halde benimle ilişkiden -bunu istemesine rağmen- kaçmasının nedeni, daha önceki ilişkileriyle kurduğu benzerlikler, öyle mi?
- evet! seni kalben hissediyor, seni istiyor, duyguları, güdüleri, yani beyni tarafından kirletilmemiş saf enerjisi ve gürültüden uzakta kalmış ses ona seninle olmasını söylüyor. senin kalbinden onun kalibe akan, beynin yanlış ve "taraflı" yorumlarıyla bozulmamış bilgiler... ama sendeki bir şeyler, seninle ilgili bazı "fiziki dünya bilgileri", örneğin sende gördüğü bazı şeyler, senin geçmişinle ilgili duydukları... örneğin; senin parfümünü daha önce ona acı çektirmiş olan bir başka erkekte koklamış olması gibi basit bir sebep, onun beyninde bu kokuyla birlikte kaydedilmiş olan anıyı canlandırıyor, ve bu anı malesef hüsranla biten bir anı! böylece yeni bilgi, eski bilgilerin ışığında yargılanıp, seninle de aynı hüsranı yaşayacağı sonucunu oluşturuyor. yani beyin, henüz ispatlanmamış bir bilgiyi üretiyor önyargı olarak!
- ve bu kez bunu ispatlamak için uğraşmaya başlıyor!
- :)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 5

2008-09-07T05:30:00.000-07:00

- herkese eşit davranmak bana adil gelmiyor.
- koşulsuz sevgi konusundan bahsediyorsun...
- evet. yani eğer yanlış anlamıyosam, karşımdaki ne yaparsa yapsın onu sevmekten ve affetmekten bahsediliyor. affetmek tamam ama "sevmek" bana farklı geliyor.
- anlat...
- iyiye de kötüye de aynı davranmak... adaletli değil! dersine çalışmayan öğrenciye, çalışanla aynı notu verirsen, çalışmayanın tembelliğini teşvik etmiş olmaz mısın?
- olursun.
- yanlışı affetmek tamam ama, bunu özendirmeyi anlamıyorum. yanlış yapana doğru yapanla aynı tavrı gösterirsen, şunu düşünür: "ne yaparsam yapayım, bana iyi davranılıyor. o halde ben yanlış yapmıyorum demeki ki!". bu tarz bi düşünce kişisel gelişimin, toplumsal gelişimin, hatalardan ders almanın ve ilerlemenin önünü keser! ayrıca adalet duygusunu da zedeler. şahsen ben, bir öğrenci olarak, çok çalışıyorsam, öğrenmeyi ciddiye alıp buna zaman ve akıl harcıyorsam, bunu hiç yapmayanla aynı kefeye konmak istemem! ve bence bu ukalalık ya da bencillik değil. iyiye ve kötüye aynı davranmak, iyiye haksızlık etmektir. insanları geliştiren şey hatalardan ders alma ve yeni yollar deneme alışkanlığıdır. ya da becerisi, her neyse artık...
- affetmekle sevmek arasında fark var mı?
- kesinlikle var: birinin bir şeyi neden yaptığını, yaptığı şeyin sonuçlarından tam olarak haberdar olup olmadığını bilmek onu affetmemi sağlayabilir. ama onu "sevmek" bambaşka bir şey!
- nedir affetmek?
- bence; bir sözün, bir davranışın ya da bir olayın ardındaki nedenleri anlayıp, o olayın meydana gelişinin engellenemez olduğuna, ya da söz konusu olayda bize karşı kasıtlı olarak yönlenmiş bir kötü niyet bulunmadığına ikna olmaktır.
- ya sevmek?
- bundan emin değilim... sanırım, karşımızdakini affedebilme yeteneğimizin toplamı...
- çok ilginç bir tanımlama bu!
- sevginin tam bir tanımını yapabileceğimi sanmıyorum. bir duygu durumu. tek bir duygu değil ama. çok farklı, belki de tüm duyguları farklı oranlarda içeren bir toplam duygu durumu. sevdiğimiz insana çoğu zaman daha fazla anlayış gösteririz, onun için daha çok endişeleniriz, herhangi bir hatayı ona yakıştıramadığımız için ona daha çok kızarız, daha çok öfkeleniriz, onu daha çok kıskanırız, onunla ilgili iyi şeylere daha çok sevinir, kötülere daha çok üzülürüz... belki de şöyle söyleyebilirim: tüm duyguları içeren ve onları daha üst bir konumda yaşamamızı sağlayan bir süper-duygu durumu. ya da bir tür duygu platformu... bilmiyorum.
- aslında; size verdiğim bütün duyguları, senin duygu platformu dediğin bu süper-duygu konumundan üretiyorsunuz. aşk, nefret, kin, kıskançlık, iğrenme, sadakat, heyecan, korku, zafer, hüzün, mutluluk. aklına gelebilecek bütün duygularınız ve insani tepkileriniz, sevgiden türemiştir. daha doğrusu; sevgiyi bir tarla olarak gör, diğer bütün duygularınız bu tarlada yetişir. özünde ise kendini sevmek vardır. ve bu kesinlikle bencillik değildir.
- biliyorum. seni seviyorum demek için "ben" demeyi bilmekten bahsediyorsun... iyi davranabilmem için iyi olmam gerekir, iyi konuşabilmek için iyi kelimelere ve düşüncelere sahip olmam gibi... ben o sevgi tarlasını eken ve diğer tüm duyguları yetiştiren kişiyim ve o tarlayı ekebilmem için sağlıklı ve iyi olmam gerekir. yoksa tarla ekilmez!...
- ve o tarladaki her bir duygunun bir işlevi vardır.
- bize, ihtiyacımız olmayan bişey verdiğini hiç bir zaman düşünmedim zaten, bunu biliyorsun. nefretin, kinin, kıskançlığın, günümüzün modern (!) felsefelerinin karalamaktan zevk aldığı "öfke"nin bile bir amacı ve işlevi var. eski felsefeler "herşey zıttıyla vardır" diyor, ve ben de buna sonuna dek katılıyorum. öfkeyi, kini, nefreti yenmek demek, tarladaki bazı "zararlı" bitkilerin kökünü kurutmak demek. oysa zararlı sandığımız o bitkiler de o sistemin birer parçası, ve onları yoketmek şu an öngöremediğimiz birçok olumsuz sonucu getirecektir.
- belgeselleri hatırla :). zararlı (!) bitkiler ölürlerken, yaşamları ya da mevsim boyunca ürettikleri maddeleri, üzerinde yetiştikleri toprağa aktarır. toprağa aktarılan bu maddeler, o toprakta yetişen diğer bitkiler ve canlılar için, kısacası o sistemin bütünü için hayatidir ve o maddeeyi sadece sizin zararlı dediğiniz bitkiler üretir. zararlı bitkileri o topraktan uzaklaştırırsan, o toprakta diğer bitkiler de yetişemez!
- öfkemle yaşamayı öğrenmem gerek. ama bunu yaparken, öfkeyi kontrol etmeyi öğrenmeliyim.
- sadece öfkeyi değil, bütün duygularını kontrol etmen gerekir. sevgiyi bile! bir yöne çok ağırlık verirsen, önüne gelen herşeyi koşulsuz seversen dengen bozulur ve devrilirsin! önemli olan herşeyi sevmek, herşeyi kabullenmek ve öfke nefret gibi duyguları yenmek değil, dengeyi sağlamaktır. sizin asıl işiniz bu!
- sevginin bile fazlası iyi değil yani.
- hiç bişeyin fazlası iyi değil! "ölçü". hayatını yönlendirecek temel kavram bu olmalı. herşeyde ölçü! nefret de yararlıdır, kin de, öfke de. yararlı ve gerekli olduğu için size verildiler. onları da yaşaman gerek, hem de tadına vara vara! hakkıyla yaşaman gerek. ama sakın unutma: hangi duygu olursa olsun, ölçüyü kaçırdığın an sana zarar vermeye başlar. asıl işlevi dengelemekken dengeyi bozar!
- asıl işi dengelemek?
- nefret aşkı, hüzün mutluluğu, korku cesareti, heyecan dinginliği, inat kabullenmeyi, ve nihayet vicdan aklı ve nefsi dengelemek için verildi size! içinde duygu çiftlerinden oluşan binlerce terazi var. herhangi birinin herhangi bir kefesinde ağırlık çok artarsa denge bozulur...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 4

2008-09-07T03:03:00.000-07:00

- doğru yönde mi ilerliyorum?
- daima!
- peki bu nasıl oluyor?
- senin, çevrendeki insanlara sıkça söylediğin bir sözün var: "hiç kimse, bir kararın sonucunu, o kararı uygulamadan kesin olarak bilemez!"
- peki bu doğru mu?
- evet. kesinlikle...
- şu durumda, şu an üzerinde bulunduğum ve ilerlediğim yol. bu yola girmek için karar vermiştim, ve kararımı uyguluyorum. ancak bazı kararların sonucunu görmek için onlarca yıl beklemek gerekebiliyor. 20 yıl sonra yanlış karar verdiğimi görürsem?
- bu mümkün değil!
- neden?
- çünkü sen beyninle değil kalbinle hareket ediyorsun, yani 5 duyundan edindiğin bilgiye göre değil, benden aldığın bilgiye göre...
- karışık
- hayır çok basit! ileriki bir sohbetimizde sana bunun detaylarını anlatacağım. şu an senin 3 temel bileşeninden 2'si hakkında konuşuyoruz. akıl ve güdü! ya da adına ne dersen de... beynin ve kalbin, mantığın ve hislerin. bildiklerini anlat, ben de tamamlayım
- beynim, 5 duyu organımdan aldığı verilerle bilgi topluyor. görme, işitme, tatma, dokunma ve koklama... bu 5 duyudan, yani fiziksel alemden gelen verileri yorumlayıp bunları sistematik bir şekilde işliyor, bazılarını kaydediyor, bazılarını daha önceki kayıtlarla birleştirip yeni çıkarımlar yapıyor... böylece çevreden topladıklarından çok daha fazla bilgiye sahip olabiliyor. yani duyulardan aldığı 10 bilgiyi kendi içinde ilişkilendirip bunlardan 10 yeni bilgi daha çıkarabiliyor. buna da "düşünmek" deniyor. ya da muhakeme... duyulardan gelen bilgileri işleyip bunları bir sisteme oturtma, denklemler kurma, daha önceki bilgilerle yeni bilgileri tepkimeye sokup henüz 5 duyu tarafından fiziksel olarak algılanmamış bilgileri de "üretebilme" yeteneği...
- çok güzel... devam et!
- ama kalbim, yani 6. hissim, ya da vicdanım, ya da güdülerim -adı herneyse- doğrudan sana bağlı. onların fiziksel alemle bir bağlantısı yok. doğrudan doğruya senden ya da çevremdeki varlıklardan gelmekte olan madde ötesi bilgiyi alıyor. üstelik beyin sahip olduğu yeteneklere de sahip değil; muhakeme yeteneği yok, kıyaslama yapmıyor, 5 farklı organdan gelen bilgileri "yorumlayarak" değil, doğrudan bilgisinin kendisini alarak çalışıyor. beynin bilgi kaynakları hata yapabilir (illüzyon sanatının esası budur zaten), ya da beyin kendisine gönderilen bilgileri herhangi bir sebeple yanlış yorumlayabilir. ancak kalp bilgiyi kendisi doğrudan alıyor ve yorumlamıyor. bu nedenle beynimin tepki verdiği ve beni harekete geçirdiği bilgiler, beynim tarafından yorumlanmış ve saflığı bozulmuş bilgiler olmasına karşın, kalbimin bana verdiği emirler hiç yorumlanmamış saf bilgi! senin gönderdiğin şekliyle yani... bir şey soracağım, benim ne düşündüğümü, ne bildiğimi biliyorsun, neden bunları bana tekrarlatıyorsun?
- tekrarlarken kendini duymanı istediğim için!
- devam ediyorum
- evet
- beynim kendisine gelen bilgileri, hemen, daha önce kaydedilmiş olanlarla kıyaslar, iyi - kötü gibi yargılar ekler, daha önceki kaydedilmişlerle -yani alışkanlıklarla- uyumunu inceler, buna göre bilgiyi kabul eder ya da reddeder. bazı durumlarda savunmayı harekete geçirip o bilgiye savaş açar...
- beynin, ona gelen her bilgi için bir duyguyu harekete geçirir! işte temel nokta bu... bir şey gördüğünde, duyduğunda, bir tat aldığında, bir şeye dokunduğunda, farkında ol ya da olma, sürekli olarak bir "yargılama" halindesindir aslında! "güzel kadın", "öff, çok kötü koktu", "nefis bir şarkı!", "yumuşacık" vs vs vs... 5 duyunun beynine ilettiği her bilgi, önceki deneyimlerin ve bilgilerinle kıyaslanır ve bu kıyaslamanın sonucuna göre de bir "duygu" hissedersin. beğenme, mutluluk, nefret, aşk, üzüntü, öfke, heyecan, sıkıntı vb... diğer yolla, yani benden doğrudan aldığın bilginin yarattığı tek şey "coşku"dur! buna ilham dersiniz, 6. his dersiniz, içine doğmak dersiniz, malum olmak dersiniz. teknik olark bu 5 duyu dışındaki bilgi edinme yetinizdir. ama bunun iyi çalışması için 3 temel bileşeninin iyi durumda olması ve her birinin dengeli bir şekilde beslenmesi gerekir!
- 3 bileşen konusunu biliyorum aslında. bu farkında olduğum bişey.
- yine de bu konuda eksiklerin var ve onları tamamlamak gerekiyor. şu an değil ama!
- doğru yönde ilerlemekten bahsediyoduk...
- yürüdüğün yolun senin hedefine giden yol olup olmadığı...
- evet, yolun sonunu görmediğim için bunu asla bilemem. yaptığım sadece "denemek" aslında.
- hayır! yolun sonunu biliyorsun ve bu yüzden bu yoldasın. bu benim senin kalbine yolladığım bilgiyle ilgili bir şey...
- nasıl yani? yolun sonunu gördüm mü?
- hayır, ama sana bu yolda gitmeni söyleyen benim!
- bunu anlamadım.
- yol ayrımına geldin. sağa ya da sola gideceksin. senin istediğin, seni hedefine ulaştıracak olan ana yolu bulmak... ama hangisi bunu yapacak bilmiyorsun. bu durumda ben seni bilgilendiriyorum. "içinden bir ses" sana sağdan git diyor, ya da soldan! işte bu saf bilgidir. şunu bilmen gerek: eğer içindeki sesin söylediği yoldan gittiğinde gerçekten ana yola çıkmışsan, buna hazırsın demektir. eğer saptığın yol seni anayola ulaştırmamışsa, örneğin bir benzinliğe çıktıysan, bil ki benzin alman gerekiyordur, bu nedenle bu seçimi yapmışsındır, seni oraya ben göndermişimdir. beynin bu seçimi asla yapamaz. bu senin kalbinin seçimidir, yani "hangi yola sapayım?" sorusuna benden gelen cevaptır.
- peki bu ne kadar sürer?
- gerçekten "hazır" olana dek... bak, senin hedefin neyse, biz senin oraya ulaşman için çalışırız. ancak burda anlaman gereken nokta, senin neye ihtiyacın olduğunu senden daha iyi bildiğimiz... sen kendini hazır zannedebilirsin. ancak, hedefine ulaşman için bazı donanımlara, deneyimlere ve bilgilere ihtiyacın vardır. sen bunların farkında olmayabilirsin, ama biz hepsini görürüz ve biliriz. bu nedenle, sen hedefine varmak için didinirken, biz senin o hedefe varmak için gerekli donanıma ve bilgiye kavuşacağın şekilde seni yönlendiririz.
- yani eğer hala hedefime ulaşamadıysam, henüz yeterli değilimdir...
- evet
- ve eğer gittiğim yolla ilgili şüphelerim varsa, yanlış yolda olduğumu, hatta hedefimden uzaklaştığımı görüyorsam, aslında o hedefe varmam için gerekli bir başka eksiğimi tamamlamaya gidiyorumdur...
- işte bu! unutma: senin hedefin neyse, ben bunun için çalışırım.
- o zaman, ben neyi seçersem seçeyim, asla yanlış bi seçim olmaz... bu mu yani?
- seçimi kalbinle yapıyorsan evet! sana o seçimi biz yaptırırız çünkü.
- o zaman herşeyi ben seçmiyorum?
- sen seçiyorsun...
- az önce "o seçimi sana biz yaptırırız" dedin?
- hedefi seçen sen değil misin?
- evet.
- kaptan, geminin nereye gideceğine karar vermez, oraya gitmesi için gerekenleri yapar sadece ;)
- :) (bu sırıtışı hepimiz defalarca kez yaşadık)

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 3

2008-09-06T03:48:00.000-07:00

- bu sefer farklı olan ne?
- hangi konuda?
- hadi ama! sorduğum şeyi pekala anladın...
- daha az acı çekiyorum bunu mu soruyosun?
- evet... ne değişti?
- sanırım odağımı değiştirdim. beklentim ve yaklaşımım farklıydı. ama hala acıyor canım!
- bir seferde herşey değişmez. ayrıca ilk sefer için bence gayet başarılısın ;)
- yine de yaşamamış olmayı tercih ederdim
- bedelden söz ediyosun... yaşamamış değil, bu bedeli ödememiş olmayı tercih ederdin. demek istediğin bu!
- evet
- farkına var...
- neyin?
- sen söyle! önemli olan senin bunu anlaman, benim anlatmam değil! sen kendin çöz ki; bu mantığı ve yaklaşımı başka alanlara da uygula...
- her an gidebileceğini biliyordum. bu nedenle ona çok da bağlanmadım... aslında onu çok sevdim, ona deli divane aşık oldum resmen.
- buna inanmıyor diğerleri...
- onların neye inandığı onların sorunu! benim içimde ne olup bittiğini, kime ne şekilde ne hissettiğimi benden başka bilen yok ki!
- ben?
- sen zaten bensin! sen tanrı ben insan evet, ama ikimiz ayrı değiliz ki! sen benim içimdesin ve ben senin parçanım...
- güzel. devam et...
- onunlayken çok mutlu oldum. onu çok sevdim, çok değerliydi benim için. onun elini tutarken, onu öperken koklarken çok mutluydum, onun benim kadınım olması harika bir duyguydu... ayaklarımı yerden kesti. bana bir "canımmmm" dedi ki, hayatımda duyduğum en güzel şeydi bu...
- biliyorum :) onun bunu söylerkenki titreşimi ve senin bunu duyduğun anki enerjin olağanüstüydü.
- herşeye rağmen bir gün gideceğini biliyordum, bunu sen söylemiştin. bu yüzden onunla her saniyemi sonsuz bir teslimiyet ve coşkuyla yaşarken, bir yandan da bunun son olabileceğini hep aklımda bir yerlerde tuttum; ama çok geride, o anı mahvedemeyecek kadar geride!
- ve bu sayede hazırlıklı olduğun için de o gittiğinde canın daha az yandı?
- öyle değil mi?
- hayır!
- ne peki?
- onu sana neden gönderdiğimi hatırla!
- kendimi affetmem ve kusurlarımla barışmam için...
- evet.
- eee?
- demek ki başarmış ;)
- nasıl yani?
- daha önceki terkedilişlerde canını yakan şeyi düşün... terkedilmek; bir şekilde "artık istenmemek"tir. senden daha iyisinin bulunmuş olmasıdır. artık yetmemektir. kısacası terkedilişte senin canını yakan şey, onu elinde tutamamış olmanın verdiği beceriksizlik ve eksiklik hissidir. ona değil, kendine kızarsın aslında onu elinde tutmayı beceremediğin için! bu nedenle artık eskisi kadar sevmediğin sevgiliyi bile kaybettiğinde için acır! kendini değersiz hissedersin, öfken bunadır. kendinedir yani!
- ama bu sefer onun neden geldiğini biliyordum... görevini bitirdiği zaman gidecekti...
- görevini bitirdiği için gidecekti!
- yani onun gidişi benim onu elimde tutamadığım, eksik olduğum ya da artık tercih edilmediğim anlamına gelmiyor... ben kim ya da ne olursam olayım o gidecekti illa ki, çünkü görevi bitmişti!
- bu yüzden bu seferki terkedilişin faturasını kendine kesmedin ;) ne güzel söyledin; SEN, KİM YA DA NE OLURSAN OL, O GİDECEKTİ!
- bütün gelenlerin ve gidenlerin ortak noktası bu mudur? yani hiç istisnası yok mudur? herkes görev için gelir ve işi bitince gider mi?
- bu sana asla açıklamayacağım bir bilgi. bunu da bilirsen mutsuz olursun! bazı şeyleri sizlerin inancına bırakmak, sizi çok daha büyük yüklerden ya da sorumluluklardan kurtarmak için yaptığım bir şey... çoğu zaman, gelenin size ne verdiğini ya da sizden neyi aldığını anlamazsınız bile. sen neye inanmak istersen o senin doğrundur ve senin için o kural işler :) bu size sunduğum bir kolaylık. herşey için, hepinizden ortak bir beklentim olsaydı bunun altından kalkamazdınız. sizi farklı yarattığım gibi, her birinizden beklediğim de farklı. bu farkı sizlerin kendi kendinize bulmanız gerek. farklı düşünceler, farklı inançlar, farklı algılar, her biriniz farklı bir konumdayken hepinizin aynı yere, yani bana ulaşması için tek bir yol olması mümkün mü? hepinizin şu an bulunduğunuz yerden bana ulaşacağınız yol sizinle benim aramda tek ve benzersizdir. işte bu nedenle bu yolu sadece siz bulursunuz, herbiriniz kendiniz için!
- bunu düşünmem gerek!
- ben buradayım... BEN HEP BURADAYIM!

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 2

2008-09-06T03:47:00.000-07:00

- anlat bakalım...
- niye? zaten herşeyi bilen ve görensin. dahası hissedensin. neden anlatmamı istiyosun ki?
- senin coşkun, senin heyecanın hoşuma gidiyo... ona bişey armağan ettiğinde sevindiğini görmek hoşuna gidiyor di mi?
- evet
- buna rağmen yine de "beğendin mi" diye soruyosun. neden?
- anladım :)
- dinliyorum...
- bunu çok seviyorum. ilk anları... henüz başlamamışken; bi taraftan içimden bi ses aslında çoktan başladığını söylerken diğer taraftan "ya terslerse" endişesi... o kararsızlık ve emin olamama hali... aslında koyduğun basit doğa kuralları işliyor herşeyde olduğu gibi.
- neymiş onlar?
- bilmiyor musun? onları sen koymadın mı?
- senin gözünle nasıl görünüyorlar onu anlat bana...
- evet ama bunu da biliyosun. benim hissettiklerim senin hissettiklerin
- birine bişey armağa...
- tamam... aslında bir erkeğin bir dişiyi tavlaması diye bişey yok. biz erkekler güzel, güçlü, yetenekli olan tarafız. ama bu bir üstünlüğün değil, tam tersi bir beklentinin sonucu...
- ne beklentisi?
- bir dişinin bizi beğenmesi beklentisi. ben erkek olarak türlü çeşitli taklalar atar numaralar yaparım. ve bununla o dişiyi etkilemeye çalışırım. aslında sistem şu: dişi zaten beni beğenmiştir ve beni çoktan seçmiştir. ama işi yokuşa sürmesi hem onun için hem benim için daha zevkli. ona yaklaşıp kur yapmama izin verir. böylece ben de ona yaklaşır ve bildiğim en iyi numaraları sergilerim. bu, onun kadınlık gururunu okşar, bir erkeğin onun için uğraşması, onu elde etmeye çalışması dişiyi mutlu eder. bi süre uğraştırıp sonra bana pasaportu verir. bu sırada ben de dişiyi etkilemek yaptığım numaraların karşılığını alırım... yani bi çeşit başarmışlık duygusu. zafer gibi bişey... aslında tavlayan erkek yoktur; dişi erkeğin kendisini tavlamasına izin verir hepsi bu!
- peki bunu bile bile hala zevk almanı neyle açıklıyosun?
- suyun kaldırma kuvvetini bilsem de bilmesem de geminin dalgalarda salınmasından zevk alıyorum. aynı şey :)
- çok takla attın mı peki? :)
- hayır :) o gerçekten çok sıcak ve dobra bi kadın... onun gibiler kalmadı sanıyordum. ne istediğini ve nasıl istediğini çok doğrudan ve içten bi şekilde gösterdi, açık ve net davrandı. gerçekten özel bi kadın göndermişsin bana :)
- unutma!
- neyi?
- gidecek... görevi bittiğinde. ve bunun ne zaman olacağını ben bile bilmiyorum. çünki bunu sen belirliyceksin!
- yani?
- her an gidebileceğini unutma, bunu bil ve buna hazırlıklı ol. ama bi yandan da onunla "ne kadar kaldfığını bilmediğin" vaktini mümkün olan en iyi şekilde değerlendir... belki son 10 saniyendir. onu çok seviceksin, o da seni! büyük mutluluk istiyosan büyük risk almalısın! onunla her anın tadını çıkar, çok sev, ve bunu ona her zaman göster. sana verdiğim bir yetenek var ki; bu yeteneğe karşı koyamaz: samimiyet! kendine ve bana olduğun kadar samimi ol ona da... ve sonra her zaman alışkın olduğunu, bir insanın senin samimiyetine karşı koyamayışını izle... ama bu kez karşındaki de özel biri. sadece yaşa! YAŞA!
- adaletsizsin :(
- ADALET; EŞİTLİĞİ DEĞİL DENKLİĞİ SAĞLAMAKTIR!
- ...

tanrıyla yakın sohbetlerden alıntılar - 1

2008-09-05T11:29:00.000-07:00

- hazır mısın?
- sanırım...
- o zaman tanış onunla...
- bunu neden yapıyorsun?
- çünkü buna ihtiyacın var... kendini affetmen ve kusur sandığın özelliklerinle barışman için. sana bu kadını bu yüzden yolluyorum.
- peki kalıcı mı?
- bu size bağlı. onun sana verecekleri var. tabi senin de ona. hayatındaki herkes gibi o da bir amaç için geliyor sana, karşılıklı görevleriniz bittiğinde gidecek. görevlerinizi ne kadar çabuk yaparsanız o kadar çabuk gider.
- seçimi nasıl yapmalıyım?
- bilemem. kendini çabuk affetmenin bedeli, bu kadının çabuk gitmesidir. uzun süre kalsın istersen, bunun bedelini de ücretini aldığın bi işte fazla mesai ödenmeden geç saatlere kadar çalışmak olarak ödersin :) seçim senin...
- verdiği kadar alıcak di mi?
- kuralları biiyosun...
- neden bedelsiz bişey yok?
- denge!
- çok da adaletli sayılmazsın bence
- insan olarak yorumun bu... kendince haklısın da.
- ne zaman başlıyorum?
- birazdan. şimdi gözlerini kapa. onu karşına çıkarıcam ve ikiniz de hazır olduğunuzda sana gözlerini açmanı söyliycem. ben söylediğim zaman saat 1 yönüne bak. ve gözünü ondan ayırma. zaten istesen de ayıramıycaksın :)
- o kadar mı iyi?
- çok özel bişey hazırladım sana, bu sefer :)
- neden gülüyosun peki?
- insan olarak senin dağarcığındaki bütün duyguları, aşkı, sevgiyi, öfkeyi, neşeyi, kini, üzüntüyü, heyecanı, mutluluğu ve kederi sana ben verdim. sen bana döndüğünde olnlar da bana dönecek. yaşadığın herşeyi ben de yaşıyorum zaten. anladın mı? bende olmayan bişey yok sende :) bu nedenle sen her güldüğünde ben de gülüyorum. sen kızdığında ben de kızıyorum. sana öfkeyi de ben verdim, onu yaşamana bu yüzden izin veriyorum... evet vakit geldi, hazır mısın?
- huhhhh, heyecanlıyım
- esmer, çok uzun boylu ve çok güzel bir kadın
- yoksa demin gördüğüm kadın mı?
- kapa gözünü ! :)
- ya lütfen, o mu? söylesene...
- kapat gözünü :D
- tamam peki...
...

...

- tamam aç!
- ama bu çok güzellll !!! :)))))))))))))))))))))))))) (teşekkür ederim)

af...

2008-09-04T12:32:00.000-07:00

kulaklarımı tıkamama bile gerek yok. çünkü duymak istemediğim bişey yok sana dair, sendeki bana dair... çünkü seni bir kelime, bir davranış, bir anlık tavır değil, bütün bir ilişki boyunca olduğun "kadın" olarak sakladım ben :) kelimelerini, mimiklerini, kızmanı ya da sevişmeni kaydetmedim, ben "sen"i kaydettim, sen olan herşeye binbir değer vererek...

her zaman, ama her zaman; tüm ilişkimiz boyunca sevgi dolu, sıcak, en az benim kadar tutkulu ve aşk dolu, yumuşak, coşkulu, sevgisini inanılmaz derecede güzel gösteren dünya tatlısı bir kadındın sen. seni öyle kaydettim, sana o şekilde bir "kendin olma"yı yakıştırdım...

iyi ki geldin, iyi ki sevdin, sevdirdin. teşekkürler yaşattığın tüm güzellikler için, göstermekten esirgemediğin sınırsız sevgin, paylaşmaya doymadığımız tanrısal aşkın, kokun, varlığın, adını bile koymaya cüret edemediğim anlamın için. seni sevebilmeyi bana armağan ettiğin için. seni her öptüğümde benim olmanı, senin olmayı yaşattığın için... verdiklerin ve aldıkların için. bende kalan herşeyin için. sana verdiğim her şey için... teşekkürler.

güle güle GB

2008-09-01T06:39:00.000-07:00

telefonu kapattığımda, nihai konuşmanın o olduğunu anlamıştım. kendimi bildim bileli güvendiğim ve beni asla yanıltmayan kalbim; noktanın konduğunu söylüyordu. işin tuhafı, belki de bu kez bile bile lades dediğimi unutmadığım için, acısı kısa ve hafifti... gülümsemem bikaç saniye asılı kaldı, sonra da silikleşti, beraberinde güzel bir iki kareyi de alıp hızla gitti yüzümden...

konuşmalar samimi gibi geliyordu... 20 gün içinde 2 kez 180 derecelik dönüş tuhafıma gitse de, herkes ikinci bi şansı hakeder diye düşündüm ve onu görmeyi kabul ettim. sıcak ve içten görünüyordu buluştuğumuzda. her zaman yaptığım gibi demokratik davranmayıp benim istediğim yere götürdüm onu. oturduk. sorularıma cevap verme ve kendini anlatma konusunda isteksizdi... ama en azından rol yapmıyordu... yalan cevaplar vereceğine cevap vermek istemediğini açıkça belirtmesi benim için daha iyiydi. niyet çok önemlidir, niyetim zaten affetmekti ve o da bunu hakedecek biriydi. çünkü benim hayatımdaydı ve hayatımdaki herkes özeldir benim için, sırf hayatımda olduğu için bile olsa...

kötü bir insan olduğunu düşünmedim, ondan nefret de etmedim. aksine aşırı yaralı ve kırılmış bi insan olduğunu görmüştüm pek çok kez, ve onun için üzülüyordum. pek çok şeyi başarabilecek bir insandı, bunun da farkındaydı; ne var ki çoğu gibi o da çıkış kapısını bulamayanlardandı. nereden başlayacağını bilmiyorsan, bilgin yeteneğin ve deneyimin hiç bir işe yaramaz!

buluşmanın bitişinde şaka yaptım ona, "ne zaman gideceksin bu sefer?". o bu şakayı ciddiyetle cevapladı "belli olmaz". şaka yaptığını düşündü belki, ama ben ciddiyetini görmüştüm. bu nedenle şövalye bu sefer temkinli ve hazırlıklıydı. sorduklarında verdiğim cevap basitti: "ben de biliyorum ve güvenmiyorum zaten. ama korkularımla hayatımı grileştirmem ben. tadını çıkarıyorum sadece, giderse güzel bi kare olucak benim için, kalırsa güzel bi film, seçim onun".

işlerime dalmış çalışırken, zaman zaman aklıma geliyor, açıp profiline bakıyorum. fotolar farklı tabi, gerçeğin "hata"larına rötuş yapılmış fotolar... içerdeki yaralı kadını ve onun komplekslerini hiç göstermeyen süslü ambalajlar :) ilişkimizin sadece başlarında reklam panolarındaydık. dönüp geldiğinde "neden?" dedim. "gerek yok" dedi, ve benimle ilişkide olduğunu göstermedi başkalarına.

başlayalı 1 aydan fazla olmuştu ama biz hiç sevişmemiştik. başlarda yadırgadığı bu durumun tadını çıkardığını söylüyordu. hemen hemen bütün kadınların ortak endişesidir "acaba benimle sırf seks için mi birlikte?". onda bu endişe yoktu, seks yoktu ve ben onunla yine de birlikteydim. ilk sevişmemizden sonra bir akşam, sahilde yürüdük uzun uzun. "komik, yakışıklı, güzel sevişen, sevgi dolu, çok güzel yürekli" bir şövalye hakkında konuştu benimle... mutluyduk.

yeni fotolar eklemiş, hoş da görünüyor, merakla girip bakıyorum. bu arada, 1 hafta 10 gün kadar önce ona yolladığım iyi niyet mesajı kesinilkle samimi. insanların kötülüklerini isteyen biri değilim, asla da olmadım. ilişkimizi reklam panolarına taşımaya gönülsüz kadın, yeni başladığı ilişkisini 8 sütuna manşet yapmış... vaayyy. işte bu hareket beklediğimden daha iyiydi. çok yakın 1-2 dostum hariç kimsenin duymadığı düşüncelerimin ispatıydı... gösteriş? eziklik? kompleks? farketmez... ilk gidişindeki "biçim" ve şu an gördüğüm şey birbiriyle tutarlı :) şaşırmadım ama etkilendim, çünkü beklediğimden daha güçlü bi tepkiydi. demek izlerim derin olmuş...

buluştuğumuz son gün sorun üzerine sorun çıkardı. niyetinin bitirmek olduğunu görmek için çok zeki olmaya gerek yok! anlaşmaya niyeti olan bi insan anlaşmaya çalışır şekilde hareket eder, hoşgörüsünü, esnekliğini, anlayışını sonuna kadar kullanır. onun bana eleştiri adı altında hakaret ettiği zamanlarda benim yaptığım gibi :) bütün gün yanımda ağlamaya yüz tutmuş ifadelerle şikayetlendi söylendi durdu, günümü -gayet de severek- onu teselli etmek enerjisini yükseltmek ve moralini toparlamakla geçirdim. ama anlaşılan, yanımda bu kadar "güçsüz" duruma düşmeyi, en zayıf yönlerini bu kadar yakından görmemi, ve en önemlisi de tentürdiyotun tedavi ederken acıttığı gibi, gerçek sevginin yaralı ruhlara dokunduğunda verdiği acıyı kaldıramadı... güçlü olmak zorundaydı, ve bunu yapmasının yolu beni güçsüz duruma düşürmekti. bu senaryoyu daha önce okumuştum :) kendisini daha fazla yaralamadan gitmesine izin vermeliydim, öyle de yaptım zaten...

şu an "o"nunla. ve ilişkisi reklam panolarında asılı :) sürdürmek için elinden geleni yapacak muhtemelen... çünkü "bu sefer" başarmak zorunda. "kaybetmeye alışığım" demişti, bunu değiştirmesi gerek. ama ne için? işte orası zincirin zayıf halkası. umarım bu son paragraf yanlış bir kehanet olarak kalır. ama sanmıyorum, sanamıyorum... yakın zamanda o reklam panosu yine boşalacak... çünkü kötü bir erkekle yapamaz; geçmişini hatırlayıp tekrarlanmasına izin vermeyecek, bitirecek, ya da iyi bir erkek ona sevgiyle dokunduğunda canının acısına dayanamıycak... can'ı acımaz inşallah, alkış'larım bu kez başarırsa ;)

...

dün akşam saatlerinde havuzdayım... üzerimdeki son kalıntılarını alıp götürdü ılık havuz suyu... temizlendim ondan. hayat listemden uzaklaştırdım onu, bu nedenle bu yazıyı o okuyamıycak, ama ona okuyacaklar var orda."soyadını değiştirebilirsin ufaklık, ama kendini değiştiremezsin, tamir et!

sevgiyle..."

durduğum yer...

2008-09-01T06:35:00.000-07:00

müzik benim için yetersiz! hayatın çetrefilli ve nalet tarafında yaşıyorum... üzerimdeki imaj, yaşadığım hayata o kadar ağır ki, daralıyorum, eziliyorum! hayatla başa çıkma şeklim; insanlara kendimi izletmek ve onları eğlendirmek... bununla ilgi çekiyorum, bununla tanınıyorum, bununla kimsenin farkında olmadığı karanlık yönümden kaçabiliyorum. bu bi yöntem, ya da arayarak bulunmuş bi kaçış değil, bu; ayaklarımın, beni -bana sormadan- götürdüğü "acil çıkış"ım!ve...müzikte kahkaha yok! icrasında belki, ama kendisinde kahkahayı bulamadım ben... müziği komik sunduğunda komik oluyo, ama müziğin kendisi hala komik değil! ben komik olmak istiyorum... komik olmayı seviyorum. müzik dar işte bu noktada! komik şeyler yapmaktan bahsetmiyorum, müziği komik şekilde sunmaktan da... "komik"in kendisi olmak benim bahsettiğim. kendimi ait hissettiğim... kendimde bulduğum, bende bulunmasını sevdiğim. müzik zayıf kalıyor, ben hayatla dalga geçmek için gülüyorum! komik olmak değil çabam, zaten komiğim, bu benim doğam...çok kısa söylemek gerekirse; ben kendim de dahil herşeye gülmek zorundayım!

bu "ben"im...

başlarken...

2008-09-01T04:14:00.000-07:00

35 yıl bitti...

yazlıkta öğle yemeği sonrası arka odada uyuyakalıp, 1-2 saat sonra uyandığımda; sahilden gelen insan seslerini duyduğum an... o öğleden sonrayı uyuyarak geçirmekle "hayatın o kısmını kaçırdığımı" hissettiğim zamanlarla.

hakkımda konuşulan güzel ve onurlandırıcı şeyleri, birileri gelip "filanca senin hakkında şöyle söyledi" diye bana anlattığında... tanrı tarafından kutsandığımı ve sonunda "iyi insan" olmayı başarabildiğimi hissettiğim zamanlarla.

yapmadığım, bana ait olmayan şeyler için yanlış değerlendirilip, en acımasız şekilde basit ve sığ biri olarak yargılandığımı gördüğüm, duyduğum ya da hissettiğim zamanlarla.

hayatı kendi akışına bırakıp, sadece evrenin güzelliğine seyirci kaldığım, bilgiyi ve sınırsızlığı hayranlıkla izlediğim bilgeliklerle.

zamanın en azgın yerinde sadece terse kürek çekmekle kalmayıp, bütün bir nehri tersine döndürebileceğimi sanacak kadar çocuk kalabildiğim utançlarla.

tanrının en kutsanmış varlıklarından biri olduğumu yaşayarak.

tanrı tarafından yalnız bırakılıp büyümem için terkedilerek.

öğrenerek.

unutarak.

severek.

nefret ederek.

insan olmayı öğrenerek, uygulayarak, çuvallayarak, yeniden öğrenerek, hep deneyerek geçti 35 yıl...

yaratılmış her duygunun, güdünün, yeteneğin, bilginin ve ilişkinin bir anlamı ve amacı olduğunu hiç unutmayarak, aşkı da nefreti de, kör cehaleti de bilgeliğin doruğunu da, emeklemeyi de koşmayı da, susmayı da şarkı söylemeyi de... aklına ne geliyorsa; bir ömre sığması gereken her "insani" eylemi hakkını vererek yaptım ben.

siz demiyorum, sen diyorum... çünkü yanında arkadaşların da olsa, bu satırları koca bir salon dolusu insanla birlikte de okusan; kendi gözün ve kulağınla görüp duyup, kendi aklınla anlayacaksın, kendi kişiliğince hitap edilecek sana. o yüzden "siz" yok, "sen" var her yazımın karşı tarafında.

hoşgeldin...

ben de :)